Το τέλος του χειμώνα και τον ερχομό των χελιδονιών γιόρταζαν τα παιδιά από την αρχαιότητα με τα “χελιδονίσματα”. Ο συγγραφέας Αθηναίος (2ος αιώνας μ.Χ.) έχει διασώσει ένα “χελιδόνισμα” που τραγουδούσαν τα παιδιά στη Ρόδο. Κρατώντας ένα ομοίωμα χελιδονιού, τριγύριζαν στην πόλη και ζητούσαν φιλέματα.
Στα πρώτα βυζαντινά χρόνια, το “ελληνικό” έθιμο της χελιδόνας θεωρήθηκε ειδωλολατρικό και στην αρχή απαγορεύτηκε από την εκκλησία. Παρ’ όλα αυτά όμως τα παιδιά συνέχιζαν να τραγουδούν τον ερχομό της άνοιξης και έτσι το έθιμο διατηρήθηκε όπως ακριβώς και στην αρχαιότητα. Σε κάθε μεριά της Ελλάδας, την 1η του Μάρτη τα παιδιά ξεχύνονταν στους δρόμους για να καλωσορίσουν τα χελιδόνια τους, τους αγγελιοφόρους της άνοιξης. Κρατούσαν στα χέρια τους ένα ξύλινο χελιδόνι και του κρεμούσαν στο λαιμό κουδουνάκια. Πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι και έλεγαν τα “χελιδονίσματα” ενώ τα κουδουνάκια συνόδευαν το τραγούδι τους.
Ήρθε ήρθε χελιδόνα κι αν φλεβίσεις κι αν τσικνίσεις
ήρθε και άλλη μεληδόνα καλοκαίρι θα μυρίσεις.
κάθησε και λάλησε Κι αν χιονίσεις κι αν κακίσεις,
και γλυκά κελάηδησε: πάλι άνοιξη θ’ ανθίσεις.
“Μάρτη, Μάρτη μου καλέ,
και Φλεβάρη φοβερέ
Τα παιδιά της ΣΤ΄ τάξης την Τρίτη 3 Μαρτίου τραγούδησαν τα<< χελιδονίσματα>> στη γειτονιά του σχολείου μας. Όλοι τους υποδέχτηκαν με μεγάλη χαρά! Πολλοί ξαφνιάστηκαν γιατί δεν γνώριζαν το έθιμο, σίγουρα όμως τους άρεσε αφού τους χειροκρότησαν ζεστά. Όταν επέστρεψαν στο σχολείο τα τραγούδησαν σε όλα τα παιδιά και τους εκπαιδευτικούς. Και του χρόνου!
