Ο λαός μας λέει τη φράση: «Θέρος, τρύγος, πόλεμος», θέλοντας να δείξει ότι οι αγροτικές εργασίες του θερισμού και του τρύγου απαιτούν τέτοια κινητοποίηση σαν να πρόκειται για πόλεμο. Εμείς φέτος, με αφορμή την καλοκαιρινή μας γιορτή, παραφράσαμε την παροιμία με τον τίτλο: «Αμπέλι, τρύγος, πόλεμος».

Η γιορτή ξεκίνησε με την ορχήστρα των δασκάλων και τη χορωδία των μαθητών που καλωσόρισαν τους θεατές. Στη συνέχεια οι μαθητές της Δ΄ τάξης παρουσίασαν το μύθο, σύμφωνα με τον οποίο ο Διόνυσος έδωσε στους ανθρώπους το αμπέλι.

Οι μαθητές της Ε΄τάξης παρουσίασαν το έθιμο της ξέλασης, δηλαδή της αλλήλοβοήθειας που γίνεται ακόμη και σήμερα στο χωριό μας, στο φύτεμα σταφίδας ή αμπελιού.

Και ήρθε η ώρα του τρύγου: Οι μαθήτριες τρυγούν το αμπέλι, ενώ οι μαθητές κουβαλούν τα γεμάτα κοφίνια. Συγχρόνως οι μαθητές χόρευαν παραδοσιακούς χορούς που είχαν σχέση με τη σταφίδα, το αμπέλι, τον τρύγο και το κρασί.

Στη συνέχεια είχαμε αναπαράσταση γάμου, που προέκυπτε από προξενιό ή από έρωτα κατά τη διάρκεια του τρύγου.

Και η γιορτή μας ολοκληρώθηκε με γλέντι και χορό από όλους τους μαθητές και φυσικά με ντόπιο κρασί που προσφέρθηκε σε όλους τους θεατές.

Στο τέλος δόθηκαν αναμνηστικά στους μαθητές της ΣΤ΄ τάξης από το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων καθώς και γλυκά σε όλο τον κόσμο. Να αναφέρουμε επίσης ότι τη γιορτή παρακολούθησε ο Δ/ντής Α/θμιας Εκπ/σης Ηλείας κ. Παναγιώτης Ζεύλας.

Την Παρασκευή 3 Ιουνίου οι τρεις μεγάλες τάξεις του σχολείου μας επισκεφθήκαμε το νομό Αργολίδας. Ξεκινήσαμε το πρωί με το λεωφορείο με κατεύθυνση νότια. Στο Καλό Νερό στρίψαμε αριστερά και μετά από λίγο μπήκαμε στην καινούρια Εθνική Οδό Καλαμάτας – Κορίνθου (κάτι που δεν πρόκειται να δούμε στην Ηλεία). Αφού κάναμε μια μικρή στάση έξω από την Τρίπολη, φτάσαμε στις “πολύχρυσες” Μυκήνες. Εκεί είδαμε την Ακρόπολη των Μυκηνών, περάσαμε την πύλη των λεόντων και περπατήσαμε μέσα από τα ερείπια μέχρι την κορυφή. Μετά πήγαμε και είδαμε τον εντυπωσιακό θολωτό τάφο του Αγαμέμνονα.

Στη συνέχεια πήγαμε στο Παλαμήδι. Περπατήσαμε στο τεράστιο αυτό φρούριο, είδαμε τη φυλακή όπου είχαν κλείσει τον Κολοκοτρώνη και θαυμάσαμε την ωραία θέα. Μετά κατεβήκαμε στην πόλη και καθίσαμε να φάμε. Αφού φάγαμε, περπατήσαμε στα στενά δρομάκια της παλιάς πόλης και ψωνίσαμε αναμνηστικά δώρα. Είδαμε και το σημείο όπου δολοφόνησαν τον Καποδίστρια. Η ώρα πέρασε χωρίς να το καταλάβουμε και πήραμε το δρόμο της επιστροφής.