Στην αρχή τα παιδιά χωρισμένα σε ομάδες των τριών ή τεσσάρων μελών έλαβαν φακέλους με κομμάτια παζλ από πίνακες ζωγραφικής με παπούτσια! Η εισαγωγική αυτή δραστηριότητα δημιουργήθηκε ως δραστηριότητα μικροδιδασκαλίας από την κ. Έφη και παρουσιάστηκε σε συναδέλφους εκπαιδευτικούς στο πλαίσιο της Μείζωνας Επιμόρφωσης έχοντας μεγάλη απήχηση. Κάθε ομάδα καθώς έφτιαχνε το παζλ ανακάλυπτε ένα διαφορετικό είδος παπουτσιών (στρατιωτικές μπότες, παπούτσια μπαλέτου, παιδικά παπούτσια κλπ) Αφού τα παρατήρησαν καλά σκέφτηκαν ποιος τα φοράει και πως περπατάει με αυτά…Στη συνέχεια είχε σειρά μια κινητική δραστηριότητα. Κάθε ομάδα φόρεσε με τη φαντασία της τα παπούτσια του παζλ ετοίμασε και παρουσίασε στις άλλες ομάδες με παντομίμα μια σκηνή σχετική με το είδος των παπουτσιών του παζλ (αργό βηματισμό και παρέλαση με τις μπότες, χορό και πιρουέτες με τα παπούτσια μπαλέτου, μικρά βήματα, κουτσό και κλώτσημα της μπάλας με τα παιδικά παπούτσια κλπ)
Την άλλη μέρα τα παιδιά έφεραν περίεργα ή αγαπημένα παπούτσια από το σπίτι τους! Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι έγινε! Δοκίμαζαν ξαναδοκίμαζαν κινούνταν ανάλογα και ανέφεραν πως ήταν τα παπούτσια που φορούσαν κάθε φορά: στενά, φαρδιά, πολύ μεγάλα, ίσα-ίσα, ζεστά, μαλακά, άνετα, με τακούνια, χρυσά, δερμάτινα, υφασμάτινα, με κορδόνια, με δυσκολο κούμπωμα, γυαλιστερά κλπ
Μετά τα παιδιά παρακολούθησαν με μεγάλη προσοχή με τη βοήθεια του προτζέκτορα το βιβλίο της Άλκηστης Χαλικιά με τίτλο: «Τα παπούτσια των άλλων» μαθαίνοντας τι σημαίνει η γνωστή έκφραση: “Μπαίνω στα παπούτσια του άλλου” σε μια προσπάθεια προσέγγισης της έννοιας της ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗΣ.
«Τα παπούτσια των άλλων» της Χαλικιά Άλκηστη είναι ένα τρυφερό και διδακτικό βιβλίο που εξερευνά την έννοια της ενσυναίσθησης μέσα από τα μάτια μιας μικρής κοπέλας. Η ιστορία εκτυλίσσεται στην Πιγιόμ, λίγο έξω από το Παρίσι, και μας προσκαλεί να δούμε τον κόσμο από τη σκοπιά των άλλων, αναδεικνύοντας τη σημασία της αμοιβαίας κατανόησης στην κοινωνία μας.
Η Ματού, η πρωταγωνίστρια, κατασκευάζει ένα παιχνίδι με τα παπούτσια που βρίσκει έξω από το τοπικό τζαμί, δοκιμάζοντας κάθε μέρα και ένα νέο ζευγάρι. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, βιώνει τις ιστορίες και τα συναισθήματα που κρύβονται πίσω από κάθε ζευγάρι, δημιουργώντας έναν μοναδικό δεσμό με τους άλλους. Οι χαρακτήρες είναι απλοί αλλά βαθιά ανθρώπινοι, και οι συγκρούσεις που αντιμετωπίζουν είναι καθημερινές αλλά γεμάτες συναισθηματική ένταση.
Ενσυναίσθηση είναι η ικανότητα να μπαίνουμε στη θέση του άλλου και να αντιλαμβανόμαστε τι μπορεί να σκέφτεται και να αισθάνεται σε μια δεδομένη στιγμή ή για μία δεδομένη κατάσταση. Ξέρουμε ότι τα παιδιά δεν έχουν αυτή την ικανότητα τα πρώτα χρόνια της ζωής τους και, κατά συνέπεια, σκέφτονται τελείως εγωκεντρικά.
Μετά τα 5-6 έτη, όμως, η εγωκεντρικότητα υποχωρεί δίνοντας μας την ευκαιρία να καλλιεργήσουμε στα παιδιά – όσο περισσότερο γίνεται – την ενσυναίσθηση, βασικό κομμάτι της συναισθηματικής νοημοσύνης που μας επιτρέπει να κατανοούμε καλύτερα ανθρώπους και καταστάσεις. Και έχουμε κάθε λόγο να το κάνουμε, αφού τα τελευταία χρόνια οι επιστήμονες φαίνεται να συμφωνούν ότι η μελλοντική επιτυχία, ισορροπία και ευτυχία του ατόμου εξαρτάται περισσότερο από τη συναισθηματική νοημοσύνη παρά από τον γενικό δείκτη νοημοσύνης (IQ).
Στη συνέχεια τα παιδιά απάντησαν σε ερωτήσεις κατανόησης και έγινε προαπάθεια να αντιληφθούν τη σημασία της έφρασης “Μπαίνω στα παπούτσια του άλλου” φορώντας τα παπούτσια του και μπαίνοντας στη θέση του δηλαδή εκφράζοντας τα συναισθήματά του σε κάθε μελέτη περίπτωσης … πχ μπες στα παπούτσια της κυρίας Στέλλας των Αγγλικών που έχει ετοιμάσει ένα παιχνίδι με κάρτες και τα παιδιά σηκώνονται από τη θέση τους, αρπάζουν τις κάρτες, τις κρύβουν, μιλάνε ματαξύ τους ή όλοι μαζί κλπ Τι άλλο θα μπορούσες να κάνεις την επόμενη φορά την ώρα των Αγγλικών; Ή μπες στα παπούτσια του Έκτορα και δείξε πως ένιωσε όταν τον χτύπησε ο Χριστόφορος; Μπες στα παπούτσια της κ. Έφης πως αισθάνεται όταν χτυπά το τηλέφωνο και ενώ μιλάει τα παιδιά μιλάνε όλα μαζί φωνάζοντας; Τι θα μπορούσε να γίνει αλλιώς; κλπ
Κατόπιν ετοιμάστηκε ένα εικαστικό παιχνίδι που στόχο είχε να βοηθήσει στην κατανόηση και την ανάπτυξη της ενσυναίσθησης ενώ όλοι μιλούσαν για τι άλλο … για παπούτσια!!! Ακολουθώντας τις οδηγίες, κόψανε, χρωμάτισαν, διακόσμησαν υπέροχα παπούτσια και μετά αφού έμαθαν το όνομα του κατόχου των παπουτσιών και την καταστάση στην οποία ο κάτοχος βρισκότανε “μπήκαν στα παπούτσια του” προσπαθώντας να μαντέψουν τις σκέψεις και τα συναισθήματα του. πχ Ο Μάρκος έχει γυμναστική μα κανείς δεν τον διάλεξε για ζευγάρι… ή ο μπαμπάς γύρισε κουρασμένος γιατί είχε μια δύσκολη μέρα στη δουλειά του… ή η μαμά προσπαθεί να οργανώσει το πάρτυ γενεθλίων σου…ή ο Μάριος κέρδισε ένα μετάλλιο στην κολύμβιση κλπ Κάθε παιδί κολλούσ ετο παπούτσι του σ εένα κανσόν χαρτόνι και σχεδίαζε μια φατσούμλα για να δείξει πως ένιωθε ο κάτοχος του παπουτσιού…έτσι δημιουργήθηκε ένα κολλάζ με πολά διαφορετικά παπούτσια και πολλά κ διαφορετικά συναισθήματα!
Και αφού τα κατάφεραν όλοι και μπήκαν στη θέση των άλλων τότε ένα ακόμα σενάριο ξεκίνησε…
Είσαι στο σχολείο και βλέπεις και ακούς κάποιον να τον ενοχλούν συνέχεια και να τον φοβίζουν τι κάνεις;
Μπαίνω στη θέση του και δε μου αρέσει…
Συνεχίζεις κανονικά το παιχνίδι;
Όχι το λέω σε έναν ενήλικα, το λέω στην κυρία, μιλάω…
Θυμάστε πώς το λέγαμε πέρσι; ΜΙΛΑ ΤΩΡΑ!
Μπες στα παπούτσια του άλλου και σπάσε τη σιωπή…ΜΙΛΑ ΤΩΡΑ!
Και να το αποτέλεσμα!
Την άλλη μέρα μια φρουτιέρα έφτασε στην παρεούλα με μήλα γήυρω γύρω και στη μέση ένα πορτοκάλι!
Έτσι γνώρισαν τα παιδιά την ιστορία με τον δάσκαλο των φρούτων που άκουγε από τη γωνία τα μήλα
να ενοχλούν και να φοβίζουν το πορτοκάλι
και την έκανε τραγούδι αυτήν την ιστορία!
Ακολούθησε η αναπαράσταση και ποιος δεν ήθελε να γίνει το πορτοκάλι ή το μήλο που σκέφτηκε να απλώσει το χέρι της φιλίας
Και ένα σχετικό φύλλο εργασίας
