Σήμερα στο σχολείο μας είχαμε τη χαρά και την τιμή να φιλοξενήσουμε τη συνάδελφο – συγγραφέα Ελένη Μπετεινάκη και να δουλέψουμε μαζί το βιβλίο της : “Μ ένα κόκκινο κουμπί”.

Η Ελένη Μπετεινάκη γεννήθηκε σε μια κωμόπολη του Ηρακλείου, τις Αρχάνες, και μεγάλωσε παρέα με «γιαγιάδες» που της έλεγαν ιστορίες και παραμύθια. Ήθελε να παραμείνει πάντα παιδί και γι’ αυτό σπούδασε Νηπιαγωγός, συνδυάζοντας την αγάπη της για τα παιδιά και τα παραμύθια. Αγαπάει πολύ το διάβασμα, τη θάλασσα και το… ποδήλατό της. Η τύχη την έφερε κοντά στα βιβλία, έτσι ώστε να τα διαβάζει από την πρώτη μέρα της κυκλοφορίας τους.
Εδώ και 3 δεκαετίες εργάζεται ως Νηπιαγωγός, ενώ στον ελεύθερο της χρόνο ασχολείται με τη διοργάνωση εκδηλώσεων για βιβλία, κυρίως παιδικά.   Διατηρεί  μία στήλη «Τα παραμύθια του Σαββάτου», με παρουσιάσεις και απόψεις για παιδικά βιβλία. Συχνά αφηγείται  ιστορίες και παραμύθια σε πολιτιστικούς χώρους, σε βιβλιοπωλεία και σχολεία.

Έτσι και σήμερα βρέθηκε στο σχολείο μας προσκεκλημένη μας  και απολαύσαμε το μοναδικό της τρόπο να αφηγείται και να δραματοποιεί τα βιβλία της.

“Με ένα κόκκινο κουμπί”

Μια τρυφερή ιστορία για την ευαισθητοποίηση απέναντι στους πρόσφυγες. Μια γνωριμία των μικρών αναγνωστών με το προσφυγικό θέμα.

Ο Ασίντ είναι ένα παιδί πρόσφυγας. Όταν ξεσπάει πόλεμος στην πατρίδα του, αρχίζει να φοβάται κι ας είναι ατρόμητος (Ασίντ σημαίνει λιοντάρι). Μια νύχτα, φεύγει εντελώς μόνος του και η βάρκα που τον μεταφέρει τον αφήνει σ’ ένα νησί.

Θα βρεθεί σε μια ακτή με μόνη συντροφιά του ένα κόκκινο κουμπί με δυο τρύπες που γίνεται φίλος του, παιχνίδι, παρέα του και μεταμορφώνεται κάθε φορά σε ό,τι του λείπει, ό,τι αγαπά, ό,τι χρειάζεται.

Εκεί έρχεται συχνά κι ένα θαλασσοπούλι κατάμαυρο, με ράμφος παράξενο και μακρύ. Είναι ο Αριστοτέλης ο θαλασσοκόρακας. Ώσπου ξαφνικά, ένα πρωί ο Ασίντ χάνει το κουμπί του…..

Μια ιστορία που έχει στόχο να ευαισθητοποιήσει τα παιδιά σε θέματα προσφύγων. Επίσης θα τα βοηθήσει να ξεχωρίσουν και να καταλάβουν έννοιες όπως πόλεμος, μετανάστης, πρόσφυγας. Θα νιώσουν και θα αντιληφθούν πως όλα τα πλάσματα της γης χρειάζονται αγάπη, φροντίδα, οικογένεια και φίλους.

Στη συνέχεια τα παιδιά ζωγράφισαν το κόκκινο κουμπί και το μεταμόρφωσαν σε ότι ήθελαν…..σε λουλούδι, σε πασχαλίτσα, σε παιχνίδι…

τα πιο μεγάλα παιδιά έγραψαν τις σκέψεις τους  και έβαλαν μέσα στη βαλίτσα του Ασίντ πράγματα που θα μπορούσε να είχε πάρει μαζί του φεύγοντας από τη χώρα του. Μας συγκίνησαν, γιατί μέσα στη βαλίτσα έβαλαν και ένα σακουλάκι  με χώμα ….που αυτό συμβολίζει το δέσιμο με την πατρίδα του, που άφησε πίσω. Συναισθήματα μοναδικά, που δείχνουν πόσο επηρέασε το βιβλίο αυτό τα παιδιά της Στ΄ τάξης,  που το δούλεψαν  μέσα στην τάξη τους με την κα. Γελαστοπούλου.

Στο τέλος η κα. Ελένη υπέγραψε τα βιβλία των παιδιών με μία προσωπική αφιέρωση. Αγκάλιασαν τις κούκλες του βιβλίου και φωτογραφήθηκαν μαζί της.

Η χαρά και η ευχαρίστηση των παιδιών ήταν μεγάλη. Πέρασαν μία υπέροχη ημέρα.

Η Υπεύθυνη της Σχολικής Δανειστικής Βιβλιοθήκης

Η Διευθύντρια και ο Σύλλογος Διδασκόντων του Δημοτικού Σχολείου Καλού Χωριού  θέλουμε να  ευχαριστήσουμε θερμά την  κα. Έφη Ταβλαδάκη, Παιδίατρο- Εντατικολόγο- Πρόεδρο και course director στο APLS Κρήτης, για την άμεση ανταπόκρισή της στην πρόσκληση του σχολείου μας, για την υλοποίηση μιας επιμορφωτικής ημερίδας  σχετικής  με θέματα βασικής υποστήριξης ζωής στο χώρο του σχολείου.

Το θέμα της ημερίδας ήταν : “Βασική Υποστήριξη Ζωής σε παιδιά”, ένα θέμα ζωτικής σημασίας,  που πρέπει να επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο στα σχολεία και να ενημερώνονται οι εκπαιδευτικοί, έτσι ώστε σε αντίστοιχες περιπτώσεις να είναι σε θέση να δράσουν άμεσα μέχρι να έρθει το ΕΚΑΒ.

Η ημερίδα αυτή πραγματοποιήθηκε  την Τρίτη 9 Μαΐου 2023 και την παρακολούθησαν όλοι οι εκπαιδευτικοί του σχολείου καθώς και οι μαθητές  -τριες των Γ & Δ τάξεων. Η δράση αυτή εντάχθηκε στο Σχέδιο Δράσης της Αξιολόγησης της Σχολικής μας Μονάδας, με τίτλο “Επαγγελματική ενδυνάμωση των εκπαιδευτικών” του άξονα: Συμμετοχή των εκπαιδευτικών σε επιμορφωτικές δράσεις .

Η κα. Ταβλαδάκη, με ένα ιδιαίτερα απλό, κατανοητό και συνάμα επιστημονικό τρόπο μας μετέδωσε τις απαραίτητες γνώσεις και τις τεχνικές για την ΚΑΡΠΑ ( αναζωογόνηση) αλλά και για την πνιγμονή (πνιγμός από ξένο σώμα).

Στο β΄ μέρος της ημερίδας  είχαμε την ευκαιρία να εφαρμόσουμε τις τεχνικές που μας δίδαξε σε πρόπλασμα ( μωρού και μικρού παιδιού), έχοντας την εποπτεία και  την επιστημονική της καθοδήγηση.

Εντυπωσιάστηκε από την προσοχή αλλά και από τις ερωτήσεις των παιδιών, που ήθελαν να μάθουν όλο και περισσότερα.

Η κα. Ταβλαδάκη έχει επισκεφτεί το σχολείο μας  και παλαιότερα κατά τη διάρκεια της φετινής σχολικής χρονιάς και παρουσίασε στα παιδιά των Α & Β τάξεων ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα για τη μεσογειακή διατροφή, μίλησε για την αξία του πρωινού γεύματος και μαζί με τα παιδιά και τις μητέρες τους ετοίμασαν ένα υπέροχο και θρεπτικό πρωινό.

Για το λόγο αυτό την ευχαριστούμε μέσα από την καρδιά μας,  γιατί αφιερώνει χρόνο από τον ελεύθερο της προσωπικό χρόνο και επισκέπτεται τα σχολεία,  επιτελώντας το κοινωνικό της έργο πέρα από το λειτούργημά της. Λειτουργεί πάνω από  όλα ως μητέρα και μετά ως επιστήμονας.

_ΚΑΛΟΥ_ΧΩΡΙΟΥ_ΕΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΣ_ΣΕΕ_ΠΡΑΤΣΙΝΗ

Το έθιμο της «κούνιας» έχει τις καταβολές του στην αρχαία Ελλάδα και πιο συγκεκριμένα πρόκειται για την «αιώρα» των κοριτσιών κατά τα αθηναϊκά Ανθεστήρια την περίοδο της Άνοιξης προς τιμήν του θεού Διονύσου. Η αίσθηση ελευθερίας που δίνει η κίνηση της κούνιας προς τον ουρανό, πίστευαν πως έφερνε καλή τύχη. Γι’ αυτό και το ανασήκωμα της κούνιας συμβολίζει την αναγέννηση της φύσης με τον ερχομό της Άνοιξης.

Από το αρχαίο έθιμο της αιώρας φτάνουμε στο ανοιξιάτικο έθιμο της κούνιας που το συναντάμε σε όλη την Ελλάδα, κυρίως σε νησιωτικές περιοχές του Αιγαίου και φυσικά στις Κυκλάδες. Εντάσσεται στις εορταστικές εκδηλώσεις του Πάσχα και αποτελεί μια από τις εντονότερες και αγαπημένες αναμνήσεις των κατοίκων των νησιών.

Οι νέοι του χωριού  μαζεύονταν και έφτιαχναν αυτοσχέδιες κούνιες. Τις έστηναν κυρίως σε τρία σημεία του χωριού. Τοποθετούσαν ένα γερό δοκάρι στα δώματα δύο κοντινών σπιτιών στα στενά σοκάκια του χωριού  και από εκεί κρέμαγαν τα σχοινιά.

Στην κούνια κάθονταν συνήθως οι ανύπαντρες κοπέλες και τις κουνούσαν τα αγόρια. Τις ημέρες αυτές οι νέοι είχαν τον πρώτο λόγο, έβρισκαν την ευκαιρία να κάνουν τις γαμήλιες επιλογές τους και να εκφραστούν αμοιβαία και δημόσια. Έψαχναν να βρουν σε ποια κούνια του χωριού ήταν η κοπέλα που τους ενδιέφερε για να τη λικνίσουν και να συνομιλήσουν με ερωτικά δίστιχα.

Στο σχολείο μας συνεργάστηκαν οι 2 ειδικότητες ( εκπαιδευτικός  Φυσικής Αγωγής και Μουσικής) παρουσιάζοντας αυτό το έθιμο στα μικρά παιδιά της Α & Β τάξης. Τα παιδιά μπήκαν στον κύκλο και  αρχικά έμαθαν το  αντίστοιχο τραγουδάκι.

Σήμερα  για το σχολείο μας ήταν μια μέρα δημιουργική και γεμάτη εκπλήξεις!!!!

Πλησιάζει το Σάββατο του Λαζάρου και η Κυριακή των Βαϊων και τα έθιμα στον τόπο μας αρκετά.

Μας επισκέφτηκε  ο κ. Νίκος Μανιαδάκης,  ένας άνθρωπος της εκκλησίας, ιδιαίτερα αγαπητός, αλλά πάνω απ΄ όλα υπήρξε παππούς 5 μαθητών μας πριν  από μερικά χρόνια.

Έφερε τα βάγια και  αφού είχε κάνει την απαραίτητη προεργασία έδωσε σε όλα τα παιδιά από 2 φυλλαράκια. Με το δικό του απλό και ιδιαίτερο τρόπο, έχοντας την πείρα του υπομονετικού παππού, έδειξε στα παιδιά την κατασκευή του σταυρού.

Δίπλα μας όπως πάντα και η κα. Ελευθερία από τον Πολιτιστικό Σύλλογο του χωριού που βοήθησε κι αυτή δείχνοντας στα παιδιά και δίνοντας πληροφορίες για το έθιμο αυτό.

Δάσκαλοι και παιδιά επιδόθηκαν στην κατασκευή του σταυρού. Φυσικά  ο κ. Νίκος μας έδειξε και τον τρόπο που κατασκευάζουν πιο περίτεχνους σταυρούς, αλλά εμείς αρκεστήκαμε στον πιο απλό τρόπο.

Το δεύτερο εργαστήριο δούλευε ταυτόχρονα. Στην αίθουσα του Ολοήμερου η κα. Μαρία και τα μέλη του Συλλόγου Γονέων που βρέθηκαν κοντά μας,  βοήθησαν τα παιδιά να φτιάξουν τα Λαζαράκια τους. Μία μία τάξη ζύμωνε τα δικά της Λαζαράκια τηρώντας κι αυτό το έθιμο.

Το σχολείο μας μοσχομύρισε, τα λαζαράκια μας έγιναν αφράτα και τα παιδιά τα έφαγαν με όρεξη!

Ευχαριστούμε πολύ τον κ. Μανιαδάκη και τις κυρίες Δασκαλάκη, Κουτουλάκη και Τζιρή για τη βοήθειά τους. Ήταν πολύτιμη.

Σήμερα γιορτάσαμε / τιμήσαμε κι εμείς στο μάθημα των Γερμανικών την ημέρα παιδικού βιβλίου με τα παιδιά των  Ε΄ και Στ΄ τάξεων.

Διαβάσαμε, είδαμε και τραγουδήσαμε το γνωστό παραμύθι των αδερφών Grimm: Hänsel und Gretel. Ζωγραφίσαμε μια εικόνα που μας εντυπωσίασε και στολίσαμε τις τάξεις μας.

Και κλείσαμε με ένα εργαστήριο, όπου φτιάξαμε σπιτάκια  από μπισκότα όλοι μαζί . Ευχαριστούμε πολύ κα. Έφη!!!!!

Διαδικτυακή συνάντηση με την Άδα Σταματάτου

Με αφορμή την παγκόσμια μέρα ευαισθητοποίησης σε θέματα που αφορούν διαταραχές του αυτιστικού φάσματος , στις 2 Απριλίου, τα παιδιά της Β’ και Δ΄ τάξης του σχολείου μας είχαν την ευκαιρία να συναντήσουν διαδικτυακά την κυρία Άδα Σταματάτου . Η Άδα Σταματάτου είναι πρόεδρος και ιδρύτρια της Αστικής μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας Race for Autism Gr που διοργανώνει αγώνες δρόμου και κολύμβησης για την ευαισθητοποίηση και ενημέρωση για τον αυτισμό. Η ίδια είναι ακτιβίστρια μαραθωνοδρόμος.

Η κυρία Σταματάτου είναι μητέρα δύο παιδιών, ενός αγοριού κι ενός κοριτσιού. Ο γιος της,  ο Γιάννης, είναι σήμερα 25 ετών και είναι βαριά αυτιστικός. Από τις εκδόσεις Μεταίχμιο κυκλοφορεί ένα βιβλίο που έχει γράψει η ίδια με τίτλο «Τι έχει ο Γιάννης;». Στο βιβλίο, μέσα από μια εικονογραφημένη ιστορία, μας συστήνει τον Γιάννη, τις ρουτίνες της καθημερινότητας του, τις συμπεριφορές του, τις αντιδράσεις του.

Στη συνάντησή μας τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να συζητήσουν μαζί της για το πώς είναι η καθημερινότητα με ένα αυτιστικό  άτομο, πως μπορούμε να γνωρίσουμε και να προσεγγίσουμε ανθρώπους στο φάσμα του αυτισμού. Είχαν την ευκαιρία να θέσουν τις ερωτήσεις τους και να προβληματιστούν.

Ευχαριστούμε από καρδιάς την κα.  Άδα για την υπέροχη αυτή συνάντηση.

Αφού  μιλήσαμε για τον μεγάλο παραμυθά τον Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, παρουσιάσαμε την αφίσα για την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου που ετοίμασε ο συγγραφέας Βαγγέλης Ηλιόπουλος μαζί με την  εικονογράφο Φωτεινή Στεφανίδη.

Φέτος την ημέρα την αφιερώσαμε στη συγγραφέα Άλκη Ζέη και στο μοναδικό συγγραφικό της έργο.

Εξάλλου  συμμετείχαμε στον 12  Μαραθώνιο Ανάγνωσης διαβάζοντας 3 βιβλία της με τα παιδιά της Γ΄ τάξης.

Η Άλκη Ζέη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1923, «στην οδό Κέας, στην πλατεία Κολιάτσου, στις 15 του Δεκέμβρη» . Ο πατέρας της καταγόταν από την Κρήτη και η μητέρα της από τη Σάμο, όπου πέρασε τα πρώτα παιδικά της χρόνια. Όταν άρχισε το σχολείο, η οικογένειά της εγκαταστάθηκε στο Μαρούσι και στη συνέχεια στην Αθήνα. Παντρεύτηκε τον θεατρικό συγγραφέα και σκηνοθέτη Γιώργο Σεβαστίκογλου, που πέθανε το 1991. Απέκτησαν δύο παιδιά, την Ειρήνη και τον Πέτρο.

Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών και στο Κινηματογραφικό Ινστιτούτο της Μόσχας, στο τμήμα σεναριογραφίας.

Το πρώτο της μυθιστόρημα ήταν “Το καπλάνι της βιτρίνας”  (1963), που το είχε εμπνευστεί από τα παιδικά της χρόνια στη Σάμο και είναι σχεδόν αυτοβιογραφικό.

Παρουσιάσαμε αρκετούς τίτλους από τα βιβλία της που έχουμε στη Δανειστική  Βιβλιοθήκη του σχολείου μας και στη συνέχεια τα παιδιά παρουσίασαν με το δικό τους, μοναδικό  τρόπο τα βιβλία που είχαν διαβάσει.

Η μαθήτρια της Α΄ τάξης παρουσίασε  τον  “Νυχτερινό περίπατο της γιαγιάς”. Ένα βιβλίο τρυφερό, με αισθήματα συγκίνησης  και λύπης για τον ξαφνικό χαμό της γιαγιάς, ενός προσώπου αγαπημένου για όλους μας.

Στη συνέχεια μία άλλη μαθήτρια  από τη Δ΄ τάξη παρουσίασε το βιβλίο  ” Η Αλίκη στη χώρα των  μαρμάρων”. Ένα βιβλίο που προβλημάτισε τα παιδιά και τους έδωσε να καταλάβουν, γιατί είναι ανάγκη να γυρίσουν πίσω στο φυσικό τους χώρο τα μάρμαρα του Παρθενώνα.

Τα παιδιά  ζωγράφισαν κι έφτιαξαν την αφίσα με το βιβλίο που διάβασαν.

Όπως αναφέρει και ο Βαγγέλης Ηλιόπουλος στην αφίσα : είμαι ένα βιβλίο, διάβασε με.

«Είμαι ένα βιβλίο. Είσαι ένα βιβλίο. Όλοι είμαστε βιβλία. Η ψυχή μου είναι η ιστορία που αφηγούμαι. Κάθε βιβλίο έχει τη δική του ιστορία να πει. Μπορεί να φαινόμαστε εντελώς διαφορετικά –άλλα μεγάλα, άλλα μικρά, άλλα πολύχρωμα, άλλα μαυρόασπρα, άλλα με λίγες σελίδες κι άλλα με πολλές.

Μπορεί να συμφωνούμε ή να λέμε εντελώς διαφορετικά πράγματα. Όμως αυτή είναι η ομορφιά μας. Θα ήταν πολύ βαρετό να ήμασταν όλα ίδια. Καθένα μας είναι μοναδικό.

Η  ζωή μας δίνει  λοιπόν ένα βιβλίο με λευκές σελίδες και πρέπει εμείς να το γεμίσουμε με φωτεινά χρώματα, αισθήματα  και μοναδικές στιγμές!!!!