Παγκόσμια ημέρα αυτισμού- 2 Απριλίου
Στο ολοήμερο με αφορμή την παγκόσμια ημέρα παιδικού βιβλίου ,παρακολουθήσαμε πως φτιάχνεται ένα βιβλίο στο παρακάτω βίντεο και μετά ζωγραφίσαμε μερικά από τα αγαπημένα μας βιβλία!
Η 2η ημέρα όμως του Απρίλη είναι μια ξεχωριστή ημέρα και για έναν ακόμη λόγο. Είναι η παγκόσμια ημέρα Αυτισμού.
Η Παγκόσμια Ημέρα Αυτισμού (World Autism Awareness Day) καθιερώθηκε με απόφαση της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ την 1η Νοεμβρίου 2007 και αποφασίστηκε να γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 2 Απριλίου, αρχής γενομένης από το 2008.
Σκοπός της είναι να ενημερώσει την παγκόσμια κοινή γνώμη για τον αυτισμό και τα βήματα που πρέπει να γίνουν για την ομαλή ένταξη των αυτιστικών ατόμων στην κοινωνία.
Το παρακάτω βίντεο μας βοήθησε να καταλάβουμε πώς σκέπτεται και τι δυσκολίες αντιμετωπίζει ένα άτομο όταν βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού.
ενώ στο παρακάτω βιβλίο, ο Βίκτωρας μας μαθαίνει πως ζει μέσα στο αυγό του…τι του αρέσει και τι όχι. Σε τι είναι ξεχωριστός και σε τι μοιάζει και διαφέρει από εμάς, τα υπόλοιπα παιδιά. Μας αφήνει να μπούμε λίγο στον κόσμο του και στο πως μπορούμε εμείς να καταφέρουμε ίσως μερικές ρωγμές στο σκληρό τσόφλι του αυγού. Μας αποκαλύπτει στο τέλος, πως δύο είναι τα όπλα μας για την προσπάθεια: αγάπη και σεβασμός!
“Το αυγό ”
Λίγα λόγια για το βιβλίο
Το βιβλίο ξεκινά με τις συστάσεις. Κάτι που μάλλον δεν θα συμβεί αν γνωρίσουμε ένα παιδί στο φάσμα του αυτισμού. Είναι μάλλον απίθανο, να έρθει να σου πει «Γεια, με λένε Βίκτωρ, την αδερφή μου τη λένε Λίζα και τη δασκάλα μου Ελβίρα». Το πιθανότερο είναι ότι δεν θα σε κοιτάξει καν. Οι άλλοι όμως τον κοιτάζουν, συνήθως περίεργα, εξαιτίας τις απουσίας της διάθεσης για λεκτική επικοινωνία, εξαιτίας των ουρλιαχτών. Κι αρχίζουν τις ερωτήσεις, τις κρίσεις και τις επικρίσεις. «Πώ πω, πως τσιρίζει έτσι! Μας ξεκούφανε! Πρέπει να είστε πιο αυστηροί.» Όλα λέγονται πια σαν να μην υπάρχει ή σαν να μην ακούει ή να μην καταλαβαίνει. Κι όμως… Ο Βίκτωρ και ακούει και καταλαβαίνει και αισθάνεται, με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Κλεισμένος στον εαυτό του. Κλεισμένος στο αυγό του.
Αν έπρεπε να κρατήσουμε κάτι από το βιβλίο, θα κρατούσαμε δύο πράγματα πολύ σημαντικά. Το πρώτο έχει να κάνει με τη συνήθεια να συμπεριφερόμαστε στο παιδί με αυτισμό. Συνήθως απευθυνόμαστε στους γονείς, τους συνοδούς, τη δασκάλα ή το δάσκαλο και μιλάμε για το παιδί σαν μια σαπουνόφουσκα που έσκασε, σαν να μην υπάρχει, σαν να μην είναι εκεί, σαν να μην ακούει, σαν να μην καταλαβαίνει. Όμως καταλαβαίνει με τον δικό του τρόπο.
Το δεύτερο σημείο από το βιβλίο που θα κρατούσαμε αφορά στην αγάπη και το σεβασμό, τα οποία είναι αδιαπραγμάτευτα δικαιώματα όλων των παιδιών, με αυτισμό ή χωρίς. Σε αυτά τα δύο θα προσθέταμε την αποδοχή, είτε θελήσει να σπάσει το κέλυφος του αυγού του, είτε όχι.
Με αφορμή το όμορφο αυτό βιβλίο αναρωτηθήκαμε με τα παιδιά αν έχουμε συναντήσει κάπου παιδιά σαν τον Βίκτωρα. Τι κάναμε; πως συμπεριφερθήκαμε; Γνωρίζαμε για τον αυτισμό; Αν δεν γνωρίζαμε, ρωτήσαμε κάποιον μεγαλύτερο να μας εξηγήσει; Αναρωτηθήκαμε επίσης, αν μπορούμε να ανοίξουμε χαραμάδες στο αυγό του Βίκτωρα. «Έλα να παίξουμε», «Σε θαυμάζω για αυτά που κάνεις», «Δεν πειράζει», «Όλα καλά», «Να κάνουμε παρέα;», «Σε καταλαβαίνω». Κάθε όμορφη συμπεριληπτική φράση και μια χαραμάδα στο αυγό. Αγάπη, σεβασμός , κατανόηση, καλοσύνη, φιλία, αποδοχή, ΜΑΖΙ. Όλα μπορεί να βοηθήσουν , είπαν τα παιδιά….
Φτιάξαμε την αφίσα μας βάζοντας το αυγό στη μέση και τοποθετώντας τα χέρια μας γύρω του , για να του προσφέρουμε ζεστασιά και προστασία με την ελπίδα ότι μπορεί και να σπάσει!
