Βραβείο
1ο βραβείο στο μαθητή της Στ΄ τάξης Κεφαλά Σπύρο.
“Σ’ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ”
Κάθε φορά που έφευγα μου έλεγες:
– “Φοβάμαι μήπως πίσω δε γυρίσεις,
μήπως την ευτυχία που ζω στο πλάι σου
την κάνει ο πόλεμος μονάχα αναμνήσεις.”
Και ο κακός εχθρός, που λες και το ξέρε
το πόσο απελπισμένα μ’ αγαπούσες,
φρόντισε να χωρίσω από σένανε
που μόνο πλάι μου ανέπνεες και ζούσες.
Εμάς τους δύο μας χώρισε ο θάνατος
και η γερμανική θηριωδία,
μα εσύ μου λες πως έγινα αθάνατος
και έγραψε για μένα η ιστορία.
Μου λες πως έρχονται και προσκυνούν οι άνθρωποι,
το λόφο που ξεψύχησα μια μέρα,
πως γονατίζουν οι ηγέτες των λαών
εκεί που έπεσε των Γερμανών η σφαίρα.
Ποτέ μου δε φαντάστηκα πως κάποτε
θα γίνω ήρωας στα μάτια των πολλών.
Ξέρω μονάχα πως ορφάνεψε το σπίτι μας
και πως δε στέγνωναν τα μάτια των παιδιών.
Ξέρω ακόμη πως υψώθηκες αγέρωχη,
πως έγινες μια νέα Αντιγόνη,
πως αγωνίστηκες για σένα και για μένανε
εσύ που έτρεμες να μείνεις λίγο μόνη.
Σ ευχαριστώ λοιπόν για την αγάπη σου,
για τη θυσία, την ιώβειο υπομονή σου
και πάνω απ’ όλα για το σύμβολο που έγινε
η πονεμένη και σεβάσμια μορφή σου.
Σ΄ ευχαριστώ γιατί η πόλη μας ξανάζησε
με τον αγώνα και το μόχθο το δικό σου
που κράτησες για πάντα την εικόνα μου
μες στην καρδιά και στην ψυχή σα φυλαχτό σου.
Θα σου χρωστούν ευγνωμοσύνη οι λαοί
και η πατρίδα θα σ’ ευχαριστεί στ’ αλήθεια,
γιατί έχεις πίστη, θάρρος, δύναμη πολλή
και μια καρδιά σα σίδερο στα στήθια…
Σπύρος Κεφαλάς, Στ΄ τάξη