Η ιστορία δεν ζει μόνο στα βιβλία· αναπνέει στους δρόμους, στα κτίρια και στα μνημεία κάθε τόπου. Η αναγνώριση του τόπου και της ιστορίας του ως ζωντανού παράγοντα μάθησης αποτελεί ισχυρό εργαλείο στην εκπαιδευτική διαδικασία, ιδιαίτερα όταν αξιοποιείται μέσα από βιωματικές και αφηγηματικές προσεγγίσεις. Μια τέτοια εμπειρία είχαμε την ευκαιρία να ζήσουμε με τους μαθητές της Ε΄Δημοτικού μέσα από την αφηγηματική περιήγηση των Παραμυθοπερπατητών και τη δράση Δρομόσκαλες στην ιστορική πόλη του Ναυπλίου, με επίκεντρο τον 19ο αιώνα.
Η περιήγηση ξεκίνησε από την Πύλη της Ξηράς, το μοναδικό χερσαίο πέρασμα προς την πόλη στα χρόνια της Επανάστασης και του νεοσύστατου ελληνικού κράτους. Εκεί, οι μαθητές ταξίδεψαν νοερά σε μια εποχή φρουρών, ταξιδιωτών και αγωνιστών, κατανοώντας τη στρατηγική σημασία του Ναυπλίου ως πρώτης πρωτεύουσας της ελεύθερης Ελλάδας.
Περπατώντας στα στενά σοκάκια, ανάμεσα σε νεοκλασικά κτίρια και παλιά αρχοντικά, ξεδιπλώθηκαν ιστορίες καθημερινής ζωής: πώς ζούσαν οι άνθρωποι, πώς οργανωνόταν η πόλη, ποιοι ήχοι και εικόνες γέμιζαν την καθημερινότητά τους σε μια εποχή μετάβασης από την Επανάσταση στη συγκρότηση του κράτους.
Σημαντικός σταθμός της διαδρομής ήταν ο ναός του Αγίου Γεωργίου, συνδεδεμένος με την άφιξη του Όθωνα και τις πρώτες επίσημες τελετές του ελληνικού κράτους. Μέσα από την αφήγηση, το κτίσμα «μίλησε» για τις πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές της εποχής, αλλά και για τον ρόλο της θρησκείας στη δημόσια και ιδιωτική ζωή.
Ιδιαίτερη συγκίνηση προκάλεσε η στάση στον Άγιο Σπυρίδωνα, τον τόπο της δολοφονίας του Ιωάννη Καποδίστρια. Εκεί, η ιστορία της Επανάστασης συνδέθηκε με τα δύσκολα πρώτα βήματα της ελευθερίας, φωτίζοντας τις αντιθέσεις, τα οράματα και τις συγκρούσεις που χαρακτήρισαν το νεοσύστατο ελληνικό κράτος.
Μέσα από την αφήγηση αναδείχθηκαν και δύο σημαντικές Ελληνίδες του Ναυπλίου, γυναίκες που έζησαν σε μια εποχή έντονων κοινωνικών περιορισμών, αλλά άφησαν το αποτύπωμά τους με τη δράση, τη στάση ζωής και τη συμβολή τους στον αγώνα και την κοινωνία της εποχής. Οι ιστορίες τους βοήθησαν τους μαθητές να δουν την Ιστορία όχι μόνο ως ανδρικό αφήγημα, αλλά ως συλλογική πορεία ανθρώπων με διαφορετικούς ρόλους και φωνές.
Η αφηγηματική αυτή περιήγηση λειτούργησε ως μια ενεργητική μαθησιακή εμπειρία: οι μαθητές δεν ήταν απλοί ακροατές, αλλά ερευνητές που, μέσα από τη συγκίνηση και τη φαντασία, πέρασαν από την αναζήτηση στη σύνθεση και την αξιολόγηση της γνώσης. Κατανόησαν ότι το παρελθόν δεν είναι μακρινό και στατικό, αλλά θεμέλιο του παρόντος και οδηγός για το μέλλον.
Τέτοιες δράσεις αποδεικνύουν ότι η τοπική ιστορία, όταν προσεγγίζεται βιωματικά και αφηγηματικά, μπορεί να μετατραπεί σε πολύτιμο παιδαγωγικό εργαλείο που καλλιεργεί τη σκέψη, τη συναισθηματική εμπλοκή και την ιστορική συνείδηση των μαθητών.
Ευχαριστούμε την κ. Μαρία Μπακάλη και τον τον κ. Ανδρέα Μανούχο για παραμυθοπερπηπατήματα μας …
Δείτε στο παρακάτω βίντεο πως μάθαμε ιστορία περπατώντας μαζί τους στις δρομόσκαλες του Αναπλιού …

Δέσποινα Χατζηγεωργίου-Εκπαιδευτικός Αγγλικής Γλώσσας