Ο χαοτικός χαρακτήρας του ίντερνετ έκανε για μια ακόμη φορά το θαύμα του,  εξαπλώνοντας σε χρόνο dt την «είδηση» ότι ένα γιγάντιο καλαμάρι εκβράστηκε σε παραλία της Καλιφόρνια. Το καλαμάρι αυτό είχε σύμφωνα με την «είδηση» αυτή μήκος 49 μέτρων και ήταν θύμα τερατογένεσης, λόγω του πυρηνικού δυστυχήματος στη Φουκουσίμα.

Παρότι το μήκος του καλαμαριού ήταν πολύ μεγάλο σε σύγκριση με ό,τι είχε εμφανιστεί ως τώρα (το μεγαλύτερο ήταν 12 μέτρα), η εντυπωσιακή φωτογραφία που συνόδευε το κείμενο ήταν πολύ δελεαστική για να αγνοηθεί. Έτσι η «είδηση» έκανε αυτό που έχει καθιερωθεί να λέγεται «τον γύρο του διαδικτύου» μέσω Facebook και Twitter και έφτασε να αναμεταδίδεται ακόμη και από “παραδοσιακά” Μέσα.

Τελικά αποκαλύφθηκε ότι η «είδηση» είχε ως πηγή ένα σατιρικό σάιτ και η φωτογραφία ήταν βέβαια αποτέλεσμα μοντάζ.

“Από καθαρή φωτογραφική άποψη, αυτό που με έκανε να αντιληφθώ ότι ήταν φότοσοπ, είναι oι αφύσικες σκιές του καλαμαριού στη φωτογραφία. Αυτό με έκανε να αμφισβητήσω αμέσως την «είδηση» είπε ο Sherry Brukbacher, συντάκτης ειδήσεων στο National Geographic.

Πηγή: www.lifo.gr

Τα κινητά τηλέφωνα είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να είναι τα παιδιά σε επαφή με τους γονείς τους, την οικογένεια και τους φίλους τους. Τα κινητά τηλέφωνα επιτρέπουν στους χρήστες να τηλεφωνούν, να βγάζουν φωτογραφίες, να παίζουν παιχνίδια, να στέλνουν γραπτά μηνύματα (SMS), να στέλνουν εικόνες (MMS) και να έχουν πρόσβαση στο διαδίκτυο. Τα κινητά τηλέφωνα είναι συνηθισμένο γνώρισμα της ζωής των εφήβων και χρησιμοποιούνται όλο και περισσότερο από μικρότερα παιδιά.

Ο αριθμός των ελεύθερα διαθέσιμων Wi-Fi hotspots γίνεται ολοένα και μεγαλύτερος. Δυστυχώς όμως η ασφάλεια η οποία προσφέρεται απο αυτά δε μπορεί να συγκριθεί με αυτή του internet του οικιακού δικτύου. Ο φορητός υπολογιστής, το tablet ή το έξυπνο τηλέφωνό μας παρέχουν μηχανισμούς προστασίας των οποίων όμως οι αρχικές ρυθμίσεις μπορεί να μην είναι αρκετες ώστε να μας προστατέψουν. Αν λοιπόν επιθυμείτε να διασφαλίσετε τις πληροφορίες και τα αρχεία σας απο τρίτους ενώ μετακινείστε σας παρέχουμε εννέα (9) συμβουλές για να προστατευτείτε όσο βρίσκεστε εκτός σπιτιού

1. Απενεργοποιήστε τα κοινοχρηστα στοιχεία

Με την απενεργοποίηση του File Sharing εμποδίζουμε την πρόσβαση σε κοινόχρηστους φακέλους, όπως μουσικής και εγγράφων, καθώς και διαμοιραζόμενες συσκευές όπως εκτυπωτες.

2. Χρησιμοποιήστε σύνδεση μέσω VPN

Η πιο ασφαλής μέθοδος για χρήση internet μέσα σε ένα δημόσιο δίκτυο είναι μέσω του vpn. To vpn δρομολογεί όλη την κίνησή μας μέσω ενός ασφαλούς δικτύου προστατεύοντας με αυτόν τον τρόπο την πληροφορία που διακινούμε

3.Αποφύγετε την αυτόματη συνδεση σε ελεύθερα wifi

Οι συσκευές tablet και τα έξυπνα τηλέφωνα παρέχουν τη δυνατότητα αυτόματης σύνδεσης σε ελέυθερο wifi spot το οποίο θα εντοπίσουν. Η χωρίς έλεγχο σύνδεση της συσκευής μπορεί να επιφυλάσσει κινδύνους

4. Χρήση του Https

Συνήθως οι ιστοσελίδες χρησιμοποιούν το απλό http για τη μεταφορά των πληροφορίων. Η μεταφορά αυτή γίνεται χωρίς κάποιου είδους ασφάλεια και σε απλή μορφή κειμένου θέτωντας σε κίνδυνο υποκλοπής των πληροφοριών αυτών. Για την επιβολή της χρήσης Https, το οποίο κρυπτογραφεί τις επικοινωνίες και τα στοιχεία που αποστέλλονται, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε κάποιο browser plugin όπως το HTTPS Everywhere

5. Χρησιμοποιήστε αυθεντικοποίηση 2 επιπέδων

Η αυθεντικοποίηση 2 επιπέδων σημαίνει πως απαιτούνται δυο κομμάτια πληροφορίας για να συνδεθεί κάποιος, κάτι που γνωρίζει και κάτι που έχει. Η πιο γνωστή μορφή του μοντέλου αυτού περιλαμβάνει ένα κωδικό που έχουμε θέσει και ένα PIN το οποίο μας αποστέλλεται στο κινητό μας. Μπορούμε να ενεργοποιήσουμε τη δυνατότητα αυτή π.χ στο λογαριασμό GMail μας πηγαίνοντας στην επιλογή Accounts And Import και κάνοντας κλικ στο Other Google Account Settings.

6. Προσοχή στο όνομα του Wifi που συνδεόμαστε

Οι χακερ πολλές φορές στήνουν ψεύτικα Wifi spots με φιλικά ονοματα όπως για παράδειγμα “Free Starbucks Wi-Fi” ώστε να δελεάσουν τον κόσμο και να υποκλεψουν πληροφορίες. Προσπαθούμε πάντα να επιβεβαιώνουμε την εγκυρότητα του wifi, πχ ρωτώντας υπαλλήλους απο το κατάστημα που το προσφέρει.

7. Προστασία των κωδικών μας

Προσπαθούμε να χρησιμοποιούμε διαφορετικούς κωδικούς για κάθε υπηρεσία ώστε η υποκλοπή του ενός να μην επηρρεάζει και τις υπόλοιπες υπηρεσίες. Επειδή είναι δύσκολο να θυμόμαστε όλους τους διαφορετικούς κωδικούς που χρησιμποιούμε μπορούμε να αξιοποιήσουμε εφαρμογές αποθήκευσης των κωδικών μας όπως το KeePass και το Lastpass τα οποία παρέχονται δωρεάν.

 8. Χρησιμοποιούμε πάντα Firewall

Φροντίζουμε να έχουμε πάντα ενεργοποιημένο το Firewall που προσφέρει το λειτουργικό μας σύστημα

 9. Έχουμε πάντα εγκατεστημένο ένα λογισμικό antivirus

Φροντίζουμε πάντα να είναι ενημερωμένο και ενεργό ενώ φροντίζουμε να διαβάζουμε προσεκτικά τις προτροπές ασφάλειας που μας εμφανίζει

Πηγή: technewsdaily.com

Από το Sch.gr

Τι είναι η «Ώρα Κώδικα»;

Η διοργάνωση γίνεται από το Code.org (αναλυτικές πληροφορίες στο http://csedweek.org/) και απευθύνεται σε κάθε πολίτη με σκοπό να αντιληφθεί ότι μπορεί να αποκτήσει βασικές γνώσεις γύρω από την επιστήμη της πληροφορικής και να αναπτύξει ικανότητες δημιουργικότητας και καινοτομίας.

Η «Ώρα Κώδικα» είναι μια καθοδηγούμενη δραστηριότητα την οποία θα μπορεί να υλοποιήσει κάθε μαθητής/τρια οποιασδήποτε τάξης. Ένα σύνολο από τέτοιες ωριαίες δραστηριότητες θα δημιουργηθούν και θα είναι διαθέσιμες σε μαθητές/τριες και καθηγητές/τριες ώστε να μπορέσουν να τις υλοποιήσουν στη συγκεκριμένη εβδομάδα στο πλαίσιο της διδασκαλίας των μαθημάτων πληροφορικής.

http://cseduweek.wordpress.com/

Η μη κερδοσκοπική οργάνωση “Ενα laptop για κάθε παιδί” (One Laptop Per Child) του ελληνικής καταγωγής καθηγητή του ΜΙΤ, Νicholas Negroponte, που έχει ως στόχο να εξοπλίσει κάθε παιδί που δεν έχει πρόσβαση στην εκπαίδευση με ένα laptop, έκανε ένα τρομερά ενδιαφέρον πείραμα το 2012:

Έψαξαν να βρουν τη χώρα με το μεγαλύτερο αναλφαβητισμό, (είναι δυστυχώς η Αιθιοπία) και έριξαν σε ένα απομακρυσμένο φτωχό χωριό 50 μίλια μακριά από την Αντίς Αμπέμπα δέκακλειστά κουτιά χωρίς οδηγίες, που περιείχαν δέκα φορτισμένους φορητούς υπολογιστές (tablets). Τα κουτιά περιείχαν και δέκα ηλιακούς φορτιστές.

Να σημειώσουμε εδώ ότι το συγκεκριμένο χωριό δεν έχει φυσικά ρεύμα, οι άνθρωποι δεν έχουν δει ποτέ τίποτε ηλεκτρονικό ή ηλεκτρικό κι ακόμα περισσότερο, τα παιδιά, ελλείψει σχολείου δεν γνωρίζουν καν την έννοια του γραπτού λόγου ή των γραμμάτων.

Οι συσκευές, διέθεταν ένα μικροτσίπ που κατέγραφε τον τρόπο χρήσης τους και οι ερευνητές συνέλεγαν τις πληροφορίες μία φορά την εβδομάδα χωρίς να επεμβαίνουν ή να αλληλεπιδρούν με τα παιδιά. Τα αποτελέσματα ήταν παραπάνω από εκπληκτικά.

Ήταν εκθαμβωτικά. Όπως λέει ο ίδιος ο κ. Νεγροπόντε, εφόσον τους έριξαν δέκα πακέτα χωρίς καμμιά οδηγία και καμμιά βοήθεια στο να κατανοήσουν τι είναι αυτά και σε τι χρησιμεύουν, στην αρχή πίστευαν ότι τα παιδιά θα έπαιζαν με τα κουτιά μόνο.

Όμως, η περιέργεια τα ώθησε να τα ανοίξουν και μέσα σε 4 λεπτά, ένας πιτσιρικάς είχε βρει το κουμπί on/off και έθεσε ένα σε λειτουργία χωρίς να έχει ξαναδεί ποτέ του τέτοιο κουμπί. Αμέσως το έδειξε και στους άλλους.

Μέσα σε πέντε μέρες το κάθε παιδί από αυτά που δεν είχαν ποτέ τους ξανά επαφή με τίποτα ηλεκτρικό ή ηλεκτρονικό, χρησιμοποιούσε κοντά στις 50 εφαρμογές του Android!

Σε δύο εβδομάδες τα νήπια που δεν είχαν ξαναδεί γραπτή λέξη στη ζωή τους, τραγουδούσαν και αναγνώριζαν την αγγλική αλφάβητο και μάλιστα την δίδαξαν και σε κάποιους μεγάλους.

Οι εκπλήξεις δεν σταμάτησαν όμως εδώ: Μέσα σε 5 μήνες χρήσης των ταμπλετών, οι πιτσιρικάδες είχαν καταφέρει να χακάρουν το σύστημα Android!!!

Κάποιος νεαρός αντιλήφθηκε την ύπαρξη της κάμερας (την οποία είχαν απενεργοποιήσει από τα εργαστήρια γιατί δεν πίστευαν ότι θα χρησιμοποιηθεί ποτέ) και μέσα από το μενού και τις εικόνες προσπαθούσε να βρει τι ήταν αυτό και σε τι χρησίμευε. Στο τέλος,έσπασε τις κλειδωμένες ρυθμίσεις της επιφάνειας εργασίας, έθεσε σε λειτουργία την κάμερα και έδειξε και στους άλλους πως γίνεται.

Οταν οι ερευνητές πήγαν να συλλέξουν τις πληροφορίες ανακάλυψαν ότι το κάθε παιδί είχε ξεκλειδώσει τις ρυθμίσεις, είχε προσαρμόσει την επιφάνεια εργασίας στα μέτρα του και είχε βάλει πάνω τις εκπαιδευτικές εφαρμογές που το ενδιέφεραν περισσότερο! Στο μεταξύ, είχαν βρει τον τρόπο να φορτίζουν τις ταμπλέτες τους με τους ηλιακούς φορτιστές!

Ο Νίκολας Νεγρεπόντε και η OLPC φιλοδοξούν να εφοδιάσουν με ένα ηλιακό laptop κάθε παιδί του αναπτυσσόμενου κόσμου δίνοντάς τους πρόσβαση στη μάθηση. Το φιλόδοξο όραμα περιλαμβάνει πάνω από 100 εκατομμύρια υπολογιστές, έναν για κάθε παιδί που δεν έχει πρόσβαση στην εκπαίδευση και τη γνώση.

Οι φορητοί αυτοί υπολογιστές κοστίζουν περίπου 100 ευρώ ο καθένας και περιέχουν όλες τις βασικές λειτουργίες ενός σύγχρονου υπολογιστή καθώς και τη δυνατότητα σύνδεσης στο ίντερνετ.

Το πρόγραμμα μετά από πολλά έτη δουλειάς και προώθησης, με τη βοήθεια επενδυτών, δωρητων αλλά και πολλών εθελοντών έχει πραγματοποιηθεί και αποφέρει καρπούς, σε αρκετές χώρες και πόλεις, όπως η Μαδαγασκάρη, η Αρμενία, η Ινδία, η Αργεντινή, η Κολομβία η Ουρουγουάη, η Παραγουάη, η Νικαράγουα, η Ρουάντα, η Αιθιοπία, η Γάζα κι η Ραμάλα, το Αφγανιστάν, το Νεπάλ, το Περού, η Κένυα και άλλες.

Κλείνουμε με δύο πολύ σημαντικές φράσεις από την ομιλία του πρωτοπόρου κ. Νεγροπόντε που αντικατοπτρίζουν την τεράστια σημασία της εκπαίδευσης:

“…Τεράστια εντύπωση μου προκαλούσε όταν συναντούσα αρχηγούς κρατών και τους ρωτούσα: “Ποιο είναι το πιο πολύτιμο αγαθό που έχει η χώρας σας; Η σημαντικότερη πηγή πλούτου;” και ΔΕΝ μου απαντούσαν “τα παιδιά”. Όταν τους το ανέφερα, βιάζονταν να συμφωνήσουν κατόπιν εορτής.

Η πολυετής πείρα μου αλλά και η ιστορία, μου δίδαξε ότι όσο μεγάλα κι αν είναι τα προβλήματα μιας χώρας η επίλυσή τους πάντα περιλαμβάνει την εκπαίδευση. Μερικές φορές, αρκεί και μόνον αυτή.

Και τέλος, η εκπαίδευση μέσω διδασκάλων είναι ένας, αλλά όχι ο μοναδικός τρόπος μάθησης…”

info:

Ο ελληνικής καταγωγής πρωτοπόρος στον τομέα του σχεδιασμού των βοηθητικών υπολογιστών Nicolas Negroponte είναι γνωστός για την ίδρυση και τη διεύθυνση του MIT Media Lab, το οποίο βοήθησε στην επανάσταση των πολυμέσων και στεγάζει σήμερα περισσότερους από 500 ερευνητές και προσωπικό. Επίσης είναι ένας Επενδυτής – Αγγελος (Angel Investor) o οποίος έχει χρηματοδοτήσει πάνω από 40 ξεκινήματανέων ιδεών, κι έχει υπηρετήσει στα διοικητικά συμβούλια πολλών μεγάλων εταιρειών.

Οι πληροφορίες για το άρθρο λήφθηκαν από την σελίδα της OLPC, διάφορες συνεντεύξεις του ιδρυτή της στο ιντερνετ και τα σχετικά βίντεο.

Οι φωτογραφίες είναι από το site της One Laptop Per Child.

Στα σχολεία της Θεσσαλονίκης, ιδιωτικά και δημόσια, τα περιστατικά σχολικής βίας μεταξύ ανηλίκων, το λεγόμενο bullying, είναι ένα φαινόμενο που αντιμετωπίζουν οι ειδικοί ολοένα και συχνότερα. Η μεταφορά του στο διαδίκτυο και η εμφάνιση του cyberbullying είναι σχεδόν φυσικό επακόλουθο. Οι παρέες 15χρονων πιτσιρικάδων που κλέβουν κινητά συμμαθητών τους, εκβιάζουν για χαρτζιλίκι και απειλούν, αποτελούν για τις αρχές «μεμονωμένα περιστατικά» που χτυπάνε την πόρτα μας. Τα πειράγματα που φαίνονται αθώα στους «μεγάλους», τραυματίζουν, πολλές φορές ανεπανόρθωτα, τους μικρούς. Για πολλούς η αυλή του σχολείου γίνεται φυλακή και αποδεικνύεται ότι το ξύλο σίγουρα δεν βγήκε από τον παράδεισο.

«Δε βαριέσαι, συμβαίνουν αυτά. Δεν πειράζει». Αυτή ήταν η μόνιμη απάντηση που έπαιρνε από τους καθηγητές του ο μικρός Γ., όταν στη Β’ Γυμνασίου πέρασε δύο μήνες «κόλαση» στην αυλή του σχολείου του. Στο ιδιωτικό σχολείο που επέλεξαν οι γονείς του για την ποιοτικότερη μόρφωσή του, σ’ ένα μέρος που έχει επικρατήσει αφελώς η άποψη ότι «δεν συμβαίνουν αυτά», ο ανήλικος μαθητής ήρθε αντιμέτωπος με το φαινόμενο της σχολικής βίας, του λεγόμενου bullying. «Έγινα δέκτης πειραγμάτων και χτυπημάτων για τα περιττά κιλά που είχα. Ήταν δυο – τρία παιδιά, σαν κλίκα, που δρούσαν όχι μόνο εναντίον μου αλλά και εναντίον άλλων συμμαθητών μου. Δεν ήταν όλοι μου οι φίλοι έτσι. Με τσιμπούσαν άγρια στο θώρακα. Οι δάσκαλοι μου έμεναν άπραγοι. Αναφέρθηκε και πέρασε στο ντούκου. Έγινε μια μικρή επίπληξη στους μαθητές αλλά δεν τιμωρήθηκαν ποτέ», μας εξομολογείται. Τα φαινομενικά αθώα τσιμπήματα έγιναν μελανιές στο θώρακα του μικρού παιδιού που άλλαξαν, ευτυχώς για λίγο, τη ζωή του. «Ένιωθα πολύ άσχημα. Δεν άντεχα να ξυπνάω κάθε μέρα και να έχω στο μυαλό μου ότι θα με στριμώξουν σε μια γωνία και θα με πειράξουν. Αν αυτοί βρίσκονται σε μια παρέα φίλων σου, φοβάσαι να πας για να μη σε δουν και αρχίσουν πάλι τα ίδια».

Η παρέμβαση των γονιών στη διεύθυνση του σχολείου δεν βελτίωσε την κατάσταση. Ο διευθυντής και οι καθηγητές αδιαφόρησαν και υποτίμησαν το θέμα, αλλά για τον ανήλικο μαθητή τα πράγματα δεν ήταν τόσο απλά. «Δεν είχα κέφι να βγω έξω, να κάνω τα μαθήματα μου, να συμμετέχω σε κάποια δραστηριότητα. Ένιωθα ότι όλα περιστρέφονται γύρω από αυτό. Πώς θα πάω αύριο ξανά εκεί; είναι το σημαντικότερο θέμα που σκέφτεσαι. Στο σχολείο πηγαίνεις για να μάθεις πράγματα και να κάνες φίλους. Αν είναι να πηγαίνεις και να σε δέρνουν, καλύτερα να μην πας. Το σχολείο μου έγινε μια φυλακή».

Παραβατικότητα ανηλίκων

Το φαινόμενο του εκφοβισμού μεταξύ ανηλίκων στις σχολικές αυλές και έξω από αυτές και η μετατροπή του σε πράξεις βίας παρουσιάζει αύξηση σύμφωνα με τους ειδικούς. Περιστατικά ανηλίκων που κλέβουν, εκβιάζουν και απειλούν καταγράφονται όλο και συχνότερα στο αστυνομικό δελτίο. Το Μάρτιο συνελήφθησαν τέσσερις ανήλικοι στον Εύοσμο, ηλικίας 15 – 17 ετών, που έκλεβαν κινητά τηλέφωνα και μικροποσά από συνομήλικούς τους. Τον Ιανουάριο που μας πέρασε αποκαλύφθηκε ότι μια ομάδα ανηλίκων εκβίαζε επί πέντε χρόνια έναν συνομήλικό τους, από τον οποίο είχαν αποσπάσει συνολικά 5.000 ευρώ σε μετρητά και κοσμήματα αξίας 800 ευρώ «για να τον αφήσουν να ζήσει ή να μην κάνουν κακό στην οικογένεια του». Πέρυσι, η Ασφάλεια Θεσσαλονίκης είχε πιάσει έναν 17χρονο που ομολόγησε ότι εκβίαζε συστηματικά συμμαθητή του από τον οποίο είχε αποσπάσει συνολικά 3.000 ευρώ και τρία κινητά τηλέφωνα. Η υπόθεση δολοφονίας του μικρού Άλεξ από συνομιλήκους του είναι ένα ακραίο αλλά ξεκάθαρο παράδειγμα παραβατικής συμπεριφοράς ανηλίκων που κατέληξε σε αξιόποινη πράξη. Ωστόσο, σύμφωνα με τα στοιχεία του Τμήματος Ανηλίκων στη Θεσσαλονίκη, τα αξιόποινα περιστατικά που αφορούν ανηλίκους είναι περιορισμένα και μεμονωμένα. «Είναι ελάχιστες οι υποθέσεις που έχουμε για βιασμούς, κλοπές, ανθρωποκτονίες και επαιτείες με εμπλεκόμενους ανηλίκους. Το μεγαλύτερο ποσοστό παραβατικότητας ανηλίκων αφορά σε παραβάσεις του ΚΟΚ», σημειώνει η προϊσταμένη του Τμήματος υπαστυνόμος Μαρία Κορώνη.

Κανείς δε μιλάει

Μέσα στις σχολικές αυλές τα πράγματα είναι διαφορετικά και τις περισσότερες φορές δεν βλέπουν το φως της δημοσιότητας είτε επειδή το σχολείο προσπαθεί να συγκαλύψει ένα περιστατικό βίας είτε επειδή δεν γίνεται γνωστό από το ίδιο το παιδί. «Μπορεί να μην έχουμε φτάσει να μετρούμε νεκρούς, αλλά πολλά περιστατικά με τα οποία έχω έρθει σε επαφή είναι πολύ τραγικά και σπάνια βγαίνουν προς τα έξω. Παιδιά που φτάνουν να βιώνουν κατάγματα σε μια σχολική αυλή, δύσκολα φτάνουν στην επίβλεψη κάποιου ειδικού. Υπάρχει τάση συγκάλυψης από τα ίδια τα παιδιά για να μη δώσουν συνέχεια και από τους γονείς που αισθάνονται ότι ένας χώρος που είχαν εμπιστευτεί τους πρόδωσε», μας λέει ο παιδοψυχίατρος και Μέλος του Βασιλικού Κολλεγίου Ψυχιάτρων Μ. Βρετανίας, Αλέξης Λάππας. Σε πολλά σχολεία της Θεσσαλονίκης, όπως μας εξηγεί, υπάρχουν παιδιά που έρχονται καθημερινά αντιμέτωπα με τα πειράγματα των συνομιλήκων τους που μετατρέπονται σε χτυπήματα, τσιμπήματα, κοινωνική απομόνωση και περιθωριοποίηση. Η πλειονότητα των εκπαιδευτικών δεν έχει εκπαιδευτεί για την αντιμετώπιση τέτοιων περιστατικών και οι γονείς που βλέπουν τα παιδιά τους να γυρίζουν στο σπίτι με μώλωπες και χτυπήματα μάταια απευθύνονται στην αστυνομία καθώς η πράξη του εκφοβισμού (bullying) δεν προβλέπεται από τον Ποινικό Κώδικα. «Το μόνο που μπορεί να κάνει ο γονιός είναι μήνυση για εξύβριση ή για απλές σωματικές βλάβες. Η έννοια του εκφοβισμού είναι κάτι που λείπει από τη νομοθεσία και πρέπει να το δούμε ως ένα φαινόμενο που αν δεν αντιμετωπιστεί και εξαλειφθεί μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρά αδικήματα. Ωστόσο, η αστυνομία θα έπρεπε να είναι η έσχατη λύση. Η πρώτη μας αντίδραση σε τέτοιου είδους περιστατικά είναι να βοηθήσουμε τους γονείς να επικοινωνήσουν με το διευθυντή και τους γονείς των παιδιών και να λυθεί εσωτερικά το ζήτημα. Είναι θέμα του σχολείου», σημειώνει η κ. Κορώνη.

Ο «τοίχος» του μαρτυρίου

Ο εκφοβισμός και η σχολική βία μεταφέρονται πολύ γρήγορα online στο διαδίκτυο και κυρίως στις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης και τότε μιλάμε για το λεγόμενο cyberbullying. Ο μικρός Γ. είδε και εκείνος υβριστικά συνθήματα και ειρωνικά σχόλια πάνω στον «τοίχο» του facebook από εκείνους που τον ενοχλούσαν στην αυλή του σχολείου. Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι το πλήγμα και ο στιγματισμός που δέχεται ο ανήλικος στο διαδίκτυο είναι πιο βαθύ και μόνιμο. «Η αυλή του σχολείου είναι ένας οριοθετημένος χώρος και τα προβλήματα μπορούν να λυθούν πιο ομαλά με την παρέμβαση ενός ειδικού ή του καθηγητή. Πολλές φορές κάνουμε επαφή με το θύμα και τον θύτη και βοηθάμε ώστε να αποκαταστήσουν τις σχέσεις τους. Στο διαδίκτυο όμως, δεν υπάρχουν γεωγραφικά ή χρονικά όρια. Ανά πάσα στιγμή της ημέρας το κοινό είναι απεριόριστο και οι θύτες πολλές φορές παραμένουν άγνωστοι», εξηγεί ο παιδοψυχίατρος Αλέξης Λάππας. Οι περισσότεροι μαθητές, όπως εξηγεί, όταν τους ρωτάς εάν έχουν υποστεί ή ασκήσει cyberbullying, θα πουν κατηγορηματικά «όχι». Όταν όμως τους εξηγήσεις ότι η απόρριψη από την ομάδα των «φίλων», το «ξεμπρόστιασμα» με τη χρήση φωτογραφιών ή βίντεο, η ψευδής φήμη που αναπαράγεται για έναν συμμαθητή, ένα μυστικό που αποκαλύπτεται στον περίφημο «τοίχο» είναι μορφές του cyberbullying, τότε τα πράγματα αλλάζουν. Κάτι που ξεχνάνε συνήθως οι ανήλικοι χρήστες του διαδικτύου (και οι ενήλικοι πολλές φορές) είναι ότι ο λόγος στο facebookή στα άλλα socialmedia μπορεί να μοιάζει προφορικός αλλά παραμένει γραπτός. «Τα πιο πολλά παιδιά έχουν υπάρξει θύτες και θύματα χωρίς να το έχουν καταλάβει, διότι δεν έχουν μάθει να χρησιμοποιούν σωστά το διαδίκτυο. Εάν αντιληφθούν ότι μια ενοχλητική φωτογραφία ή ένα πολύ προσωπικό βίντεο που ανεβάζουν μένει για πάντα αποθηκευμένο στο διαδίκτυο και μπορεί να αναπαράγεται συνεχώς, τότε θα καταλάβουν τη μεγάλη ευθύνη που έχουν όταν χρησιμοποιούν αυτό το μέσο», εξηγεί ο παιδοψυχίατρος.

Υπόθεση Μέγκαν Μάιερ

Στις ακραίες μορφές του cyberbullying οι θύτες δεν είναι πάντα ανήλικοι, αλλά ενήλικες που δημιουργούν ψεύτικες ταυτότητες και προσπαθούν να προσεγγίσουν μικρά παιδιά, όπως εξηγεί ο κ. Λάππας και μας θυμίζει την τραγική ιστορία της 14χρονης Μέγκαν Μάιερ που το 2006 συντάραξε τη διεθνή κοινή γνώμη και κατέδειξε τη σοβαρότητα του ψηφιακού εκφοβισμού. Η Μέγκαν από το Μιζούρι των ΗΠΑ έλαβε μια μέρα ένα μήνυμα στο προφίλ της στο MySpaceαπό ένα 16χρονο αγόρι, τον Τζος Έβανς, ο οποίος της ζητούσε να γίνουν φίλοι. Η Μέγκαν δέχτηκε και άρχισαν να ανταλλάζουν μεταξύ τους μηνύματα. Το αγόρι φάνηκε ελκυστικό στη Μέγκαν, η οποία άρχισε να του ανοίγεται όλο και περισσότερο και να του μιλάει άνετα για την ίδια και την οικογένεια της. Τον Οκτώβριο του 2006 τα μηνύματα φιλίας του Τζος έγιναν εχθρικά προς τη Μέγκαν. Ο Τζος δημοσίευε υβριστικά σχόλια, κατηγορίες και μυστικά της Μέγκαν στο προφίλ του. Το τελευταίο του μήνυμα έλεγε: «Όλοι ξέρουν ποια είσαι. Είσαι ένα κακό άτομο και όλοι σε μισούν. Ο κόσμος θα ήταν ένα καλύτερο μέρος χωρίς εσένα». Μετά από λίγο η Μέγκαν κρεμάστηκε στη ντουλάπα της. Σε διάστημα ενός έτους εντοπίστηκε και ο Τζος, ο οποίος όμως δεν υπήρχε στην πραγματικότητα. Ήταν μια ψηφιακή καρικατούρα, ένας λογαριασμός – φάντασμα τον οποίο δημιούργησε η Λόρι Ντριου, η μητέρα μιας συμμαθήτριας της Μάιερ για να την εκδικηθεί επειδή η Μέγκαν είχε κουτσομπολέψει την κόρη της στο σχολείο.

Το «κλειδί» είναι η επικοινωνία

Ο μικρός Γ. βγήκε νικητής από την περιπέτειά του παρόλο που αναγκάστηκε να αλλάξει σχολικό περιβάλλον. «Η βία δεν λύνει τα προβλήματα. Δεν είμαστε ζώα. Οι άνθρωποι συζητούν, επιχειρηματολογούν και βρίσκουν τη λύση στα προβλήματα τους. Δεν πρέπει να φοβόμαστε να μιλήσουμε. Τα περισσότερα παιδιά βλέπουν πράγματα και δέχονται βία δεν το λένε καν. Το αφήνουν για μια άλλη φορά και δεν γίνεται ποτέ», μας λέει. Τα λόγια του μικρού αγοριού εντυπωσιάζουν για την ωριμότητα τους. Ο τρόπος που μιλάει για την περιπέτεια του και τη νίκη του φανερώνει ότι η επικοινωνία παίζει σημαντικό ρόλο στην αντιμετώπιση παρόμοιων καταστάσεων. «Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι η ψηφιακή τεχνολογία ως μέσο ήρθε για να μείνει και τα παιδιά μας θα ζήσουν μ’ αυτό. Οποιαδήποτε μορφή εθελοτυφλίας απλά θα αυξήσει το πρόβλημα. Οποιαδήποτε μορφή ρομαντισμού πάλι θα έχει το ίδιο αποτέλεσμα», επισημαίνει ο κ. Λάππας. Όταν οι γονείς ρωτάνε «όλα καλά στο σχολείο;», θα πρέπει στην εποχή μας να συμπληρώσουν «όλα καλά στο facebook;». «Το “κλειδί” είναι να μιλήσει το παιδί στους γονείς του, κάτι που δεν συμβαίνει στη χώρα μας. Όλη αυτή η κατάσταση προκαλεί κρίση επικοινωνίας μεταξύ των ανηλίκων και των ενηλίκων, γονέων και εκπαιδευτικών. Οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί πρέπει να εκπαιδεύονται και να συζητούν μαζί γιατί το πρόβλημα είναι κοινό», μας λέει ο παιδοψυχίατρος.

Η θυματοποίηση του συμμαθητή ή της συμμαθήτριας μπορεί να αρχίσει για πλάκα και να καταλήξει σε θλιβερές καταστάσεις. Ένα σπρώξιμο, ένα πείραγμα που προσβάλει και επαναλαμβάνεται, μια φωτογραφία που ανταλλάσσεται, ένα βίντεο στο inbox μπορεί να έχει μεγαλύτερες συνέπειες για την ψυχολογία και τη ζωή κάποιου από αυτές που φαντάζεσαι. Οπότε, σκέψου το ξανά πριν κάνεις κλικ στην «κοινοποίηση».

Το Facebook χαλαρώνει τους κανόνες απορρήτου για τους εφήβους από 13-17 ετών, οι οποίοι θα μπορούν πλέον να μοιράζονται φωτογραφίες, ανανεώσεις και σχόλια με το ευρύ κοινό του δημοφιλούς κοινωνικού δικτύου.

(Πηγή: Reuters/Robert Galbraith) Με απλά λόγια, άγνωστοι, εταιρίες που συγκεντρώνουν στοιχεία για διαφημιστικές και εταιρίες μάρκετινγκ, θα μπορούν να βλέπουν τις αναρτήσεις των εφήβων, ενώ οι πρώτοι θα μπορούν να «ακολουθούν» (follow) και εφήβους που δεν γνωρίζουν αλλά μπορούν να δουν τις δημόσιες αναρτήσεις τους στο news feed τους.

Όπως ανακοίνωσε το Facebook στο blog του, οι αλλαγές θα εφαρμοστούν άμεσα.

Η νέα ρύθμιση απορρήτου ενδεχομένως να βοηθήσει το Facebook να ανταγωνιστεί τα άλλα κοινωνικά δίκτυα αλλά και να τραβήξει περισσότερους διαφημιστές.

Η κίνηση αυτή δείχνει ότι το Facebook προσπαθεί να εξισορροπήσει τις λιγότερο αυστηρές ρυθμίσεις με δύο άλλες ρυθμίσεις προστασίας απορρήτου. Όταν ένας ανήλικος ανοίγει νέο λογαριασμό στο Facebook, είναι προεπιλεγμένο οι αναρτήσεις του να φαίνονται σε ένα περιορισμένο κοινό – μόνο στους φίλους του αντί για τους φίλους των φίλων του. Εάν αποφασίσει να αλλάξει τη ρύθμιση σε «δημόσιο», τότε εμφανίζονται ειδοποιήσεις που του εξηγούν τι σημαίνει «δημόσιο».

Να σημειωθεί ότι οι προεπιλεγμένες ρυθμίσεις για τους ήδη υπάρχοντες χρήστες εφήβους δεν θα αλλάξουν, ούτε θα επηρεαστούν οι παλιότερες αναρτήσεις.

Σύμφωνα με έρευνα, γύρω στο 94% των εφήβων στα κοινωνικά δίκτυα έχουν λογαριασμό στο Facebook και ο μέσος έφηβος χρήστης έχει 300 φίλους.

Άλλα κοινωνικά δίκτυα, όπως το Twitter, το Tumbl και το Last.fm επιτρέπουν τις δημόσιες αναρτήσεις στους έφηβους, ενώ το Facebook δεν επιτρέπει την εγγραφή χρηστών κάτω των 13 ετών. Πάντως, αν κάποιο παιδί θέλει να εγγραφεί, μπορεί, δηλώνοντας ψευδή ηλικία, ενώ το Facebook παίρνει ως δεδομένο ότι έχει την άδεια τουλάχιστον ενός κηδεμόνα, χωρίς όμως να το ελέγχει με οποιονδήποτε τρόπο.

Πηγή: CNN

Δύο κορίτσια 12 και 14 χρονών συνελήφθησαν στη Φλόριδα για bullying