Την Τετάρτη 29 Μαρτίου το σχολείο μας επισκέφθηκε το κάστρο Χλεμούτσι της Κυλλήνης. Το Χλεμούτσι που δεσπόζει πάνω στο λόφο Χελωνάτα χτίστηκε το 1220 περίπου από τον Γοδεφρείδο Α΄ Βιλλεαρδουίνο, ηγεμόνα του πριγκιπάτου της Αχαΐας. Το Χλεμούτσι είναι χτισμένο στα πρότυπα των φράγκικων κάστρων της Δυτικής Ευρώπης και είναι από τα πιο καλοδιατηρημένα κάστρα της Ελλάδας.

Εκεί είδαμε τον εξωτερικό περίβολο, το εσωτερικό παλάτι και τις διάφορες αίθουσες. Στο μικρό μουσείο του κάστρου είδαμε τα αρχαιολογικά ευρήματα, τα παλιά νομίσματα, τα αγγεία και άλλα. Από την κορυφή του κάστρου θαυμάσαμε τη θέα του κάμπου της Ηλείας, των νησιών του Ιονίου και των βουνών της ορεινής Ηλείας. Τα τελευταία χρόνια με τη στερέωση και την ανάδειξη των αιθουσών το κάστρο Χλεμούτσι έχει αποκτήσει μεγάλη επισκεψιμότητα.

Στη συνέχεια πήγαμε στη Λυγιά για να δούμε τη μονή της Παναγίας Ελεούσας. Το μοναστήρι βρίσκεται σε ένα μικρό καταπράσινο φαράγγι. Χτίστηκε γύρω στο 800 όταν ένας βοσκός βρήκε σε μια σπηλιά την εικόνα της Παναγίας. Καταστράφηκε αρκετές φορές, αργότερα χτίστηκε δίπλα του ένας πύργος για να προστατεύονται οι κάτοικοι από τους εχθρούς. Δίπλα είναι και η σπηλιά από όπου βγαίνει αγίασμα, το οποίο μπορούν να πάρουν οι επισκέπτες.

Για την ιστορία της μονής μας μίλησε ο πάτερ Γεώργιος. Η εικόνα της Παναγίας, δυστυχώς εκλάπη από ιερόσυλους πριν από 40 περίπου χρόνια και δεν έχει βρεθεί ακόμα. Στο τέλος πήραμε όλοι φαγητό και γλυκά που είχαν φτιάξει ο πάτερ Γεώργιος μαζί με εθελόντριες της μονής.

Η ιερά μονή της Παναγίας Ελεούσας γιορτάζει στις 31 Αυγούστου.

Οι μαθητές της Ε΄Τάξης του σχολείου μας, την περασμένη εβδομάδα έφτιαξαν τις δικές τους καλλιτεχνικές δημιουργίες. Με τη βοήθεια της δασκάλας της Παράλληλης Στήριξης κ. Στέλλας Γερογιώργη έμαθαν την τεχνοτροπία του “πουαντιγισμού”.

Ο πουαντιγισμός είναι καλλιτεχνικό ρεύμα που ξεκίνησε στη Γαλλία το 19ο αιώνα. Εισηγητής του υπήρξε ο Γάλλος  ζωγράφος, Ζωρζ Σερά (1859-1891). Στηρίζεται στη θεωρία του Σεβραίν που βασίζεται στην ψευδαίσθηση του ματιού όταν επηρεάζεται από τα γειτονικά χρώματα. Τα χρώματα δεν αναμειγνύονται στην παλέτα αλλά τοποθετούνται μεμονωμένα, κουκίδα κουκίδα, και απευθείας πάνω στον καμβά. Το αποτέλεσμα είναι να συγχωνεύονται οι λεπτομέρειες των χρωμάτων ως σύνολο με τη βοήθεια του εγκεφάλου και όχι της όρασης, όταν κοιτά κανείς τον πίνακα από απόσταση.