«Σήμερα γίνομαι εγώ η κυρία μου!»
Στο νηπιαγωγείο δεν είμαστε απλώς εκπαιδευτικοί. Είμαστε η σταθερά των παιδιών, ο άνθρωπος που θα τους δέσει τα κορδόνια, που θα τα πάρει αγκαλιά για να σκουπίσει ένα δάκρυ, που θα γελάσει με το αστείο τους.
Αποφασίσαμε λοιπόν να ζητήσουμε από τα παιδιά κάτι διαφορετικό: «Παιδιά, θέλετε να γίνετε εσείς η κυρία;» Η σχέση μας έχει πλέον ωριμάσει και έχουμε χτίσει μια γέφυρα εμπιστοσύνης. Ξέρουμε πως όταν μας μιμηθούν, δεν θα δούμε μια καρικατούρα, αλλά το πως μας βλέπουν με τα μάτια της ψυχής τους.
Είναι ωραίο να βλέπεις ένα νήπιο να παίρνει το σοβαρό, μα γλυκό ύφος σου, να κάθεται με τον δικό σου τρόπο και να λέει στους συμμαθητές του: «Ελάτε να παίξουμε όλοι μαζί».
Σε αυτή την ανταλλαγή ρόλων φανερώνεται η αλήθεια. Αν μας μιμηθούν με τρυφερότητα, σημαίνει πως νιώθουν τρυφερότητα. Αν μας μιμηθούν με κέφι, σημαίνει πως η τάξη μας είναι ένας χώρος χαράς.
Όταν εμπιστεύεσαι τα παιδιά και τους δίνεις τη φωνή και τη θέση σου, εκείνα με τη σειρά τους σου επιστρέφουν αγάπη και αποδοχή.
Μας άρεσε πολύ η ανταλλαγή ρόλων, ώστε καθιερώσαμε την «Ώρα της κυρίας/του κυρίου»: κάθε μέρα ένα παιδί για λίγα λεπτά μπορεί να γίνει «Κυρία/Κύριος» και να δώσει μια οδηγία στους υπόλοιπους.
Η κυρία μας διαβάζει παραμύθι.
Η κυρία μας ζητά να κάνουμε ησυχία και μας διαβάζει παραμύθι.
Ο κύριος συζητάει μαζί μας.
Η κυρία μας κάνει ερωτήσεις.
Η κυρία παίζει μαζί μας τον «καθρέφτη».
Ο κύριος παίζει και αυτός το ίδιο παιχνίδι.
Η κυρία παίζει το «βρες τι έκρυψα».
Η κυρία θέλει να μας κάνει να γελάσουμε και να χάσουμε στο παιχνίδι.




























































