Σήμερα είχαμε τη χαρά και την τιμή να πάρουμε συνέντευξη από την κυρία Αγγελική Ψυχούδη, μαθήτρια του Δημοτικού Σχολείου Κοντιά κατά τα έτη 1990-1996. Της κάναμε μερικές ερωτήσεις για να μάθουμε πώς ήταν το σχολείο τότε.

-Καλησπέρα κ. Αγγελική! Ευχαριστούμε που δεχτήκατε να σας πάρουμε συνέντευξη!

-Καλησπέρα Θεοδώρα Τίποτα, είναι ευχαρίστησή μου.

-Πόσα παιδιά ήσασταν στην τάξη σας;

-Ήμασταν 7 κορίτσια και 6 αγόρια, δηλαδή συνολικά 13 παιδιά.

-Βλέπετε διαφορές στο σύγχρονο σχολείο σε σχέση με τότε; Κι αν ναι, ποιες;

-Σίγουρα έχει διαφορές μετά από τόσα χρόνια. Οι μαθητές ήταν πολλοί περισσότεροι από τώρα και οι χώροι του σχολείου ήταν διαφορετικοί. Για παράδειγμα, μία αίθουσα του σχολείου λειτουργούσε ως μουσείο και είχαμε και μία άλλη αίθουσα κινηματογράφου. Το κουδούνι δεν ήταν ηλεκτρικό , αλλά χειρός. Τότε υπήρχαν μόνο οι εξωτερικές τουαλέτες και αυτό ήταν πολύ δύσκολο, ειδικά όταν οι καιρικές συνθήκες ήταν άσχημες. Το γήπεδο δεν υπήρχε. Υπήρχαν μόνο 2 τέρματα και το γήπεδο βόλεϊ.

–Το σχολείο είναι καλύτερο τώρα ή παλιά;

-Προφανώς τώρα είναι πολύ καλύτερο και χαίρομαι που είναι έτσι, αφού τώρα φοιτούν και τα δικά μου παιδιά σε αυτό. Γιατί πάντα οι γονείς θέλουμε το καλύτερο για τα παιδιά μας.

-Σας ευχαριστούμε πολύ κυρία Αγγελική. Καλό σας απόγευμα!

Τη  συνέντευξη επιμελήθηκε η Μαμαλίκου Θεοδώρα, μαθήτρια Στ΄