Όπως κάθε σχολική χρονιά που φτάνει – πάντα – αισίως στο τέλος της, έτσι και φέτος αποφασίσαμε να εισχωρήσουμε στον μαγικό και άγνωστο κόσμο του Δημοτικού, εφόσον παρεμπιπτόντως οι συζητήσεις των παιδιών για αυτό το θέμα “δίνουν και παίρνουν” αυτές τις μέρες. Έτσι λοιπόν, γίναμε μικροί εξερευνητές! Συγκεντρώσαμε απορίες, τις οποίες λύσαμε όλοι μαζί, με τη βοήθεια της κυρίας, και ξεφυλλίσαμε τα βιβλία της Πρώτης παίρνοντας μια γεύση από την ατμόσφαιρα της επόμενης εκπαιδευτικής βαθμίδας. Προσπαθήσαμε να παίξουμε με γράμματα και συλλαβές, να διαβάσουμε προτασούλες και μικρές ιστορίες, να ασχοληθούμε με αριθμούς και ποσότητες, με θέματα περιβάλλοντος, να τραγουδήσουμε τραγούδια που περιέχουν μέσα τα βιβλία και να εισχωρήσουμε “κρυφά” σε μια τάξη Δημοτικού!!!

Όμως, λόγω της πανδημίας, προτιμήσαμε να μπούμε σε μια τάξη όταν αυτή θα είναι άδεια, χωρίς τους μαθητές της. Και η ευκαιρία μας δόθηκε μια όμορφη και ζεστή μέρα που το Δημοτικό είχε πάει εκδρομή!!! Συνεπώς, όλη η τάξη ήταν δική μας!!!

Καθίσαμε στα θρανία – ή όρθιοι – πιο πίσω, περιεργαστήκαμε την αίθουσα, παρατηρήσαμε το αναρτημένο εποπτικό υλικό, εργασίες παιδιών, τους “κανόνες” που είχαν θεσπίσει και οι ίδιοι οι μαθητές (όπως, φυσικά, είχαμε κάνει κι εμείς στην αρχή της χρονιάς), τον προτζέκτορα, τον υπολογιστή… Είδαν το μέρος που θα κρεμάνε τη σάκα τους, τους αποθηκευτικούς χώρους κάτω από τα θρανία τους… και έγραψαν στον πίνακα με τους ειδικούς μαρκαδόρους τα ονόματά τους!!!

Όμως, δεν ήταν δική μας μονάχα η τάξη, αλλά και η… αυλή!!! Εκμεταλλευτήκαμε, συνεπώς, την ευκαιρία να τρέξουμε από άκρη σε άκρη και να παίξουμε ποδόσφαιρο και μπάσκετ! Δεν τα πήγαμε και άσχημα από πλευράς επιδόσεων!!! Μόνος αρνητικός παράγονας: η ζέστη που είχε αρχίσει να γίνεται αφόρητη… Για αυτό μετά από… αρκετή ώρα αναζητήσαμε τη δροσιά της δικής μας αγαπημένης και οικείας αυλής!

Την επόμενη ημέρα μαθητές και μαθήτριες του Δημοτικού προσφέρθηκαν να μας διαβάσουν ένα αγαπημένο σε μικρούς και μεγάλους παραμύθι, το “Ασχημόπαπο”. Στη συνέχεια, με τη βοήθεια των ίδιων μαθητών, περπατήσαμε σαν παπάκια και παίξαμε το παραδοσιακό παιχνίδι “μήλα”!

Στο πλαίσιο του τελευταίου Εργαστηρίου, μέσα από τα παιχνίδια μας με τον αέρα μάς δόθηκε η ευκαιρία να εμπλουτίσουμε με ευχάριστο τρόπο τις γνώσεις μας και ταυτόχρονα να δημιουργήσουμε ένα δικό μας επιτραπέζιο παιχνίδι με… ζάρια και κανόνες!!!

Στην ολομέλεια, λοιπόν, ακούστηκαν και προτάθηκαν πολλές γνώμες για το πώς θα είναι το παιχνίδι μας. Οι προτάσεις πολλές και διαφορετικές, αλλά επιλέξαμε αυτές που ήταν αποδεκτές από όλους:

Πώς θα είναι το παιχνίδι;

Θα έχει κουτάκια!

Τι θα έχουν μέσα τα κουτάκια;

Αγαπημένους προορισμούς, τους οποίους ήδη γνωρίζαμε από παλαιότερο project που αφορούσε τη Γη, τις ηπείρους και τις χώρες τους. Έτσι, συμφωνήσαμε κατά πλειοψηφία, και τα παιδιά τους έγραψαν σε όποιο κουτάκι επιθυμούσαν! Τοποθετήσαμε και τα αντίστοιχα σύμβολα των προορισμών (Αθήνα – ελληνική σημαία, Αφρική – φοίνικες, Τασμανία – “δαίμονας” κλπ).

Και τώρα; Τι άλλο θα χρειαστούμε;

Τα πιόνια! Και στο συγκεκριμένο σημείο μετά από προτάσεις, αποφάσισαν, αντί για πιόνια, να φτιάξουν αεροπλανάκια από lego, όσα παιδάκια έχουν σπίτι τους, αλλιώς μπορούμε να φτιάξουμε και στο σχολείο με τα αγαπημένα μας τουβλάκια. Ένα κοριτσάκι έφτιαξε χάρτινη βαρκούλα!

Πώς όμως θα κινούνται τα αεροπλανάκια και η βαρκούλα; 

Με ζάρι! Θα ρίχνουμε το ζάρι και τα αεροπλανάκια  θα κινούνται επάνω στα κουτάκια.

Τι θα έχει το ζάρι;

Στην κάθε πλευρά του θα έχει γραμμένο ένα μέρος από αυτά που είναι στα κουτάκια.

Πολύ ωραία! Και μετά; Πώς θα ξέρουμε προς τα πού θα πάμε;

Να φτιάξουμε κι άλλο ζάρι με  βελάκια στις πλευρές του για να δείχνει στο αεροπλανάκι και στη βαρκούλα  αν θα πρέπει να πάει μπρος, πίσω, δεξιά ή αριστερά. Και να φτιάξουμε και κυκλάκι σε μια πλευρά, για να χάνουμε τη σειρά μας!

Έτσι, το παιχνίδι μας ετοιμάστηκε.

Το μόνο που έμεινε: να σχεδιάσουμε και την αφετηρία!!!

Ήρθαν και τα “πιόνια” και ξεκινήσαμε να παίζουμε με ενθουσιασμό!!!

Ένα παιδί έριξε το ζάρι με τους προορισμούς και έτυχε η Τουρκία. Το παιδί με το αεροπλανάκι, αφού το τοποθέτησε στην “Αρχή”, έριξε το άλλο ζάρι με τα βελάκια, όπου του έδειξε να πάει μπροστά.

Και το παιχνίδι συνεχίστηκε μέχρι το ζάρι να καθοδηγήσει τα αεροπλανάκια στην Τουρκία. Το παιδάκι που θα έφτανε πρώτο, κέρδιζε!

Επόμενος προορισμός η… Αθήνα!

Όμως, το παιχνίδι αυτό αποφασίσαμε να το παίξουμε και με έναν άλλο τρόπο: δημιουργώντας το “σχέδιο πτήσης” με καρτέλες που έχουν τα ίδια βελάκια με το ζάρι.

Τοποθετήσαμε το αεροπλάνο στην αφετηρία και ρίξαμε το ζάρι με τους προορισμούς. Έτυχε η Αφρική. Το παιδί θα έπρεπε να τοποθετήσει βελάκια στα κουτάκια παριστάνοντας μια πιθανή διαδρομή.

Άλλα παιδιά πρότειναν διαφορετικές διαδρομές για την Αφρική, άλλες πιο κοντινές κι άλλες πιο… μακρινές! Γιατί το ταξίδι είναι αυτό που έχει σημασία!!!

Με οδηγό και εμπνευστή μας τον 4^ο – και τελευταίο – Κύκλο των Εργαστηρίων Δεξιοτήτων με Θέμα:  «Δημιουργώ και καινοτομώ» και  τίτλο: «Φύσα αεράκι!», ασχοληθήκαμε με τις ωφέλειες αλλά και τις ζημιές που προκαλεί ο αέρας.

Με αφορμή τον 3^ο Κύκλο των Εργαστηρίων Δεξιοτήτων με Θέμα:  «Ανθρώπινα δικαιώματα» και  Τίτλο: «Αγαπώ, βοηθάω, σέβομαι», αλλά και το Σχέδιο Δράσης: «Προχωράμε χέρι – χέρι», οι μαθητές/τριές μας δημιούργησαν κάρτες μνήμης με τα κυριότερα δικαιώματα του παιδιού.

Ο Μάιος μας έφτασε με ζέστη, ωραίες μέρες, λουλούδια και έντομα!

Συνεπώς, τα διαλείμματά μας στην αυλή έγιναν πιο διασκεδαστικά, καθώς μετατρεπόμαστε σε εξερευνητές και παρατηρητές των λιλιπούτειων ζωιφίων: σαλιγκαράκια που κάνουν βόλτες στα χορταράκια, στα κάγκελα της αυλής και στους τοίχους του σχολείου, γαιοσκώληκες που “πέφτουν” από το βουνό στις άκρες της αυλής και εμείς, με τη βοήθεια της κυρίας, τους στέλνουμε πίσω “στη μαμά τους”, πασχαλίτσες, πεταλούδες και… κάμπιες που προσπαθούν να φάνε φρέσκα φυλλαράκια αλλά, δυστυχώς, δεν στέκονται για πολλή ώρα στο ίδιο σημείο και φεύγουν…

Έτσι, σκεφτήκαμε να φτιάξουμε τη δική μας κάμπια! Μια κάμπια μεγάλη, πολύχρωμη, χαμογελαστή και έτοιμη ανά πάσα στιγμή για παιχνίδι! Μια κάμπια που δεν θα φεύγει αλλά θα παραμένει μόνιμα στην αυλή, να μας υποδέχεται το πρωί, να μας περιμένει σε κάθε διάλειμμα και να μας αποχαιρετάει όταν σχολάμε!

Στρωθήκαμε αμέσως στη δουλειά και αφού τελειώσαμε, βαλθήκαμε να παίζουμε μαζί της!!!

Μαμά λέξη μικρή αλλά σημαντική. Ένα δωράκι για την μαμά!

ΕΞΕ – 48804 – 2022 – Οδηγίες ενόψει της έναρξης λειτουργίας των σχολικών μονάδων Π_θμιας και Δ_θμιας Εκπαίδευσης μετά τις διακοπές του Πάσχα

Έπειτα από δύο χρονιές απουσίας μας από το σχολείο σαν τούτες τις μέρες, φέτος βρισκόμαστε επιτέλους στον αγαπημένο μας χώρο και ετοιμαζόμαστε να υποδεχτούμε την Πασχαλιά όπως της αξίζει, με κάθε επισημότητα και γεμάτοι χαρά!

Σχεδιάσαμε χάρτινα αυγουλάκια και τα χρωματίσαμε…

Φτιάξαμε κλωσσοπουλάκια…

Δημιουργήσαμε καρτούλες και γράψαμε μέσα ευχές…

Κατασκευάσαμε “τσαντάκια” από πιατάκια και τα γεμίσαμε με σοκολατένια αυγά…

Κατασκευάσαμε, επίσης, καλαθάκια…

Βάψαμε μπότηδες…

Βάψαμε και αυγά…

Και, τέλος, φτιάξαμε τον “Λάζαρο” (την χαρακτηριστική κούκλα για τα αγόρια και για τα κορίτσια) και είπαμε τα κάλαντα του Λαζάρου!

Σας ευχόμαστε ολόψυχα Καλό Πάσχα, με υγεία, ειρήνη και αγάπη!

Στο πνεύμα των ημερών που ακολουθούν,  μια μαθήτριά μας είχε την ιδέα να παίξουμε στο σχολείο μας ένα πασχαλινό παιχνίδι, που έχει τις ρίζες του στη Γαλλία.

Στη Γαλλία, τη Μεγάλη Παρασκευή και το Μεγάλο Σάββατο οι καμπάνες δεν χτυπάνε. Οι μεγάλοι λένε στα παιδιά ότι οι καμπάνες έχουν πάει για προσκύνημα στη Ρώμη. Οι καμπάνες επιστρέφουν την Κυριακή του Πάσχα, οπότε ξαναχτυπούν χαρμόσυνα για να ανακοινώσουν την Ανάσταση του Χριστού. Επιστρέφουν γεμάτες με σοκολατένια αυγά και γλυκίσματα που τα ρίχνουν στους κήπους των σπιτιών. Τα παιδιά βγαίνουν με τα καλαθάκια τους να μαζέψουν τα αυγά στους κήπους. Αυτό το έθιμο λέγεται «κυνήγι των αυγών».

Αφού, λοιπόν, μάζεψαν όλα τα ψεύτικα αυγουλάκια από την αυλή, τελικά ήρθε η ώρα να απολαύσουν και τα πασχαλινά που έφερε ο Σύλλογος Γονέων και τον ευχαριστούμε πολύ!

Επιθυμώντας να τιμήσουμε αυτή την ξεχωριστή ημέρα, αποφασίσαμε να την αφιερώσουμε  στο διάβασμα αγαπημένων βιβλίων!

Μετά από δύο χρόνια πανδημίας που δεν λειτουργήσαμε τη Δανειστική μας Βιβλιοθήκη, σκεφτήκαμε, λόγω της Παγκόσμιας Ημέρας, να κάνουμε φέτος μια και μοναδική εξαίρεση!

Παρουσιάσαμε, λοιπόν, στους μικρούς μας μαθητές τα βιβλία της Βιβλιοθήκης, δίνοντάς τους  την ευκαιρία να επιλέξουν αυτό που τους αρέσει και να το πάρουν στο σπίτι τους για μερικές μέρες. Στη συνέχεια, αφού το διάβασαν με τους δικούς τους, το επέστρεψαν στο σχολείο και παρουσιάσαν στην ολομέλεια τη ζωγραφιά που έφτιαξαν, εμπνευσμένη από τις σελίδες του βιβλίου.