Το 70% των σχολείων της Μεγάλης Βρετανίας, είναι εξοπλισμένο με υπολογιστές- ταμπλέτες για τους μαθητές, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύεται στο δίκτυο BBC.

Η έρευνα πραγματοποιήθηκε σε 671 δημόσια και ιδιωτικά σχολεία στη Μεγάλη Βρετανία.

Στο 9% των σχολείων, όπως προκύπτει από τη σχετική μελέτη, είναι διαθέσιμος ένας υπολογιστής- ταμπλέτα ανά μαθητή.

Ανάμεσα στο 2014 και το 2016, ο αριθμός των υπολογιστών- ταμπλετών που χρησιμοποιούνται σε σχολεία της Μεγάλης Βρετανίας αναμένεται να διπλασιαστεί. 

Πιο συγκεκριμένα, σήμερα υπολογίζεται, ότι λειτουργούν 430.000 υπολογιστές- ταμπλέτες και σε δύο χρόνια θα φτάσουν τις 900.000.

Η One Laptop Per Child, “Ένα laptop για κάθε παιδί”, ανήκει στον ελληνικής καταγωγής καθηγητή του ΜΙΤ,Νicholas Negroponte και η αποστολή της είναι να ενδυναμώσει τα φτωχότερα παιδιά του κόσμου μέσα από την εκπαίδευση.

Στόχος της είναι να παρέχει σε κάθε παιδί ένα στιβαρό, χαμηλού κόστους, χαμηλής ισχύος, συνδεδεμένο laptop. Για τον σκοπό αυτό, έχουν σχεδιάσει το υλικό, το περιεχόμενο και το λογισμικό για τη συνεργάσιμη, χαρούμενη, και αυτεξούσια μάθηση. Με την πρόσβαση σ’ αυτού του είδους τα εργαλεία, τα παιδιά μπορούν να δραστηριοποιούνται ως προς τη μόρφωσή τους, να μάθουν, να μοιράζονται και να δημιουργούν από κοινού, χωρίς καν τη βοήθεια ή υπόδειξη κάποιου δασκάλου. Συνδέονται μεταξύ τους, για τον κόσμο αυτό και για ένα λαμπρότερο μέλλον.

Έτσι λοιπόν οι άνθρωποι της OLPC έκαναν ένα τρομερά ενδιαφέρον πείραμα το 2012:

Έψαξαν να βρουν τη χώρα με τον μεγαλύτερο αναλφαβητισμό, (είναι δυστυχώς η Αιθιοπία) και έριξαν σε ένα απομακρυσμένο φτωχό χωριό 50 μίλια μακριά από την Αντίς Αμπέμπα δέκα κλειστά κουτιά χωρίς οδηγίες, που περιείχαν δέκα φορτισμένους φορητούς υπολογιστές (tablets). Τα κουτιά περιείχαν και δέκα ηλιακούς φορτιστές.

Υπάρχουν σημαντικές εκπαιδευτικές προκλήσεις στην Αιθιοπία. Αν και η “Εκπαίδευση για Όλους”, (EFA), έχει προσπαθήσει να παγκοσμιοποιήσει την πρόσβαση στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, τα σημερινά εθνικά στοιχεία δείχνουν ότι μόνο το 60% των παιδιών φοιτούν, με αναλογία δασκάλου/μαθητή, 1/72. Σήμερα η Αιθιοπία χρησιμοποιεί το μοντέλο διδασκαλίας, όπου η αποστήθιση και η υποταγή των μαθητών έχουν προτεραιότητα. Η βελτίωση της ποιότητας στην εκπαίδευση είναι ένας σημαντικός στόχος που θα μπορούσε να εξαρτάται από την παιδαγωγική προσέγγιση και δομή του προγράμματος σπουδών.

Υπάρχει επίσης μια ευρεία έλλειψη πρόσβασης σε πόρους (συμπεριλαμβανομένων των σχολικών εγχειριδίων και του εξωσχολικού εκπαιδευτικού υλικού).

Να σημειώσουμε εδώ ότι το συγκεκριμένο χωριό δεν έχει φυσικά ρεύμα, οι άνθρωποι δεν έχουν δει ποτέ τίποτε ηλεκτρονικό ή ηλεκτρικό κι ακόμα περισσότερο, τα παιδιά, ελλείψει σχολείου δεν γνωρίζουν καν την έννοια του γραπτού λόγου ή των γραμμάτων.

Οι συσκευές, διέθεταν ένα μικροτσίπ που κατέγραφε τον τρόπο χρήσης τους και οι ερευνητές συνέλεγαν τις πληροφορίες μία φορά την εβδομάδα χωρίς να επεμβαίνουν ή να αλληλεπιδρούν με τα παιδιά. Τα αποτελέσματα ήταν παραπάνω από εκπληκτικά. Ήταν εκθαμβωτικά.

Όπως λέει ο ίδιος ο κ. Νεγροπόντε, εφόσον τους έριξαν δέκα πακέτα χωρίς καμιά οδηγία και καμιά βοήθεια ώστε να κατανοήσουν τι είναι αυτά και σε τι χρησιμεύουν, στην αρχή πίστευαν ότι τα παιδιά θα έπαιζαν με τα κουτιά μόνο.

Όμως η περιέργεια τα ώθησε να τα ανοίξουν και μέσα σε 4 λεπτά, ένας πιτσιρικάς είχε βρει το κουμπί on/off και έθεσε ένα σε λειτουργία χωρίς να έχει ξαναδεί ποτέ του τέτοιο κουμπί. Αμέσως το έδειξε και στους άλλους. Μέσα σε πέντε μέρες το κάθε παιδί από αυτά που δεν είχαν ποτέ τους προηγούμενη επαφή με τίποτα ηλεκτρικό ή ηλεκτρονικό, χρησιμοποιούσε κοντά στις 50 εφαρμογές του Android!

Σε δύο εβδομάδες τα νήπια που δεν είχαν ξαναδεί γραπτή λέξη στη ζωή τους, τραγουδούσαν και αναγνώριζαν την αγγλική αλφάβητο και μάλιστα τη δίδαξαν και σε κάποιους μεγάλους.

Οι εκπλήξεις δεν σταμάτησαν όμως εδώ: μέσα σε 5 μήνες χρήσης των ταμπλετών, οι πιτσιρικάδες είχαν καταφέρει να χακάρουν το σύστημα Android!!!

Κάποιος νεαρός αντιλήφθηκε την ύπαρξη της κάμερας (την οποία είχαν απενεργοποιήσει από τα εργαστήρια γιατί δεν πίστευαν ότι θα χρησιμοποιηθεί ποτέ) και μέσα από το μενού και τις εικόνες προσπαθούσε να βρει τι ήταν αυτό και σε τι χρησίμευε. Στο τέλος, έσπασε τις κλειδωμένες ρυθμίσεις τής επιφάνειας εργασίας, έθεσε σε λειτουργία την κάμερα και έδειξε και στους άλλους πώς γίνεται.

Όταν οι ερευνητές πήγαν να συλλέξουν τις πληροφορίες ανακάλυψαν ότι το κάθε παιδί είχε ξεκλειδώσει τις ρυθμίσεις, είχε προσαρμόσει την επιφάνεια εργασίας στα μέτρα του και είχε βάλει πάνω τις εκπαιδευτικές εφαρμογές που το ενδιέφεραν περισσότερο! Στο μεταξύ, είχαν βρει τον τρόπο να φορτίζουν τις ταμπλέτες τους με τους ηλιακούς φορτιστές!

Ο Νίκολας Νεγρεπόντε και η OLPC φιλοδοξούν να εφοδιάσουν με ένα ηλιακό laptop κάθε παιδί του αναπτυσσόμενου κόσμου δίνοντάς του πρόσβαση στη μάθηση. Το φιλόδοξο όραμα περιλαμβάνει πάνω από 100 εκατομμύρια υπολογιστές, έναν για κάθε παιδί που δεν έχει πρόσβαση στην εκπαίδευση και τη γνώση.

Οι φορητοί αυτοί υπολογιστές κοστίζουν περίπου 100 ευρώ ο καθένας και περιέχουν όλες τις βασικές λειτουργίες ενός σύγχρονου υπολογιστή καθώς και τη δυνατότητα σύνδεσης στο ίντερνετ.

Το πρόγραμμα μετά από πολλά έτη δουλειάς και προώθησης, με τη βοήθεια επενδυτών, δωρητών αλλά και πολλών εθελοντών έχει πραγματοποιηθεί και αποφέρει καρπούς, σε αρκετές χώρες και πόλεις, όπως η Μαδαγασκάρη, η Αρμενία, η Ινδία, η Αργεντινή, η Κολομβία η Ουρουγουάη, η Παραγουάη, η Νικαράγουα, η Ρουάντα, η Αιθιοπία, η Γάζα κι η Ραμάλα, το Αφγανιστάν, το Νεπάλ, το Περού, η Κένυα και άλλες.

Κλείνουμε με δύο πολύ σημαντικές φράσεις από την ομιλία του πρωτοπόρου κ. Νεγροπόντε που αντικατοπτρίζουν την αναμφισβήτητη σημασία της εκπαίδευσης:

“…Τεράστια εντύπωση μου προκαλούσε όταν συναντούσα αρχηγούς κρατών και τους ρωτούσα: ‘Ποιο είναι το πιο πολύτιμο αγαθό που έχει η χώρας σας; Η σημαντικότερη πηγή πλούτου;’ και ΔΕΝ μου απαντούσαν ‘τα παιδιά’. Όταν τους το ανέφερα, βιάζονταν να συμφωνήσουν κατόπιν εορτής”.

”Η πολυετής πείρα μου αλλά και η ιστορία, μου δίδαξε ότι όσο μεγάλα κι αν είναι τα προβλήματα μιας χώρας η επίλυσή τους πάντα περιλαμβάνει την εκπαίδευση. Μερικές φορές, αρκεί και μόνον αυτή.

Και τέλος, η εκπαίδευση μέσω διδασκάλων είναι ένας, αλλά όχι ο μοναδικός τρόπος μάθησης…”

 Ο ελληνικής καταγωγής πρωτοπόρος στον τομέα του σχεδιασμού των βοηθητικών υπολογιστών Nicolas Negroponte είναι γνωστός για την ίδρυση και τη διεύθυνση του MIT Media Lab, το οποίο βοήθησε στην επανάσταση των πολυμέσων και στεγάζει σήμερα περισσότερους από 500 ερευνητές και προσωπικό.

Επίσης είναι ένας Επενδυτής – Άγγελος (Angel Investor) o οποίος έχει χρηματοδοτήσει πάνω από 40 ξεκινήματα νέων ιδεών, κι έχει υπηρετήσει στα διοικητικά συμβούλια πολλών μεγάλων εταιρειών.

πηγή: One Laptop Per Child , μεταφερθείτε στην ιστοσελίδα πατώντας  εδώ

πηγή: e-fungus.gr

πηγή: engadget.com

πηγή: ted.com

Έναν εντελώς διαφορετικό από τους συνηθισμένους υπολογιστές κατάφερε να κατασκευάσει η HP φέρνοντας ένα βήμα πιο κοντά τον άνθρωπο με την εικονική πραγματικότητα της τεχνολογίας.

Ο νέος ΗP Sprout είναι ένας desktop υπολογιστής ο οποίος όμως διαθέτει προτζέκτορα που μπορεί να σκανάρει τα πάντα και να τα μετατρέπει σε ψηφιακά προκειμένου ο χρήστης να χειρίζεται με τα χέρια του τις τρισδιάστατες απεικονίσεις τους. «Τρέχει» Windows 8.1, έχει οθόνη 20 ιντσών, ενώ εκτός από το κανονικό mouse και πληκτρολόγιο, προσφέρει τη δυνατότητα χρήσης ψηφιακού keyboard μέσω της λειτουργίας touch mat. Διαθέτει επίσης και ειδικό στυλό, για όσους τους αρέσει να σχεδιάζουν.

Η τιμή του HP Sprout στις ΗΠΑ είναι στα 1.899 δολάρια και είναι διαθέσιμο για προπαραγγελίες στο sprout.com μέχρι την επίσημη κυκλοφορία του, στις 9 Νοεμβρίου.

Η ανακοίνωση του ονόματος του Δημήτρη Χατζή στη λήξη των εκδηλώσεων του 5ου Φεστιβάλ Βιομηχανικής Πληροφορικής (που συνδιοργάνωσαν στην Καβάλα το Κέντρο Τεχνολογικής Έρευνας ΑΜΘ και το ΤΕΙ ΑΜΘ) για να παραλάβει το 2ο βραβείο της φετινής διοργάνωσης, μάλλον έφερε σε αμηχανία τους παριστάμενους στη συνεδριακή αίθουσα του εκθεσιακού Κέντρου “Απόστολος Μαρδύρης” στη Νέα Καρβάλη. Μια αμηχανία, που στη συνέχεια έδωσε τη θέση της στον θαυμασμό και το παρατεταμένο χειροκρότημα.

Δεν θα μπορούσε να συμβεί διαφορετικά, αφού ο Δημήτρη Χατζής είναι μόλις 14 ετών, μαθητής στην τρίτη τάξη του 6ου Γυμνασίου Καβάλας. Ο Δημήτρης ασχολήθηκε με τη ρομποτική για πρώτη φορά σε ηλικία 11 ετών και μόλις τρία χρόνια αργότερα κατάφερε να σχεδιάσει και να κατασκευάσει μόνος του έναν οικιακό εκτυπωτή τρισδιάστατων αντικειμένων, κερδίζοντας επάξια έπαινο και το 2ο βραβείο του 5ου Φεστιβάλ Βιομηχανικής Πληροφορικής.

Ο μικρός επιστήμονας δέχθηκε έναν καταιγισμό συγχαρητηρίων για τη διάκριση που πήρε αλλά κυρίως για το γεγονός ότι αποτελεί λαμπρό παράδειγμα υπομονής, επιμονής, θέλησης, ευφυΐας αλλά και μέτρου.

Πολύτιμος βοηθός και συμπαραστάτης ο πατέρας του, Γιώργος Χατζής, δεν έκρυβε τη χαρά και την ικανοποίησή του για τα επιτεύγματα του γιου του.

Μια μέρα μετά τις εκδηλώσεις του Φεστιβάλ, το ΑΠΕ-ΜΠΕ συνάντησε τον Δημήτρη σε ώρα που θα του επέτρεπε να να έχει ολοκληρώσει τα μαθήματα του σχολείου της επόμενης μέρας αλλά και να μην χάσει την προπόνηση στο αγαπημένο του άθλημα, το ποδόσφαιρο.

Όπως είπε, χρειάστηκε έναν χρόνο για να μελετήσει, να σχεδιάσει και να κατασκευάσει τον οικιακό εκτυπωτή τρισδιάστατων αντικειμένων ώστε να συμμετάσχει στο φετινό Φεστιβάλ Βιομηχανικής Πληροφορικής.

Μας αποκάλυψε, ωστόσο, ότι η αρχική του ιδέα ήταν να δημιουργήσει ένα βιονικό χέρι που θα αποτελούσε προέκταση του δικού του χεριού. Όταν, όμως, περιηγήθηκε στο ίντερνετ και αντιλήφθηκε ότι η αγορά των υλικών άγγιζε τα 1000 ευρώ, κατέληξε στον εκτυπωτή, το κόστος των υλικών του οποίου ήταν 500 ευρώ. Όλο το ποσό προήλθε από τις οικονομίες που έκανε στο χαρτζιλίκι που του έδιναν οι γονείς του αλλά και τα χρήματα που συγκέντρωσε τις γιορτές από φιλικά πρόσωπα.

Η προσπάθεια περιγραφής του έργου του Δημήτρη ωχριά μπροστά στην εικόνα ένα μηχανήματος που εκτυπώνει – κατασκευάζει χρηστικά αντικείμενα που υπάρχουν σε κάθε σπίτι.

Ο ίδιος μας εξηγεί ότι “η τρισδιάστατη εκτύπωση (3D printing) είναι μια μέθοδος προσθετικής κατασκευής, στην οποία κατασκευάζονται αντικείμενα μέσω της διαδοχικής πρόσθεσης επάλληλων στρώσεων υλικού. Στην τρισδιάστατη εκτύπωση μπορούν να χρησιμοποιηθούν διάφοροι τύποι υλικού, κυρίως όμως πολυμερή (είδος πλαστικής ύλης), που έχουν τη δυνατότητα να εκτυπώνουν μοντέλα ή εξαρτήματα με διαφορετικές μηχανικές και φυσικές ιδιότητες. Μεγάλο ενδιαφέρον, σήμερα, παρουσιάζει η εξέλιξη των οικιακών εκτυπωτών 3D και κυρίως ο RepRap, που είναι ο πρώτος εκτυπωτής που μπορεί να εκτυπώσει τα κομμάτια που τον αποτελούν και έτσι να αναπαραχθεί”.

Το σημαντικό σε αυτή την προσπάθεια είναι ότι ο Δημήτρης κατασκεύασε ο ίδιος όλα τα μέρη που αποτελούν τον εκτυπωτή του και προσάρμοσε το απαραίτητο λογισμικό, ύστερα από πολλές ώρες δουλειάς, πολλές αποτυχημένες προσπάθειες αλλά και απογοήτευση, όταν διαπίστωσε ότι με το πάτημα του κουμπιού ο εκτυπωτής του έδινε απλώς “τρίχες” πλαστικού και όχι το αποτέλεσμα που επεδίωκε. Τότε, κατάλαβε ότι το λογισμικό χρειαζόταν μεγαλύτερη βελτίωση και επέμενε πολύ, ώστε το αποτέλεσμα τελικά να τον δικαιώσει και να κατασκευάσει – εκτυπώσει έτσι το πρώτο του αντικείμενο, που ήταν ένα κουτάλι.

Αφορμή για να ξεκινήσει το ενδιαφέρον του για τη ρομποτική στάθηκε μια ταινία επιστημονικής φαντασίας που είδε μαζί με τον πατέρα του, όταν φοιτούσε στην έκτη τάξη του δημοτικού. Στην ταινία εκείνη τα ρομπότ είχαν επιδοθεί σε αγώνα πάλης. Όταν ο Δημήτρης γύρισε προς το μέρος του πατέρα του και τον ρώτησε αν μπορούν να δημιουργήσουν στην πραγματικότητα ρομπότ που παλεύουν, εκείνος του απάντησε: “μπορούμε να δοκιμάσουμε ν’ ασχοληθούμε”. Έτσι, ξεκίνησε η μεγάλη προσπάθειας της αναζήτησης και της δημιουργίας. Πάντως, τα πρώτα του πειράματα δεν ήταν σίγουρα με ρομπότ, αλλά εστιάστηκαν στην προσπάθειά του να αυτοματοποιήσει το άναμμα μιας λυχνίας led.

Η επαγγελματική ιδιότητα του πατέρα του, που εργάζεται ως ηλεκτρολόγος μηχανικός στην ΔΕΥΑ Καβάλας, τον βοήθησε να κατανοήσει πολλά σημεία της επιστημονικής αναζήτησης. Η συνεχής παρότρυνση της μητέρας του, που εργάζεται ως καθηγήτρια γερμανικής φιλολογίας στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, τον οδήγησε να παρακολουθεί σεμινάρια ρομποτικής και να συμμετάσχει σε εκθέσεις, όπως το Φεστιβάλ Βιομηχανικής Πληροφορικής. Και οι δυο γονείς του, έδωσαν στον 14χρονο Δημήτρη τα εφόδια εκείνα ώστε να μην εγκαταλείψει την προσπάθειά του και να ζήσει το μικρό όνειρό του.

Μιλώντας στο ΑΠΕ – ΜΠΕ υποστήριξε ότι η ρομποτική είναι μάλλον ένα ασυνήθιστο χόμπι για τα παιδιά της ηλικίας του, αλλά ο ίδιος επιμένει σε αυτό. Οι γνώσεις που απέκτησε από με τη μέχρι σήμερα ενασχόλησή του τον βοήθησαν να αναζητάει μέσω του Facebook άτομα μεγαλύτερα απ’ αυτόν, όπως φοιτητές και επαγγελματίες, που έχουν τις ίδιες ανησυχίες προκειμένου να ανταλλάσσουν σκέψεις και ιδέες. Παραδέχθηκε, πάντως, ότι την πρώτη φορά που ξεκίνησε να συνομιλεί με φοιτητές ρομποτικής, αυτοί νόμιζαν πως τους έκανε πλάκα, διαπιστώνοντας πως πρόκειται τότε για ένα 11χρονο παιδί.

Στο σχολείο, στο μάθημα της Πληροφορικής, η καθηγήτρια γελάει μάλλον αμήχανα, όταν ο Δημήτρης γνωρίζει κάτι πολύ περισσότερο από τις ανάγκες ενός μαθήματος για παιδιά γυμνασίου.

Στο Φεστιβάλ Βιομηχανικής Πληροφορικής, κατά την επίσκεψη του σχολείου του, τόσο η καθηγήτριά του όσο και οι συμμαθητές του βγήκαν μαζί του άπειρες φωτογραφίες και τις ανέβασαν το Facebook γράφοντας κολακευτικά λόγια για τα επιτεύγματά του.

Ο 14χρονος Δημήτρης αντιλαμβάνεται ότι σε αυτό το στάδιο της ζωής του η ρομποτική είναι ένα πολύ όμορφο και δημιουργικό χόμπι, που όμως δεν του αρκεί να μείνει εκεί.

Σκοπεύει, μόλις τελειώσει το λύκειο, να φύγει για σπουδές στη Γερμανία, σε κάποιο μεγάλο πανεπιστήμιο με εξειδικευμένα τμήματα νανοτεχνολογίας και ρομποτικής. Οι στενοί συγγενικοί δεσμοί που έχει από τη μεριά της μητέρας του στη Γερμανία και η εκμάθηση της γερμανικής γλώσσας που ξεκίνησε από καιρό είναι τα πρώτα μεγάλα εφόδιά του.

Στην εποχή της κρίσης, ο Δημήτρης νιώθει πως είναι μάλλον προνομιούχος που μπορεί να θέτει στόχους για επαγγελματική σταδιοδρομία κάπου στο εξωτερικό και δυστυχώς όχι στην Ελλάδα, όπως λέει. Δεν χαίρεται που θα αναγκαστεί να την εγκαταλείψει και το παράπονό του είναι που “στην Ελλάδα δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο και αυτό που υπάρχει σε επίπεδο τριτοβάθμιας εκπαίδευσης χρήζει ακόμα μεγάλης βελτίωσης”.

Βλέπει το μέλλον του κάπου εκτός Ελλάδας να εργάζεται πάνω στο αντικείμενο που αγαπάει και οι δημιουργίες του να στοχεύουν στη βελτίωση της ποιότητας ζωής των σύγχρονων ανθρώπων. Μάλιστα δεν κρύβει ότι επιθυμία του είναι να προοδεύσει και να πετύχει στη ζωή του ώστε να μπορέσει στο μέλλον να βοηθήσει όπως μπορεί και την οικογένειά του.

Ο επόμενος στόχος του είναι η συμμετοχή του στο 6ο Φεστιβάλ Βιομηχανικής Πληροφορικής και ήδη έχει στο μυαλό ένα σχέδιο που ξεκίνησε να δουλεύει, αλλά δεν θέλει να αποκαλύψει. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα χρειαστεί μεγαλύτερο δωμάτιο!

Η “ταυτότητα” του Φεστιβάλ Βιομηχανικής Πληροφορικής

Περισσότεροι από 3000 μαθητές γυμνασίων και λυκείων της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης επισκέφθηκαν φέτος το Φεστιβάλ Βιομηχανικής Πληροφορικής στο οποίο συμμετείχαν συνολικά 47 σχολεία με συνολικά 42 εκθέματα. Το Φεστιβάλ διοργανώνεται κάθε χρόνο από το Κέντρο Τεχνολογικής Έρευνας ΑΜΘ, το ΤΕΙ ΑΜΘ. με την υποστήριξη του Επιμελητηρίου Καβάλας, της Περιφέρειας ΑΜΘ και του Δήμου Καβάλας.

Όπως εξήγησε, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο διευθυντής του Κέντρου καθηγητής Δημήτρης Πογαρίδης πρόκειται για ένα φεστιβάλ νέων τεχνολογιών που στοχεύει να αναδείξει τη δυναμική της βιομηχανικής πληροφορίας και των σημαντικών επιδράσεών της στην κοινωνική, οικονομική και πολιτιστική ζωή.

“Η προσέγγιση σε ένα τόσο σοβαρό θέμα», συνεχίζει ο κ. Πογαρίδης, “πρέπει να διαθέτει πολύμορφα χαρακτηριστικά για να γειτνιάσει σ’ ένα φεστιβαλικό χώρο ανθρώπους διαφόρων ηλικιών, μορφωτικών επιπέδων και τεχνολογικών αντιλήψεων. Η ανάπτυξη μιας τέτοιας δράσης δίνει τη δυνατότητα σε όλους να αντιληφθούν το ψηφιακό χάσμα, να γνωρίσουν νέες πρακτικές και λειτουργικές εφαρμογές των προϊόντων υψηλής τεχνολογίας ώστε να αμβλύνει την τεχνοφοβία”.

Κάθε χρόνο, το φεστιβάλ διαθέτει ένα ιδιαίτερο πρόγραμμα δράσεων, με στόχο να προσφέρει ερεθίσματα στους μαθητές γυμνασίων και λυκείων, να αναδείξει καινοτόμες πρακτικές από τον ελλαδικό χώρο, να προσφέρει τη δυνατότητα στους φοιτητές να παρουσιάσουν τις εργασίες τους και στους ανθρώπους της παραγωγής να δουν καινοτόμες προτάσεις και όλα αυτά σε συνδυασμό με ποικίλες πολιτιστικές δράσεις κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ.

Το φετινό βραβείο του Κέντρου Τεχνολογικής Έρευνας για την αρτιότερη εργασία δόθηκε στους φοιτητές του ΤΕΙ ΑΜΘ Παναγιώτη Ρίζο και Νικολέτα Μιχαηλίδου για την εργασία τους που φέρει τον τίτλο “Έξυπνη Τορπίλη ST14 (Smart Torpedo 2014)”.

Πρόκειται για ένα μοντέλο αυτόματου και ενσύρματα χειριζόμενου ανθυποβρυχιακού όπλου τύπου τορπίλης, το οποίο φέρει μικρότερου μεγέθους τορπίλη, ικανή να αποπροσανατολίσει και να πλήξει εχθρικό αμυντικό σύστημα.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πρωτιά για την Ελληνική ομάδα PN Gaming στο διαγωνισμό Kodu Kup Europe. Συγχαρητήρια στους νικητές Πάνο Οικονόμου, Γεώργιο Νικηφόρο Αυγουστίδη και Βασίλη Οικονόμου:http://www.microsoft.com/eu/KoduKupEurope.aspx

Στις 28 Ιανουαρίου 2014, με αφορμή την 8η Ευρωπαϊκή Ημέρα Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, πραγματοποιήθηκε με επιτυχία διαδικτυακό σεμινάριο (webinar) με θέμα «Προστασία Προσωπικών Δεδομένων και Κοινωνικά Δίκτυα».

Το εν λόγω webinar πραγματοποιήθηκε από την Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Δυτικής Ελλάδας (ΠΔΕΔΕ), τους σχολικούς συμβούλους Πληροφορικής σε συνεργασία με τον ενημερωτικό κόμβο του Πανελλήνιου Σχολικού Δικτύου «Ασφάλεια στο Διαδίκτυο» και την Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα (ΑΠΔΠΧ).

Συμμετείχαν ενεργά, με ερωτήσεις μέσω τηλεδιάσκεψης, 110 Γυμνάσια και πιο συγκεκριμένα 4320 μαθητές και 480 εκπαιδευτικοί σχεδόν από όλη την Ελλάδα, καθώς και το ελληνικό σχολείο από τη Χιμάρα της Αλβανίας.

Τις παρουσιάσεις καθώς και το βίντεο, για όσους επιθυμούν να τα δούν, μπορείτε να τα βρείτε στο άρθρο “Πρωτοποριακό online σεμινάριο με 4.320 μαθητές!”. Στο τρίτο και τελευταίο άρθρο της σειράς αποδελτιώθηκαν οι online ερωτήσεις των μαθητών και των εκπαιδευτικών τους προς τον κ. Κορμά, Ιατρό – Υπεύθυνο της γραμμής Βοηθείας ΥποΣΤΗΡΙΖΩ του Ελληνικού Κέντρου Ασφαλούς Διαδικτύου, για την παρουσίασή του “Συμπεριφορές εξάρτησης στο Διαδίκτυο”. Διαβάστε στη συνέχεια του άρθρου τι απαντάει στις ερωτήσεις.

Δείτε τις ερωτήσεις με τις απαντήσεις εδώ

«Φρένο» στα κλεμμένα κινητά βάζει, από μεθαύριο Παρασκευή, η Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων, μιας και όλες οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας είναι υποχρεωμένες να απενεργοποιούν μέσω του κωδικού ΙΜΕΙ (International Mobile Equipment Identity- Διεθνής Κωδικός Κινητών Τηλεφώνων), όλες τις συσκευές κινητών τηλεφώνων που δηλώνονται από τους συνδρομητές τους ως κλεμμένες.
Έτσι λοιπόν, ένα κλεμμένο κινητό θα είναι πλέον άχρηστο και δεν θα μπορεί να μεταπωληθεί στην εγχώρια «μαύρη» αγορά, μιας και δεν θα ενεργοποιείται με άλλη κάρτα SIM της ίδιας ή άλλης εταιρείας.
Απαραίτητη προϋπόθεση είναι η γνωστοποίηση του κωδικού ΙΜΕΙ της κλεμμένης συσκευής από τον συνδρομητή στον πάροχό του. Ο κωδικός ΙΜΕΙ περιλαμβάνει πληροφορίες για τον κατασκευαστή και το μοντέλο της συσκευής και αποτελεί την «ταυτότητα» κάθε συσκευής.
Κάθε συνδρομητής μπορεί να εντοπίσει τον κωδικό ΙΜΕΙ:

– στη συσκευασία της συσκευής

– πατώντας τα πλήκτρα * # 06 # στη συσκευή του

– με σχετική εφαρμογή του λογισμικού της συσκευής

Για την απενεργοποίηση της συσκευής, οι συνδρομητές πρέπει αρχικά να δηλώσουν την κλοπή στην Αστυνομία και στη συνέχεια, να υποβάλουν στον πάροχό τους γραπτό αίτημα απενεργοποίησης της συσκευής, επισυνάπτοντας το αποδεικτικό της δήλωσης κλοπής.

Κάθε εταιρεία που απενεργοποιεί τις κλεμμένες συσκευές των συνδρομητών της στο δίκτυό της, αναλαμβάνει ταυτόχρονα την ευθύνη να ενημερώνει σχετικά και τις υπόλοιπες εταιρείες κινητής τηλεφωνίας οι οποίες οφείλουν να προχωρήσουν, επίσης, στην απενεργοποίηση των κλεμμένων συσκευών στα δίκτυά τους.

Σημειώνεται ότι ένα αίτημα απενεργοποίησης απορρίπτεται εάν ο δηλούμενος κωδικός ΙΜΕΙ δεν είναι έγκυρος σύμφωνα με τις σχετικές διεθνείς προδιαγραφές ή δεν έχει αποδοθεί από τον κατασκευαστή στη συσκευή, ώστε να την προσδιορίζει κατά μοναδικό τρόπο. Εφαρμόζοντας τη συγκεκριμένη υποχρέωση, η ΕΕΤΤ στοχεύει στην ενίσχυση της προστασίας του καταναλωτή έναντι του φαινομένου της κλοπής συσκευών κινητών τηλεφώνων.

Είναι γεγονός και σύμφωνα με έρευνα που έκανε η ανεξάρτητη Βρετανική αρχή Ofcom, 8 στους 10 ανθρώπους που πέφτουν για ύπνο δεν αποχωρίζονται το κινητό τους τηλέφωνο και το έχουν ακόμη και στον ύπνο τους, δίπλα τους. Η ίδια έρευνα αποκάλυψε ότι το 50% από όσους έχουν το κινητό δίπλα τους, το χρησιμοποιούν και σαν ξυπνητήρι.

Τι μπορεί όμως να συμβεί σε όσους κοιμούνται με το κινητό «αγκαλιά»; Ο καθηγητής Guy Meadows, από την κλινική ύπνου του Λονδίνου (The Sleep School of London), είναι κατηγορηματικός: «Κοιμόμαστε καλύτερα όταν το κινητό μας βρίσκεται έξω από το δωμάτιο και όχι δίπλα στο κρεβάτι.» O δρ Meadow τονίζει επίσης ότι η πλειονότητα όσων κοιμούνται με το κινητό κοντά ή δίπλα από το κρεβάτι τους, παρουσιάζουν διαταραχές ύπνου, αϋπνίες, δεν ξεκουράζονται καλά και συχνά κατά τη διάρκεια της ημέρας υποφέρουν από πονοκεφάλους και ζαλάδες.

Πολλοί ίσως να πιστεύουν ότι το πρόβλημα με το κινητό εντοπίζεται στην ακτινοβολία. Οι επιστήμονες όμως διαπίστωσαν ότι το πρόβλημα με τα κινητά όταν κοιμόμαστε είναι το φως από τις οθόνες τους. Ο καθηγητής του Χάρβαρντ Charles Czeisler, εξηγεί τι ακριβώς συμβαίνει: «Το φως αυτό ξεγελά τον οργανισμό και τον κάνει να πιστεύει ότι είναι ημέρα. Το φως ενεργοποιεί τα κύτταρα στον αμφιβληστροειδή, την περιοχή του ματιού που μεταφέρει τα μηνύματα στον εγκέφαλο. Τα φωτοευαίσθητα κύτταρα ενημερώνουν το σώμα μας για το τι ώρα είναι. Αυτά ευθύνονται για την απελευθέρωση της ορμόνης μελατονίνης –η οποία μας προκαλεί νύστα- και της κορτιζόλης, η οποία μας ‘ξυπνά»

Και συνεχίζει: «Το φως που εκπέμπεται από τις σύγχρονες ηλεκτρονικές συσκευές περιέχει μεγάλες ποσότητες του μήκους κύματος φωτός που βγάζει το μπλε χρώμα, το οποίο έχει μεγαλύτερη διεγερτική δράση στο μάτι. Τα κύτταρα του αμφιβληστροειδούς είναι πιο ευαίσθητα στο μπλε φως, εξαιτίας μιας χρωστικής που καλείται μελανοψίνη»

Πάντως η έρευνα της Ofcom συνεχίζει και λέει ότι τέσσερις στους δέκα χρήστες κινητών παραδέχονται ότι ελέγχουν το τηλέφωνό τους αν ξυπνήσουν κατά τη διάρκεια της νύχτας.

Ο ειδικός σε θέματα ύπνου καθηγητής Neil Stanley τονίζει: «Προκειμένου να μπορέσει κανείς να απολαύσει έναν καλό και ξεκούραστο ύπνο, πρέπει να νιώθει ασφάλεια και να μην έχει ανησυχία για τίποτα. Το να έχει το τηλέφωνο δίπλα από το κεφάλι του, είναι σαν να λέει υποσυνείδητα στον εαυτό του, ότι πρέπει να βρίσκεται σε εγρήγορση.»

Μια άλλη έρευνα που έγινε πριν από έξι χρόνια, όσοι έχουν το κινητό δίπλα στο κρεβάτι τους, κάνουν κατά μέσο όρο 7 λεπτά περισσότερο να κοιμηθούν και για να φτάσουν στον βαθύ ύπνο. Στη φάση αυτή επίσης δεν μένουν όσο χρόνο χρειάζεται ο οργανισμός για να ξεκουραστεί και «βγαίνουν» από την κατάσταση αυτή 10 λεπτά γρηγορότερα.

Η Europol προειδοποιεί

«Μην μοιράζεστε πληροφορίες και ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα μέσω ελεύθερων και δημόσιων Wi-Fi hotspots», σημειώνει στο BBC ο επικεφαλής του τμήματος Κυβερνοασφαλείας της Europol, Τρόελς Έρτινγκ.
Η κεντρική ευρωπαϊκή αστυνομική υπηρεσία για την καταπολέμηση του εγκλήματος προειδοποιεί πως τα ελεύθερα wi-fi hotspots ενέχουν κινδύνους για την ασφάλεια της επικοινωνίας μας και των προσωπικών μας δεδομένων. Σύμφωνα με τον Έρτινγκ θα πρέπει να προτιμάται η αποστολή δεδομένων μόνο με χρήση ασφαλών δικτύων και, ιδανικά, από τον προσωπικό υπολογιστή του καθενός στο σπίτι του.

Όπως ανέφερε ο ίδιος, η προειδοποίησή του ακολουθεί την αύξηση των επιθέσεων με χρήση δημοσίων wi-fi δικτύων. Για τις επιθέσεις χρησιμοποιούνται ήδη γνωστές τεχνικές υποκλοπής δεδομένων μέσω wifi όπου ο χάκερ μπαίνει ανάμεσα στον χρήστη και το hotspot υποκλέπτοντας την μεταξύ τους κίνηση δεδομένων. Σύνηθες είναι το φαινόμενο να «σηκώσει» ο ίδιος ο επιτιθέμενος ένα κακόβουλο hotspots για να παγιδεύσει τα θύματα του και να κλέψει τα στοιχεία όσων συνδεθούν σε αυτά.
Οι χάκερ αυτοί συνήθως στήνουν ψεύτικα wifi σημεία με «φιλικά» ονόματα γνωστών εταιριών όπως για παράδειγμα «Starbucks Wi-Fi» προκειμένου να παραπλανήσουν τους χρήστες και να υποκλέψουν πληροφορίες.

Δ.Α.

Από το Athens Voice