3ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗΣ

Εφηβοι: Τι χρειάζονται σήμερα για να γίνουν δυνατοί και ανεξάρτητοι

Έφηβοι: Τι χρειάζονται σήμερα για να γίνουν δυνατοί και ανεξάρτητοι

Η εφηβεία είναι μια περίοδος γεμάτη προκλήσεις και έντονα συναισθήματα, τόσο για τα παιδιά όσο και για τους γονείς. Σε μια εποχή όπου κυριαρχεί η ανησυχία για το άγχος και την πίεση που βιώνουν οι έφηβοι, πολλοί γονείς αναζητούν τον καλύτερο τρόπο να τους στηρίξουν.

Σε αυτό το άρθρο, εξετάζουμε πώς οι γονείς μπορούν να ενισχύσουν τη δύναμη και την ανεξαρτησία των εφήβων, προσφέροντάς τους σταθερότητα, καθοδήγηση και εμπιστοσύνη.

istockphoto 1267184069 1024x1024 1 — Loving mother and daughter embracing on hiking tour

Πηγή εικόνας: Father And Daughter Talking While Walking At Home Stock Photo – Download Image Now – Teenager, Father, Adolescence – iStock

Δύσκολη η δουλειά των γονιών που έχουν εφήβους. Κάθε απόφαση που παίρνουν νιώθουν ότι έχει τεράστια σημασία για τα παιδιά τους, σε μια εποχή που δέχονται καταιγισμό ανησυχητικών τίτλων σχετικά με την ψυχική υγεία των εφήβων: Αυξανόμενο άγχος, μοναξιά και κατάθλιψη. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα smartphone και η ακαδημαϊκή πίεση αναφέρονται συχνά ως αιτίες για όλα αυτά.

Το μήνυμα που παίρνουν πολλοί γονείς είναι: Μην κάνετε τα πράγματα χειρότερα. Αφού το ακούσουν αρκετά συχνά, πολλοί γονείς αρχίζουν να ανησυχούν ότι μια λάθος κίνηση θα μπορούσε να κάνει τα πράγματα χειρότερα. Προσπαθούν να μην πιέζουν υπερβολικά ή να επιβάλλουν πάρα πολλούς κανόνες, φοβούμενοι ότι κάτι τέτοιο μπορεί να αυξήσει το άγχος των παιδιών τους.

Όμως, στη διαδικασία αυτή, κάτι σημαντικό μπορεί να χαθεί. Στη σημερινή κουλτούρα της γονικής μέριμνας, πολλοί γονείς έχουν αρχίσει σιωπηλά να φοβούνται να διεκδικήσουν την εξουσία τους.

Αν θέλετε να μεγαλώσετε «πιο δυνατά και πιο ανεξάρτητα» παιδιά, δώστε τους κάτι που χρειάζονται «τώρα περισσότερο από ποτέ», λένε οι ψυχολόγοι.

Αυτό που χρειάζονται οι έφηβοι από τους γονείς

Μία από τις πιο σταθεροποιητικές δυνάμεις στη ζωή ενός εφήβου είναι η γνώση ότι το σύστημα γύρω του έχει δομή και ότι ικανοί ενήλικες το διατηρούν.

Όταν οι γονείς παρέχουν αυτή τη δομή, οι έφηβοι νιώθουν αυτό που οι ψυχολόγοι αποκαλούν μερικές φορές «περιεκτικότητα»: Την αίσθηση ότι τα έντονα συναισθήματα και οι δύσκολες στιγμές περικλείονται μέσα σε κάτι σταθερό και αξιόπιστο. Χωρίς αυτό, όλη αυτή η ένταση μπορεί να αρχίσει να τους κάνει να νιώθουν εκτεθειμένοι. Είναι σαν ένα αυγό χωρίς προστατευτικό κέλυφος.

Η εφηβεία είναι μια περίοδος κατά την οποία τα συναισθήματα γίνονται πιο έντονα πριν ο αυτοέλεγχος προλάβει να αναπτυχθεί πλήρως. Οι έφηβοι νιώθουν τα πράγματα έντονα και αντιδρούν γρήγορα. Δίνουν μεγάλη σημασία στη φιλία, στην αίσθηση του ανήκειν, στο κύρος και στην ανεξαρτησία.

Αυτό σημαίνει ότι τα έντονα συναισθήματα αποτελούν μέρος της εφηβείας. Οι έφηβοι υποτίθεται ότι πρέπει να δοκιμάζουν τα όρια και να αμφισβητούν τους κανόνες. Μπορεί να χτυπούν πόρτες ή να συμπεριφέρονται σαν το όριο που τους θέτετε να είναι το πιο παράλογο πράγμα που τους έχει συμβεί ποτέ.

Τα έντονα συναισθήματα συχνά οδηγούν σε έντονες συμπεριφορές. Ο ρόλος ενός γονιού είναι να παραμείνει σταθερός εσωτερικά.

Ακολουθούν μερικοί τρόποι που μπορείτε να εφαρμόσετε:

Παραμείνετε ήρεμοι. Αυτό σημαίνει να θυμάστε: Εγώ είμαι ο ενήλικας εδώ. Ο έφηβός σας μπορεί να είναι ταραχώδης, αλλά εσείς δεν χρειάζεται να είστε.

Μερικές φορές βοηθά να κάνετε μια παύση, να πάρετε μια ανάσα και να υπενθυμίσετε στον εαυτό σας: Εγώ είμαι ο πιλότος, όχι η αναταραχή.

Αναγνωρίστε το συναίσθημα διατηρώντας παράλληλα το όριο. Μπορείτε να πείτε: «Ξέρω ότι είσαι πολύ αναστατωμένος, αλλά η απάντηση παραμένει όχι». Δύο πράγματα μπορούν να ισχύουν ταυτόχρονα: Τα συναισθήματα του εφήβου σας είναι αληθινά και τα όριά σας παραμένουν.

Μιλήστε λιγότερο. Όταν οι έφηβοι κλιμακώνουν την κατάσταση, οι περισσότερες λέξεις συχνά προσθέτουν περισσότερο χάος. Αντισταθείτε στην παρόρμηση να εξηγήσετε, να υπερασπιστείτε ή να κάνετε κήρυγμα. Ένα απλό «Σε ακούω» ή «Είσαι πραγματικά θυμωμένος» μπορεί να έχει μεγαλύτερο αντίκτυπο από ένα μακρύ κήρυγμα.

Δώστε χώρο όταν αυτό βοηθά. Μερικές φορές, το πιο σταθερό πράγμα που μπορείτε να κάνετε είναι να κάνετε ένα βήμα πίσω. Μπορείτε να πείτε: «Είμαι εδώ όταν είσαι έτοιμος να μιλήσεις», και στη συνέχεια να τους αφήσετε χώρο. Το να δίνετε χώρο μπορεί να βοηθήσει όλους να ηρεμήσουν.

Η αυτονομία είναι δουλειά του εφήβου αλλά η δομή, του γονιού

Πολλή σύγχυση σήμερα προέρχεται από τον τρόπο που σκεφτόμαστε την αυτονομία. Αυτονομία σημαίνει να μαθαίνεις σταδιακά να παίρνεις αποφάσεις μέσα στην ασφάλεια μιας σαφούς, σταθερής δομής.

Οι έφηβοι πιέζουν για αυτονομία. Οι γονείς διατηρούν τα όρια που την καθιστούν δυνατή. Οι έφηβοι δοκιμάζουν τα όρια, διαπραγματεύονται την ευθύνη και μαθαίνουν να ανέχονται την απογοήτευση, εμπειρίες που χτίζουν κρίση και ανθεκτικότητα με την πάροδο του χρόνου.

Χωρίς αυτή τη δομή, οι έφηβοι δεν ασκούν πραγματικά την ανεξαρτησία τους. Είναι απλώς ασταθείς. Και βαθιά μέσα τους, ακόμα και όταν πιέζουν τα όρια, οι περισσότεροι έφηβοι αισθάνονται πιο ασφαλείς όταν ένας γονιός είναι πρόθυμος να διατηρήσει τη γραμμή με ηρεμία και φροντίδα.

Γιατί τα όρια εξακολουθούν να έχουν σημασία

Η δομή κάθε οικογένειας είναι διαφορετική. Μπορεί να περιλαμβάνει το πού βρίσκονται τα κινητά μετά τις 9:30 το βράδυ, τι σημαίνει πραγματικά το «θα γυρίσω αργότερα» ή αν μια συγκέντρωση απαιτεί την παρουσία ενός γονέα.

Περιλαμβάνει επίσης τους κανόνες που διαμορφώνουν την οικογενειακή ζωή, όπως το πώς οι άνθρωποι συμπεριφέρονται ο ένας στον άλλο, πώς αντιμετωπίζονται οι συγκρούσεις και πώς εκφράζεται η υπευθυνότητα.

Να θυμάστε, η δομή δίνει στους εφήβους ένα πλαίσιο μέσα στο οποίο μπορούν να αναπτυχθούν, το κέλυφος που κρατά τα πράγματα ενωμένα, την ώρα που κάτι ισχυρότερο και πιο ανεξάρτητο διαμορφώνεται στο εσωτερικό του.

moneyreview.gr με πληροφορίες από CNBC

Πηγή: Εφηβοι: Τι χρειάζονται σήμερα για να γίνουν δυνατοί και ανεξάρτητοι | Moneyreview.gr

Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα Βιωματικής και Συμπεριληπτικής Εκπαίδευσης ACAδΙΜΙΑ

Για μια ακόμη χρονιά το σχολείο μας υλοποίησε το ευρωπαϊκό Πρόγραμμα Βιωματικής και Συμπεριληπτικής Εκπαίδευσης ACAδΙΜΙΑ. Μέσα από τον σχεδιασμό και την υλοποίηση καινοτόμων διδακτικών σεναρίων βασισμένων στις μεθόδους EAR, MONTECH, SEDIN, SBL, GΑMIFICATION. & DRAMA IN EDUCATION, η επιμορφώτρια της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας ACAδΙΜΙΑ και Φιλόλογος του σχολείου μας, κα Σουρίδη Παναγιώτα επιμελήθηκε σε συνεργασία με τις Φιλολόγους Ένταξης του σχολείου, κα Πορετσάνου Μαρία, κα Βικελή Αγγελική και κα Θαλασσινού Θάλεια, τον Μάρτιο του 2026 δειγματικές διδασκαλίες στα μαθήματα της Ιστορίας, της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, της Νέας Ελληνικής Λογοτεχνίας και της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας. Συγκεκριμένα, τα σενάρια που υλοποιήθηκαν είχαν τις ακόλοuθες θεματικές: «Επανάληψη στον Αόριστο β μέσα από τις δυνάμεις μου και τη δύναμη της ομάδας», «Προστακτική Αορίστου β: Ταχύρρυθμοι Σταθμοί», «Η αντιπολίτευση κατά του Κυβερνήτη Ι. Καποδίστρια: Διάδρομος σύνειδησης/Ανακριτική καρέκλα/ Το Ημερολόγιο του Κυβερνήτη», «Ειρήνη – Πόλεμος: Γλύπτης & γλυπτό / Η σκηνή της καύσης των βιβλίων: Η κλέφτρα των βιβλίων», «Ο Καραγκιόζης: Ψηφιακή αφήγηση με εναλλακτικούς αφηγητές». Οι μαθητές ανταποκρίθηκαν με ιδιαίτερη χαρά και επιτυχία σε όλες τις προτεινόμενες δραστηριότητες, καταθέτοντας με τη σειρά τους τα οφέλη από την επιλογή ανάλογων προσεγγίσεων. Τις εκπαιδευτικές εφαρμογές είχαν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν οι φοιτητές του Παιδαγωγικού Τμήματος Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, στο πλαίσιο της συνεργασίας του ΕΚΠΑ με το σχολείο μας. Είχαν έτσι την ευκαιρία να γνωρίσουν τη μεθοδολογία και τα εργαλεία του Προγράμματος Βιωματικής και Συμπεριληπτικής Εκπαίδευσης στο πεδίο, αποκτώντας πολύτιμες γνώσεις και εμπειρίες για τον σχεδιασμό και την επιτυχή ολοκλήρωση της διδακτικής τους άσκησης την πρώτη εβδομάδα του Απριλίου αλλά και μια σταθερή αναφορά και για τη μελλοντική τους επαγγελματική πορεία ως εκπαιδευτικοί.

Συνάντηση με γονείς και κηδεμόνες για τη συνεργασία σχολείου–οικογένειας και τον σχολικό εκφοβισμό

Την Τετάρτη 3 Ιουνίου 2026 πραγματοποιήθηκε στον χώρο του σχολείου απογευματινή συνάντηση με γονείς και κηδεμόνες των μαθητών.

Κατά την έναρξη της συνάντησης παρουσιάστηκαν συνοπτικά τα αποτελέσματα του ερωτηματολογίου που σχεδίασαν και διένειμαν ηλεκτρονικά οι εκπαιδευτικοί του σχολείου στους γονείς και κηδεμόνες, με στόχο την αποτίμηση της συνεργασίας και της επικοινωνίας μεταξύ σχολείου και οικογένειας.

Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε ομιλία και ανοιχτή συζήτηση με θέμα το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού. Τη συζήτηση συντόνισαν ο Διευθυντής του σχολείου, κ. Κούγιας, τα μέλη της ΕΔΥ (η ψυχολόγος κ. Δημητρακάκη και η κοινωνική λειτουργός κ. Περόντση) και η εκπαιδευτικός κ. Θαλασσινού, μαζί με τους υπόλοιπους εκπαιδευτικούς που οργανωσαν την έρευνα. Ιδιαίτερη τιμή αποτέλεσε η παρουσία της Συμβούλου Παιδαγωγικής Ευθύνης, κας Ελισάβετ Καλογερία, η οποία συμμετείχε ενεργά στον διάλογο και στη συζήτηση.

Οι γονείς και κηδεμόνες που παρευρέθηκαν είχαν την ευκαιρία να ενημερωθούν, να ανταλλάξουν απόψεις και να συζητήσουν τρόπους πρόληψης και αντιμετώπισης του σχολικού εκφοβισμού, αναδεικνύοντας τη σημασία της συνεργασίας σχολείου και οικογένειας.

Η σημαντική ανταπόκριση στο ερωτηματολόγιο ανέδειξε το ενδιαφέρον των γονέων και κηδεμόνων για τα θέματα της σχολικής κοινότητας. Αν και η παρουσία στη συνάντηση ήταν πιο περιορισμένη, η ανταλλαγή απόψεων που πραγματοποιήθηκε υπήρξε ιδιαίτερα ουσιαστική και γόνιμη.

Το σχολείο θα συνεχίσει και την επόμενη χρονιά να διοργανώνει αντίστοιχες δράσεις και συναντήσεις, προσβλέποντας στην ενεργό συμμετοχή των γονέων και κηδεμόνων, η οποία συμβάλλει ουσιαστικά στην ενίσχυση της συνεργασίας σχολείου και οικογένειας.

Σας ευχαριστούμε θερμά για τη συμμετοχή και τη στήριξή σας.

Βιωματική δράση στη Γ’ Γυμνασίου: Ένας «διάδρομος συνείδησης» στην “Ελένη” του Ευριπίδη

Με έναν βιωματικό τρόπο στο πλαίσιο της διαφοροποιημένης διδασκαλίας οι μαθητές και οι μαθήτριες της Γ’ Γυμνασίου προσέγγισαν το μάθημα της Ελένης. Με αφορμή τις εσωτερικές συγκρούσεις και τα διλήμματα των ηρώων του έργου, εφαρμόσαμε στην τάξη τη μέθοδο EAR και συγκεκριμένα τον «διάδρομο συνείδησης».

Οι μαθητές σχημάτισαν δύο αντικριστές σειρές, δημιουργώντας ένα πέρασμα. Ένας μαθητής, αναλαμβάνοντας τον ρόλο του κεντρικού χαρακτήρα – ήρωα, διέσχιζε αργά αυτόν τον διάδρομο. Από τη μια πλευρά, οι συμμαθητές του εξέφραζαν επιχειρήματα που τον ωθούσαν προς μια συγκεκριμένη απόφαση, ενώ από την άλλη πλευρά ακούγονταν οι αντίθετες σκέψεις, οι φόβοι και οι αμφιβολίες.

Η δράση αυτή έδωσε την ευκαιρία στους μαθητές να καλλιεργήσουν την ενσυναίσθησή τους, να μπουν για λίγο στη θέση του «Άλλου» και να εκφράσουν με δημιουργικό τρόπο τις δικές τους ιδέες. Παράλληλα, η τάξη λειτούργησε ως μια δεμένη ομάδα, όπου όλες οι απόψεις ακούστηκαν ισότιμα.

Μέσα από τέτοιες βιωματικές εμπειρίες, το μάθημα ζωντανεύει και το σχολείο γίνεται ένας ζωντανός χώρος όπου η γνώση συνδέεται άμεσα με την κριτική σκέψη, τη συνεργασία και την ανθρώπινη επικοινωνία.

Υπεύθυνες καθηγήτριες: Μαργαρίτα Παυλοπούλου, Μαρία Πορετσάνου

Οδηγός διαχείρισης του άγχους εξετάσεων για γονείς και μαθητές

Από την επιστημονική ομάδα του «Μαζί για το Παιδί»

Το υπερβολικό άγχος μπορεί να μας επηρεάσει αρνητικά και να μας κάνει να μην αποδώσουμε όσο καλά μπορούμε και να μας στενοχωρήσει.

Η περίοδος των εξετάσεων συνοδεύεται συχνά από έντονη ψυχική πίεση, τόσο για τους/τις μαθητές/τριες όσο και για το οικογενειακό τους περιβάλλον. Ενώ το άγχος ως ένα βαθμό είναι φυσιολογικό και ίσως και χρήσιμο, το υπερβολικό άγχος μπορεί να δυσκολέψει τους μαθητές και να επιβαρύνει αυτούς και τις οικογένειές τους. Παρακάτω μιλάμε για το άγχος και πώς το αντιμετωπίζουμε.

Η φύση του άγχους
Το άγχος είναι μια φυσιολογική αντίδραση του οργανισμού απέναντι σε πραγματικούς ή φανταστικούς κινδύνους – για παράδειγμα για ένα παιδί οι εξετάσεις μπορεί να μοιάζουν κίνδυνος ή απειλή, παρότι δεν είναι. Το άγχος και ο φόβος υπήρξαν χρήσιμα για την εξέλιξή μας ως είδος (π.χ. είναι χρήσιμο να φοβάται κανείς και να φυλάγεται από άγρια θηρία) και ακόμη και στις μέρες μας το άγχος ως ένα βαθμό μας κινητοποιεί και έτσι μπορεί να είναι χρήσιμο και για τα μαθήματα. Όμως το υπερβολικό άγχος μπορεί να μας καταβάλει με αποτέλεσμα να μην έχουμε τις επιδόσεις που θα μπορούσαμε.

Παρακάτω αναφέρουμε κάποιες από τις σημαντικότερες εκδηλώσεις του άγχους:
Εκδηλώσεις του άγχους στο σώμα: Καρδιά: χτυπάει γρήγορα (ταχυκαρδία) και την αισθανόμαστε σαν να καλπάζει. Ιδρώματα (εφιδρώσεις) π.χ. στις παλάμες ή στο σώμα παρότι δεν κάνει ζέστη. Πόνοι στην κοιλιά, ανακατωσούρα και ανορεξία. Δυσκολία να αποκοιμηθεί κανείς (γιατί σκέφτεται συνέχεια τις εξετάσεις)

Εκδηλώσεις του άγχους στη σκέψη: Παρατηρούνται αρνητικές αξιολογήσεις εαυτού, καταστροφολογία, παράβλεψη θετικών και γενίκευση ή να παίρνει κάποιος τα πράγματα προσωπικά. Π.χ. Δεν έγραψα καλά στο διαγώνισμα των μαθηματικών → Έχω κενά → Δεν θα γράψω καλά στις εξετάσεις → Δεν μπορώ να κάνω τίποτα σωστά κλπ.

Εκδηλώσεις του άγχους στη συμπεριφορά: Το άτομο μπορεί να αποφεύγει συγκεκριμένες δραστηριότητες που συνδέονται με το στρες (Π.χ. είναι περίοδος αγώνων και βρίσκει δικαιολογίες για να μην πηγαίνει στις προπονήσεις), να αναζητά διαβεβαιώσεις. Μπορεί να παρουσιάσει ευερεθιστότητα (π.χ. Του ζητάμε ευγενικά να μαζέψει τα ρούχα του και αρχίζει να φωνάζει).

Η εμπειρία του μαθητή
Το άγχος που συνδέεται με τις εξετάσεις συχνά οφείλεται στην πίεση που νιώθουν οι μαθητές να πετύχουν, καθώς και στην ανησυχία τους μήπως αποτύχουν. Πολλοί μαθητές μπορεί να αισθάνονται ότι δεν αξίζουν ως άνθρωποι μόνο και μόνο επειδή δεν πήγαν καλά σε μία εξέταση. Αυτό μπορεί να δημιουργήσει μία σύγκρουση ανάμεσα στην επιθυμία να πετύχουν και στον φόβο ότι θα απορριφθούν από γονείς και εκπαιδευτικούς.

Η αυξημένη προσπάθεια, όταν δεν συνοδεύεται από ρεαλιστικούς στόχους και διαχείριση των δυνάμεων, ενδέχεται να οδηγήσει σε σωματική και ψυχική εξάντληση. Από την άλλη πλευρά, η αποφυγή ή η αναβλητικότητα μπορεί να προσφέρει μία πρόσκαιρη ανακούφιση από το άγχος, αλλά στην πραγματικότητα το εντείνει, γιατί όσο αποφεύγουμε κάτι τόσο πιο δύσκολο θα είναι στην πορεία να το αντιμετωπίσουμε. Το άγχος επηρεάζει συνολικά τη διάθεση, αλλά και την εικόνα για τον εαυτό.

Συστάσεις για μαθητές
Γενικές συμβουλές: Φροντίστε τον ύπνο σας (π.χ. μη διαβάζετε μετά από κάποια ώρα, μην εκτίθεστε σε οθόνες 1 με 2 ώρες πριν τον ύπνο). Δώστε έμφαση στον χρόνο για ξεκούραση και δραστηριότητες που προκαλούν ευχαρίστηση και αίσθηση ευεξίας (π.χ. γυμναστική, έξοδος με φίλους κ.ά.). Μιλήστε για αυτά που σας απασχολούν σε πρόσωπα που εμπιστεύεστε.

Τεχνικές για την προετοιμασία για τις εξετάσεις: Εστιαστείτε σε ό,τι κάνετε καλά και θυμηθείτε προηγούμενες επιτυχημένες προσπάθειές σας. Ακόμα και όταν η ύλη μπορεί να φαίνεται «βουνό», μπορείτε να τη χωρίσετε σε μικρές, διαχειρίσιμες ενότητες. Φροντίστε τη διατροφή σας (προσοχή με την καφεΐνη και τα ενεργειακά ποτά). Προσπαθήστε να δείτε την οποιαδήποτε απαιτητική διαδικασία ως πρόκληση («Για να δω μέχρι που μπορώ να φτάσω») και όχι ως πρόβλημα.

Τεχνικές για το άγχος: Αντιμετωπίστε το άγχος ως φυσιολογικό και παροδικό – παρατηρήστε το χωρίς να το απορρίπτετε. Ακόμα και αν κάτι μοιάζει δύσκολο ή αδύνατο μην το αποφύγετε. Είναι πιο βοηθητικό να εκτεθείτε σιγά-σιγά σε κάτι που σας αγχώνει. Εστιάστε την προσοχή σας σε κάτι άλλο. Προσπαθήστε να επαναφέρετε την σκέψη σας στο «σήμερα» και στο «τώρα». Ακούστε την αγαπημένη σας μουσική. Δοκιμάστε να γράψετε πως νιώθετε σε ένα ημερολόγιο. Φτιάξτε ένα ρεαλιστικό πρόγραμμα. Βρείτε ποιες είναι οι αποδοτικές σας ώρες διαβάσματος. Κάντε μικρά διαλείμματα.

Ο ρόλος των ενηλίκων
Η στάση των γονέων και των εκπαιδευτικών καθώς και οι προσδοκίες τους μπορούν να επηρεάσουν σημαντικά τα επίπεδα άγχους των εφήβων. Συχνά, η γονεϊκή ανησυχία για την επίδοση των παιδιών συνδέεται με προσδοκίες σχετικά με τη μελλοντική επαγγελματική τους πορεία και κοινωνική επιτυχία. Αυτές, όταν δεν εκφράζονται με μέτρο, ενδέχεται να οδηγήσουν στη δημιουργία ενός κλίματος υπερβολικής πίεσης και άγχους για τον μαθητή.

Οδηγίες για γονείς και εκπαιδευτικούς: Είναι σημαντικό να έχετε κατά νου την σημασία των δικών σας προσδοκιών για το αποτέλεσμα και τον αρνητικό αντίκτυπο που μπορεί να έχει η θεώρηση της αριστείας ως μοναδικό αποδεκτό αποτέλεσμα. Καλλιεργήστε ένα ήρεμο και ασφαλές οικογενειακό και μαθησιακό περιβάλλον (π.χ. προσωπικός χώρος διαβάσματος, δεν φωνάζουμε τις ώρες του διαβάσματος, δεν διακόπτουμε συνέχεια για να ελέγξουμε αν διαβάζει κ.ά.). Ενθαρρύνετε την ενασχόληση με εξωσχολικές δραστηριότητες που προάγουν τη χαλάρωση.

Ακούστε προσεκτικά, χωρίς να διακόπτετε και ρωτήστε αν έχετε καταλάβει αυτό που λέει. Μοιραστείτε προσωπικές στρατηγικές διαχείρισης άγχους χωρίς όμως να τις επιβάλετε. Αναγνωρίστε ότι το άγχος είναι κάτι φυσιολογικό. (π.χ. «Είναι οκ να νιώθεις έτσι, σε όλους μας συμβαίνει»). Υπενθυμίστε εμπόδια που έχει ξεπεράσει. Εκφράστε την αποδοχή, την αγάπη και την υποστήριξή σας, ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Μιλήστε για προσωπικές εμπειρίες αποτυχίας και για το πώς το διαχειριστήκατε.

Συμπερασματικές παρατηρήσεις
Το άγχος εξετάσεων αποτελεί ένα σύνθετο ψυχοκοινωνικό φαινόμενο με ποικίλες επιδράσεις στο άτομο και στο ευρύτερο υποστηρικτικό του περιβάλλον. Η έγκαιρη αναγνώριση και η προληπτική διαχείρισή του μπορούν να προάγουν όχι μόνο την ακαδημαϊκή επιτυχία αλλά και τη γενικότερη ψυχοσυναισθηματική ανθεκτικότητα του μαθητή. Η συντονισμένη υποστήριξη από την οικογένεια και το σχολείο διαμορφώνει ένα σταθερό πλαίσιο ενδυνάμωσης, όπου η επίδοση αξιολογείται σε συνάρτηση με την προσωπική εξέλιξη και δεν θεωρείται μοναδικός δείκτης αξίας.

Λίγα λόγια για τη Γραμμή 115 25 & το Συμβουλευτικό Κέντρο του «Μαζί για το Παιδί»
Η Συμβουλευτική Γραμμή 115 25 του «Μαζί για το Παιδί» βρίσκεται από το 2009 δίπλα σε γονείς, εκπαιδευτικούς και εφήβους. Παρέχει δωρεάν συμβουλευτική υποστήριξη. Το όραμα πίσω από τη λειτουργία της Γραμμής είναι η ψυχολογική στήριξη και η ενδυνάμωση γονέων, εκπαιδευτικών και εφήβων σχετικά με προβληματισμούς και δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητά τους και η ενίσχυση των ευρύτερων οικογενειακών και υποστηρικτικών πλαισίων των παιδιών και των εφήβων. Η Γραμμή 115 25 είναι στελεχωμένη από έμπειρη επιστημονική ομάδα και εκπαιδευμένους εθελοντές με συνεχή κλινική εποπτεία. Τηρείται το απόρρητο και όλες οι κλήσεις είναι επώνυμες, εμπιστευτικές και δεν ηχογραφούνται.

Πέρα από τις τηλεφωνικές συνεδρίες, η Γραμμή 115 25 συμπληρώνεται από το Συμβουλευτικό Κέντρο, όπου προσφέρονται διαδικτυακά ή με φυσική παρουσία: Ολοκληρωμένος κύκλος συμβουλευτικών συνεδριών. Ομάδες στήριξης γονέων. Ψυχο-εκπαιδευτικά σεμινάρια συγκεκριμένης θεματολογίας σε γονείς/ εκπαιδευτικούς /εφήβους.

Το σύνολο των υπηρεσιών της Συμβουλευτικής Γραμμής και του Συμβουλευτικού Κέντρου πλαισιώνουν ολοκληρωμένα, σε επίπεδο πρόληψης και πρώιμης παρέμβασης, την κάθε οικογένεια. Οι δια ζώσης υπηρεσίες λαμβάνουν χώρα στις εγκαταστάσεις του «Μαζί για το Παιδί» και τα ψυχοεκπαιδευτικά σεμινάρια πραγματοποιούνται σε σχολεία και οργανωμένα σύνολα πανελλαδικά.

Όλες οι ανωτέρω υπηρεσίες προσφέρονται δωρεάν πανελλαδικά. Οι κλήσεις στη Γραμμή 11525 από οποιοδήποτε πάροχο κινητής/σταθερής τηλεφωνίας είναι ατελείς.

Ωράριο λειτουργίας και επικοινωνία: Η πανελλαδική Γραμμή 115 25 του «Μαζί για το Παιδί» λειτουργεί, από Δευτέρα έως Παρασκευή από Δευτέρα έως Παρασκευή 9:00-19:00. Τηλέφωνο επικοινωνίας: 11525, email: 11525@mazigiatopaidi.gr.

Πηγή άρθρου (Προσαρμογή): Οδηγός διαχείρισης του άγχους εξετάσεων για γονείς και μαθητές | xronos.gr

Γιατί χρειαζόμαστε ακόμα τον Φιλόλογο σε μια εποχή που ζητά μόνο Τεχνοκράτες;

Σε μια εποχή όπου η τεχνολογία και οι θετικές επιστήμες κυριαρχούν, οι ανθρωπιστικές σπουδές συχνά μοιάζουν να περνούν σε δεύτερη μοίρα. Το άρθρο που ακολουθεί θέτει ένα ουσιαστικό ερώτημα: ποιος είναι ο ρόλος του φιλολόγου σήμερα και γιατί παραμένει απαραίτητος; Μέσα από σύγχρονες αναφορές και καίριους προβληματισμούς, αναδεικνύει τη σημασία της γλώσσας, της σκέψης και των αξιών σε έναν κόσμο που αλλάζει.

Photo by Ivan Aleksic on Unsplash

Γιατί χρειαζόμαστε ακόμα τον Φιλόλογο σε μια εποχή που ζητά μόνο Τεχνοκράτες;

Γράφει η Μάιρα Τρικαλίτη, Φοιτήτρια Φιλολογίας ΕΚΠΑ

Ας είμαστε ειλικρινείς: Αν αύριο το πρωί εξαφανίζονταν όλοι οι προγραμματιστές του κόσμου, το διαδίκτυο θα κατέρρεε, οι τράπεζες θα παρέλυαν και η ανθρωπότητα θα επέστρεφε -τρομοκρατημένη- στην εποχή του περιστεριού. Αν όμως εξαφανίζονταν οι Φιλόλογοι; Πιθανότατα θα χάνονταν απλώς η σωστή χρήση της υποτακτικής και κάποιοι ενοχλητικοί τύποι που επιμένουν να διορθώνουν το «σαν» και το «ως» στα σχόλια του Instagram. Ή μήπως όχι;

Σε έναν κόσμο που η επιτυχία μετριέται σε gigabytes, ο φιλόλογος μοιάζει με τον τελευταίο των Μοϊκανών μέσα σε ένα data center. Γιατί όμως επιμένουμε στην ύβρη του Αγαμέμνονα ή στον Θουκυδίδη, όταν το ChatGPT γράφει περιλήψεις σε δευτερόλεπτα; Και τελικά, σε έναν κόσμο που μαθαίνει στα παιδιά μας «πώς» να φτιάχνουν πράγματα, ποιος θα τους μάθει το «γιατί» αξίζει να τα φτιάχνουν;

Μέσα σε αυτό το κυρίαρχο ψηφιακό περιβάλλον, η γλώσσα είναι ο πρώτος και σημαντικότερος κώδικας. Αν ο προγραμματιστής κάνει debug (=εντοπισμός σφαλμάτων) σε μια εφαρμογή, ο φιλόλογος κάνει debug στη σκέψη, χωρίς φυσικά να αποτελεί τον «αστυνόμο λέξεων». Για παράδειγμα, στα social media, ο διάλογος έχει αντικατασταθεί από παράλληλους μονολόγους. Όταν ο μαθητής γράφει στην έκθεση «πρέπει να πείσουμε τον άλλον με κάθε μέσο», ξεχνάει τη λέξη διαλεκτική. Ο φιλόλογος του μαθαίνει ότι συζήτηση σημαίνει «θέτω τη γνώμη μου στην κρίση του άλλου», όχι «ουρλιάζω πιο δυνατά μέχρι να σωπάσει» προκειμένου να αποφευγχθούν αυτά τα σφάλματα λογικής (“logic error”).

Αυτή η πνευματική θωράκιση είναι που κάνει τον Θουκυδίδη πιο επίκαιρο από ποτέ. Σε έναν κόσμο που κατακλύζεται από fake news και αλγοριθμικά φιλτραρισμένες αλήθειες, η ανάλυση λόγου δεν είναι φιλολογική πολυτέλεια, αλλά πράξη αυτοάμυνας. Ο μαθητής που έμαθε να αποδομεί την προπαγάνδα στους δημηγορικούς λόγους του 5ου π.Χ. αιώνα, είναι ο ίδιος που σήμερα μπορεί να «διαβάσει» πίσω από τις γραμμές ενός λαϊκίστικου post ή μιας παραπλανητικής διαφήμισης και στην τελική να καταλάβει πότε τον «δουλεύει» ένας influencer ή ένας πολιτικός σήμερα. Επομένως, οι τεχνοκράτες μπορεί να φτιάχνουν τους αλγόριθμους που διασπείρουν την πληροφορία, αλλά ο φιλόλογος δίνει τα αντισώματα.

Ωστόσο, η φιλολογία δεν σταματά στην ψυχρή ανάλυση. Εκεί που η τεχνοκρατία βλέπει μονάδες και δεδομένα, εμείς αναζητούμε την ενσυναίσθηση. Η λογοτεχνία λειτουργεί ως ο απόλυτος προσομοιωτής πραγματικότητας: χωρίς να χρειάζεται VR γυαλιά, ο μαθητής μπαίνει στα παπούτσια του «άλλου», βιώνει τον πόνο, τη χαρά και το δίλημμα ανθρώπων που δεν συνάντησε ποτέ. Αυτή η «εκπαίδευση καρδιάς» είναι που μας προστατεύει από το να γίνουμε αποτελεσματικά ρομπότ, αλλά κοινωνικά αναλφάβητοι. Όταν διαβάζεις έναν ήρωα που υποφέρει, «εκπαιδεύεις» τους νευρώνες σου να καταλαβαίνουν τον διπλανό σου…

Τελικά, η διαφορά μας από την αμιγώς τεχνοκρατική προσέγγιση συνοψίζεται σε μια μικρή λέξη. Από τη μία, η τεχνοκρατία εστιάζει στο αποτέλεσμα, ενώ η φιλολογία στη διαδρομή. Η τεχνολογία και οι θετικές επιστήμες είναι οι απόλυτοι κυρίαρχοι στο «Πώς»: πώς θα χτίσουμε έναν ουρανοξύστη, πώς θα φτιάξουμε έναν αλγόριθμο. Ο φιλόλογος, όμως, είναι αυτός που επιμένει να θέτει, αλλά και να βοηθά τους μαθητές να απαντήσουν αυτό το ενοχλητικό «Γιατί»: γιατί χρειαζόμαστε αυτή την εφαρμογή; Γιατί είναι σημαντικό να είμαστε δίκαιοι; Και κυρίως, το μόνιμο παράπονο της έδρας: γιατί να μαθαίνουμε αρχαία σήμερα; Σε έναν ωκεανό πληροφορίας που τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα, ο φιλόλογος είναι αυτός που επιμένει να ελέγχει τα φρένα των αξιών. Γιατί σε έναν κόσμο που έμαθε μόνο να πατάει γκάζι, η ικανότητα να σταματάς και να στοχάζεσαι είναι η μόνη διαφορά ανάμεσα στην εξέλιξη και την καταστροφή. Και εμείς είμαστε οι φύλακες των αξιών σε μια εποχή που όλα έχουν τιμή, αλλά τίποτα δεν έχει αξία.

Ίσως, λοιπόν, ο φιλόλογος να μην είναι ο άνθρωπος που διορθώνει απλώς εκθέσεις, αλλά αυτός που προσανατολίζει το μέλλον. Γιατί, αν η τεχνολογία μας κάνει πιο ισχυρούς, οι ανθρωπιστικές σπουδές μας κάνουν πιο ανθρώπους. Κι αν στο τέλος της ημέρας οι μαθητές μας ξεχάσουν πού μπαίνει η υπογεγραμμένη, μικρό το κακό· αρκεί να θυμούνται πώς να διαβάζουν ανάμεσα στις γραμμές. Γιατί εκεί, ανάμεσα στις γραμμές, κρύβεται η ελευθερία τους.

Πηγή: Γιατί χρειαζόμαστε ακόμα τον Φιλόλογο σε μια εποχή που ζητά

Το χιόνι του Μαΐου δεν είναι παραξενιά του καιρού αλλά προειδοποίηση

Το χιόνι που έπεσε στις πρώτες ημέρες του Μαΐου σε ορεινές περιοχές της χώρας δεν είναι μια «παραξενιά του καιρού» για να τη σχολιάσουμε για λίγο και να την ξεχάσουμε. Είναι μια ακόμη υπενθύμιση ότι η κλιματική κρίση δεν έρχεται μόνο με φωτιές, ξηρασία και 40άρια, αλλά και με βίαιη αστάθεια, με εποχές που μπερδεύονται και με μια νέα κανονικότητα που εμείς εξακολουθούμε να διαβάζουμε σαν εξαίρεση.

Αλεξάνδρα Παναγοπούλου

Κάθε φορά που η χώρα ζει ένα ακραίο καιρικό επεισόδιο, η δημόσια συζήτηση ακολουθεί σχεδόν την ίδια διαδρομή. Πρώτα έρχεται η έκπληξη. Μετά τα βίντεο, οι εικόνες, τα «δείτε τι έγινε», τα «πρωτοφανές», τα «δεν το έχουμε ξαναδεί». Και ύστερα, σχεδόν πάντα, έρχεται η λήθη. Το φαινόμενο περνά, η επικαιρότητα αλλάζει σελίδα και εμείς επιστρέφουμε στη βολική ψευδαίσθηση ότι ζούμε απλώς μερικές «παράξενες μέρες». Όμως το χιόνι του Μαΐου δεν είναι απλώς μια παράξενη μέρα. Είναι ένα ακόμη χτύπημα στην πόρτα μιας κοινωνίας που επιμένει να μην ακούει.

Γιατί αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα. Όχι μόνο το ίδιο το φαινόμενο, αλλά ο τρόπος που το ερμηνεύουμε. Στην Ελλάδα, όταν μιλάμε για κλιματική κρίση, σκεφτόμαστε σχεδόν αυτόματα καύσωνες, πυρκαγιές, άντε και λίγη λειψυδρία. Έχουμε χτίσει ένα φτωχό, μονοδιάστατο λεξιλόγιο για κάτι που είναι πολύ πιο σύνθετο, πολύ πιο βίαιο και πολύ πιο απρόβλεπτο. Η κλιματική κρίση δεν είναι μόνο η άνοδος της θερμοκρασίας. Είναι η διάλυση της εποχικής ισορροπίας. Είναι η αίσθηση ότι ο χειμώνας, η άνοιξη και το καλοκαίρι δεν διαδέχονται πια το ένα το άλλο με κάποιον αναγνωρίσιμο τρόπο, αλλά συγκρούονται μέσα στο ίδιο ημερολόγιο. Οι πρώτες μέρες του φετινού Μαΐου, με χιονοπτώσεις σε ορεινά τμήματα και με ασυνήθιστα χαμηλές θερμοκρασίες για την εποχή, ήταν ακριβώς ένα τέτοιο σήμα…H κλιματική κρίση, επομένως δεν λειτουργεί σαν ευθεία γραμμή. Σημαίνει συχνότερα άκρα, πιο απότομες μεταβολές, μεγαλύτερη αστάθεια, πιο δύσκολα προβλέψιμη συμπεριφορά της ατμόσφαιρας…

Αυτό που ζούμε, λοιπόν, δεν είναι μια «ιδιοτροπία της φύσης». Είναι η νέα αστάθεια. Και το χειρότερο είναι ότι ακόμη δεν έχουμε προσαρμόσει ούτε τη σκέψη μας ούτε τη λειτουργία του κράτους σε αυτήν. Συνεχίζουμε να αντιδρούμε σαν να πέφτουμε κάθε φορά από τα σύννεφα. Το χιόνι του Μαΐου μάς εκπλήσσει. Ο καύσωνας του Ιουνίου μάς εκπλήσσει. Η πλημμύρα του Σεπτεμβρίου μάς εκπλήσσει. Η φωτιά του Οκτωβρίου μάς εκπλήσσει. Σε μια χώρα που ζει πια μέσα σε ακραίες μεταβολές, το μόνο που δεν επιτρέπεται είναι να παριστάνουμε τους έκπληκτους.

Εδώ βρίσκεται και η πολιτική διάσταση του θέματος. Η κλιματική κρίση στην Ελλάδα εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται κυρίως επικοινωνιακά…Η συζήτηση παραμένει σχεδόν πάντα αντιδραστική. Ανοίγει μετά την καταστροφή, ποτέ πριν από αυτήν. Συζητάμε όταν καίγεται το δάσος, όταν πνίγεται η πόλη, όταν πέφτει το χιόνι εκτός εποχής. Δεν συζητάμε σοβαρά για το πώς αλλάζει η γεωργία, πώς αλλάζει ο τουρισμός, πώς αλλάζει η πολιτική προστασία, πώς αλλάζει η καθημερινότητα στις πόλεις, πώς αλλάζει η ίδια η αίσθηση του χρόνου και της εποχής.

Και εδώ υπάρχει μια βαθύτερη κοινωνική αδράνεια. Ίσως επειδή η κλιματική κρίση μάς έχει παρουσιαστεί τόσα χρόνια σαν κάτι τεράστιο και παγκόσμιο, πολλοί νιώθουν ότι δεν τους αφορά πραγματικά, τουλάχιστον όχι ακόμη. Κι όμως, τους αφορά ήδη. Τους αφορά όταν δεν ξέρουν αν θα ανάψουν θέρμανση τον Μάιο. Τους αφορά όταν η αγροτική παραγωγή βγαίνει εκτός κύκλου. Τους αφορά όταν ο τουρισμός στηρίζεται σε μια εικόνα σταθερού «καλού καιρού» που πια δεν είναι δεδομένη. Τους αφορά όταν ένα ακραίο επεισόδιο μπορεί να χτυπήσει μια περιοχή χωρίς καμία προειδοποίηση που να μοιάζει επαρκής. Η κλιματική κρίση δεν είναι το μέλλον. Είναι μια ασταθής, επίμονη, δαπανηρή παρούσα πραγματικότητα… Το κλίμα απορρυθμίζεται. Και εμείς εξακολουθούμε να το περιγράφουμε με όρους στιγμιαίου παράδοξου, λες και αυτό μας απαλλάσσει από την ανάγκη να αλλάξουμε.

Το χιόνι του Μαΐου, με αυτή την έννοια, δεν είναι ένα απλό καιρικό επεισόδιο. Είναι μια εικόνα του καιρού που έρχεται. Ενός καιρού πιο βίαιου, πιο ασταθούς, πιο απρόβλεπτου. Και αν υπάρχει κάτι πραγματικά επικίνδυνο, δεν είναι μόνο το ίδιο το φαινόμενο. Είναι το ότι ακόμη κοιτάμε αυτόν τον νέο κόσμο σαν να είναι μια προσωρινή ανωμαλία που σύντομα θα περάσει. Δεν θα περάσει. Αυτό ακριβώς είναι το θέμα.

Πηγή: Το χιόνι του Μαΐου δεν είναι παραξενιά του καιρού αλλά προειδοποίηση | ΕΙΔΗΣΕΙΣ (Προσαρμογή)

Παραπληροφόρηση στον ψηφιακό κόσμο: Από τα fake news στα deepfakes

Στον σύγχρονο ψηφιακό κόσμο, τα παιδιά μεγαλώνουν μέσα σε ένα περιβάλλον όπου η πληροφορία είναι άμεσα προσβάσιμη, αλλά όχι πάντα αξιόπιστη. Η διάκριση ανάμεσα στο αληθινό και το ψευδές γίνεται όλο και πιο δύσκολη, ιδιαίτερα με την εξάπλωση των ψευδών ειδήσεων (fake news) και των λεγόμενων deepfakes.
Η κατανόηση αυτών των προκλήσεων είναι ιδιαίτερα σημαντική για όλους τους ενήλικες που υποστηρίζουν και καθοδηγούν τα παιδιά στην καθημερινότητά τους. Το παρακάτω άρθρο επιχειρεί να εξηγήσει με απλό τρόπο τι είναι η παραπληροφόρηση, πώς επηρεάζει την καθημερινότητά μας και, κυρίως, πώς μπορούμε να προστατευτούμε.

Παραπληροφόρηση στον ψηφιακό κόσμο: Από τα fake news στα deepfakes

Η παραπληροφόρηση σήμερα είναι ένα μείζον ζήτημα για τη ψηφιακή κοινωνία. Τα fake news και τα deepfakes διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο για τη σκέψη και τη δράση των ανθρώπων. Τα fake news αποτελούν ψευδείς ειδήσεις ή πληροφορίες, οι οποίες παρουσιάζονται ως αληθείς που εντοπίζονται στον πραγματικό κόσμο. Συνήθως έχουν ως σκοπό τη χειραγώγηση και την αλλοίωση δεδομένων για ζητήματα ζωτικής σημασίας. Χωρίς να το κατανοούν οι χρήστες συμμετέχουν στην ταχύτατη διάδοση των fake news μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, μη ελέγχοντας το κατά πόσο είναι έγκυρο το περιεχόμενο. Κατά συνέπεια, η κριτική σκέψη θεωρείται αναγκαία, προκειμένου να αποφευχθεί η επικάλυψη του αληθούς από το ψευδές (Broda & Strömbäck, 2022).

Για να αξιολογήσει ένας χρήστης την αξιοπιστία και την εγκυρότητα μιας είδησης ως αφετηρία τίθεται η πηγή, δηλαδή από που προέρχεται η είδηση. Κρίσιμο είναι οτιδήποτε αναφέρεται σε ένα άρθρο να τεκμηριώνεται επαρκώς. Επιπλέον, ο χρήστης μπορεί να προχωρήσει σε διασταύρωση των πληροφοριών που παρατίθενται σε μία πηγή με αυτές που παρατίθενται σε μία άλλη, η οποία θεωρητικά είναι αξιόπιστη. Συνήθως μία είδηση που υφίσταται στην πραγματικότητα εντοπίζεται σε πολλές διαφορετικές πηγές. Σε κάθε περίπτωση η λογική είναι το βασικότερο εργαλείο αξιολόγησης του περιεχομένου (UNICEF, 2025).

Τα deepfakes θα μπορούσαμε να πούμε ότι αποτελούν μία παραλλαγή των fake news, αφού η Τεχνητή Νοημοσύνη κάνει όλο και πιο αισθητή την παρουσία της. Τα deepfakes συνήθως αναφέρονται σε εικόνες, βίντεο ή και αρχεία ήχου, τα οποία διακρίνονται με μεγάλη δυσκολία από το πρωτότυπο υλικό, καθώς δημιουργούνται μέσω σύνθετων αλγορίθμων. Όπως γίνεται κατανοητό η χρήση τέτοιου υλικού μπορεί να χρησιμοποιηθεί για κακόβουλους σκοπούς, όπως διάχυση ψευδών ειδήσεων, συμβολή σε κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα, καθώς και δυσφήμιση προσωπικοτήτων. Αν και συνεχώς το παραγόμενο αποτέλεσμα γίνεται όλο και πιο αληθοφανές, ορισμένα σημεία υφίστανται και καταδεικνύουν το ψευδές. Τέτοια σημεία μπορεί να είναι έλλειψη συγχρονισμού ανάμεσα σε εικόνα και ήχο, έλλειψη λεπτομερειών και χρώματα που χαρακτηρίζονται από ανομοιογένεια ως προς την υφή (Vaccari & Chadwic, 2020).

Πώς μπορεί κάποιος να προστατευτεί από τα fake news και τα deepfakes; Σαφώς είναι αναγκαίο να παραμένει συνεχώς ενημερωμένος και να διατηρεί μία υπεύθυνη στάση στον ψηφιακό κόσμο. Θα μπορούσε ο χρήστης να αποφεύγει την κοινοποίηση ειδήσεων, χωρίς να τις έχει διασταυρώσει. Κατ’ αυτόν τον τρόπο μπορεί να περιοριστεί η διάδοση fake news. Επιπρόσθετα, μπορεί να μην προχωρά σε αθρόα δημοσίευση προσωπικών πληροφοριών και φωτογραφιών δικών του, ώστε να αποφευχθεί η πιθανή χρήση αυτών για τη δημιουργία deepfakes. Εάν τώρα ο χρήστης εντοπίσει υλικό που υποθέτει ότι είναι αλλοιωμένο, τότε δύναται να προχωρήσει σε αναφορά στις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης. Σημαντική θα ήταν και η εκπαίδευση του χρήστη ως προς την έκθεσή του σε τεχνολογίες που μπορεί να αλλοιώσουν περιεχόμενο και σε μηχανισμούς παραπληροφόρησης. Με τις γνώσεις που θα λάμβανε θα ήταν εφικτή η αναγνώριση του ψεύδους και η διαμόρφωση ενός υγιούς ψηφιακού κόσμου για τον ίδιο και για το σύνολο της ψηφιακής κοινότητας (Mustak et al., 2023).

Βιβλιογραφικές αναφορές

Broda, E., & Strömbäck, J. (2024). Misinformation, disinformation, and fake news: lessons from an interdisciplinary, systematic literature review. Annals of the International Communication Association, 48(2), 139–166. https://doi.org/10.1080/23808985.2024.2323736

Mustak, M., Salminen, J., Mäntymäki, M., Rahman, A., & Dwivedi, Y. K. (2023). Deepfakes: Deceptions, mitigations, and opportunities. Journal of Business Research, 154, 113368. https://doi.org/10.1016/j.jbusres.2022.113368

UNICEF (2025). A quick guide to spotting misinformation: Tips for fact-checking, staying informed and talking it out. Retrieved from: https://www.unicef.org/eca/stories/quick-guide-spotting-misinformation

Vaccari, C., & Chadwick, A. (2020). Deepfakes and Disinformation: Exploring the Impact of Synthetic Political Video on Deception, Uncertainty, and Trust in News. Social Media + Society, 6(1). https://doi.org/10.1177/2056305120903408

Πηγή: Παραπληροφόρηση στον ψηφιακό κόσμο: Από τα fake news στα deepfakes

Όρια στη σχέση γονέα- παιδιού: εκεί που η αγάπη χρειάζεται πλαίσιο

Η διαπαιδαγώγηση των παιδιών συνοδεύεται από καθημερινές προκλήσεις και συχνά ερωτήματα γύρω από το πώς μπορούμε να στηρίξουμε ουσιαστικά την ανάπτυξή τους. Ένα από τα πιο σημαντικά ζητήματα είναι τα όρια: πότε τα θέτουμε, πώς τα διατηρούμε και ποιον ρόλο παίζουν στη σχέση μας με τα παιδιά.
Το παρακάτω άρθρο αναδεικνύει με απλό και κατανοητό τρόπο τη σημασία των ορίων στη σχέση γονέα–παιδιού, φωτίζοντας πώς μπορούν να λειτουργήσουν ως μια βαθιά πράξη φροντίδας και αγάπης, συμβάλλοντας στη συναισθηματική ισορροπία και την υγιή ανάπτυξη των παιδιών.

Όρια στη σχέση γονέα- παιδιού: εκεί που η αγάπη χρειάζεται πλαίσιο

Γράφει ο Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου Γιάννης Ξηντάρας:

Τα όρια στη σχέση γονέα–παιδιού δεν μειώνουν την αγάπη, τη σταθεροποιούν. Ένα άρθρο ψυχολογικής ανάλυσης για τον ρόλο των ορίων στην υγιή ανάπτυξη των παιδιών.

Η σύγχυση γύρω από τα όρια στην οικογένεια

Για πολλούς γονείς, η έννοια των ορίων γεννά ενοχές. Φοβούνται μήπως γίνουν αυστηροί, απόμακροι ή «λίγοι» συναισθηματικά. Έτσι, τα όρια συχνά ταυτίζονται με τιμωρία ή έλεγχο. Όμως, στην ψυχολογία και στη συμβουλευτική γονέων, τα όρια δεν έχουν καμία σχέση με σκληρότητα. Είναι ο τρόπος με τον οποίο το παιδί μαθαίνει τον κόσμο και τον εαυτό του.

Χωρίς όρια, το παιδί δεν νιώθει ελευθερία· νιώθει ασάφεια. Και η ασάφεια δημιουργεί άγχος, σύγχυση και συχνά συμπεριφορές που οι γονείς δυσκολεύονται να κατανοήσουν.

Όρια δεν σημαίνει έλλειψη αγάπης

Ένα από τα πιο συχνά λάθη που συναντάμε στη συμβουλευτική γονέων είναι η πεποίθηση ότι «αν βάλω όρια, θα πληγώσω το παιδί μου». Στην πραγματικότητα ισχύει το αντίθετο. Το παιδί χρειάζεται όρια για να νιώσει ότι ο γονέας είναι παρών, σταθερός και αξιόπιστος.

Η αγάπη χωρίς όρια μπορεί άθελά της να γίνει βάρος για το παιδί. Το παιδί τότε καλείται να αποφασίζει, να ρυθμίζει καταστάσεις ή να αντέχει συναισθηματικά πράγματα που δεν του αναλογούν. Τα όρια, αντίθετα, ξεκαθαρίζουν τους ρόλους: ο γονέας φροντίζει, το παιδί μεγαλώνει.

Όταν ο γονέας φοβάται τη σύγκρουση

Πολλοί γονείς αποφεύγουν τα όρια επειδή φοβούνται τη σύγκρουση. Τον θυμό του παιδιού, τα δάκρυα, την απογοήτευση. Όμως η σύγκρουση δεν είναι αποτυχία της σχέσης· είναι μέρος της. Το παιδί χρειάζεται να βιώσει ματαίωση μέσα σε ένα ασφαλές πλαίσιο για να αναπτύξει αντοχή και συναισθηματική ωριμότητα.

Η ψυχοθεραπεία και η συμβουλευτική γονέων βοηθούν τον ενήλικα να ξεχωρίσει τον δικό του φόβο από τις πραγματικές ανάγκες του παιδιού. Συχνά, πίσω από τη δυσκολία να μπουν όρια, κρύβονται προσωπικές εμπειρίες: γονείς αυστηροί, επικριτικοί ή συναισθηματικά απόντες. Έτσι, ο σημερινός γονέας προσπαθεί να κάνει «το αντίθετο», χάνοντας όμως το μέτρο.

Τα όρια ως πράξη φροντίδας

Τα όρια είναι μορφή φροντίδας. Λένε στο παιδί: «Σε βλέπω, σε σκέφτομαι, είμαι εδώ». Δεν χρειάζεται να είναι πολλά ούτε άκαμπτα. Χρειάζεται να είναι σταθερά και κατανοητά. Ένα παιδί μπορεί να διαφωνεί με το όριο, αλλά χρειάζεται να το νιώθει σίγουρο.

Όταν τα όρια αλλάζουν συνεχώς, ανάλογα με την κούραση ή την ενοχή του γονέα, το παιδί μαθαίνει ότι δεν υπάρχει συνέπεια. Αυτό συχνά οδηγεί σε έντονες αντιδράσεις, όχι γιατί το παιδί «δεν ακούει», αλλά γιατί προσπαθεί να καταλάβει πού ακριβώς βρίσκεται το πλαίσιο.

Όρια και σεβασμός στη σχέση

Ένα σημαντικό στοιχείο που τονίζεται στη σύγχρονη ψυχολογία είναι ότι τα όρια δεν είναι μονόδρομος. Ο γονέας δεν θέτει όρια μόνο στο παιδί· μαθαίνει και να σέβεται τα όρια του παιδιού. Την ανάγκη του για χώρο, για συναίσθημα, για έκφραση.

Όταν ο γονέας ακούει χωρίς να ακυρώνει, όταν εξηγεί χωρίς να υποτιμά, τότε το όριο γίνεται σχέση και όχι εξουσία. Το παιδί μαθαίνει ότι μπορεί να υπάρχει μέσα στη σχέση χωρίς να φοβάται.

Μαθαίνοντας να λέμε «όχι» με αγάπη

Το «όχι» δεν χρειάζεται να είναι σκληρό για να είναι αποτελεσματικό. Χρειάζεται να είναι καθαρό. Ένα «όχι» που συνοδεύεται από παρουσία, κατανόηση και σταθερότητα διδάσκει στο παιδί ότι τα όρια δεν σημαίνουν απόρριψη.

Η συμβουλευτική γονέων βοηθά τους γονείς να αντέχουν τη δυσφορία που προκαλεί το όριο, χωρίς να το αναιρούν. Να παραμένουν συναισθηματικά διαθέσιμοι, ακόμη κι όταν το παιδί θυμώνει ή απογοητεύεται.

Συμπερασματικά

Τα όρια στη σχέση γονέα–παιδιού δεν μειώνουν τη σύνδεση· τη βαθύνουν. Δημιουργούν έναν χώρο όπου το παιδί μπορεί να μεγαλώσει με ασφάλεια, γνωρίζοντας ότι υπάρχει κάποιος που κρατά το πλαίσιο. Και αυτό, τελικά, είναι μια από τις πιο ουσιαστικές μορφές αγάπης.

Πηγή: Όρια στη σχέση γονέα–παιδιού: εκεί που η αγάπη χρειάζεται πλαίσιο – efiveia.gr

ΟΜΟΚΕΝΤΡΟΙ ΚΥΚΛΟΙ- EAR

ΟΜΟΚΕΝΤΡΟΙ ΚΥΚΛΟΙ– EAR

Στο πλαίσιο της διαφοροποιημένης εκπαίδευσης, σύμπραξης της γενικής τάξης με το τμήμα ένταξης και τις καινοτόμες εκπαιδευτικές μεθόδους, στα τμήματα Α1 και Α2 στο μάθημα της ΝΕ Γλώσσας εφαρμόσαμε τη μέθοδο EAR-ομόκεντροι κύκλοι, στην οποία επιμορφωθήκαμε μέσω του προγράμματος Acaδimia.

Στη θεματική ενότητα «Διατροφή» οι μαθήτριες/τές συνομίλησαν μεταξύ τους πάνω σε ερωτήματα που τέθηκαν ενεργοποιώντας όλους τους συμμετέχοντες, εξασκούμενοι στη διαλογική αντιπαράθεση και καλλιεργώντας την ευελιξία της σκέψης.

Υπεύθυνες Καθηγήτριες: Αθηνά Καβροχαράκη, Φοίβη Λιακοπούλου

Unesco: Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας και επισήμως η 9η Φεβρουαρίου

Παγκόσμια Ημέρα της Ελληνικής Γλώσσας ανακηρύχθηκε επισήμως από την UNESCO η 9η Φεβρουαρίου, ημέρα θανάτου του εθνικού ποιητή Διονύσιου Σολωμού (1857).

«Η ελληνική γλώσσα έχει οικουμενική ακτινοβολία. Ομιλείται και γράφεται ακατάπαυστα, σχεδόν τέσσερις χιλιετίες, αποτελώντας την παλαιότερη ινδοευρωπαϊκή γλώσσα, με γραπτά τεκμήρια. Στο πέρασμα των αιώνων, η ελληνική αναπόφευκτα εξελίχθηκε, για να καταλήξει στην κοινή νεοελληνική, η οποία τροφοδοτείται, διαρκώς και γόνιμα, από τις παλαιότερες μορφές της. Δεν μιλούμε, ασφαλώς, τη γλώσσα του Ομήρου, ούτε του Σοφοκλή. Όμως, η αττική διάλεκτος, που εξελίχθηκε στην ελληνιστική γλώσσα, τη lingua franca της εποχής της, αποτελεί τη βάση της νεοελληνικής. Ο οικουμενικός δυναμισμός της ελληνικής συνιστά, άλλωστε, απτή ιστορική πραγματικότητα», πρόσθεσε η ίδια.

Όλες οι γλώσσες αποτελούν αποθετήριο του υλικού και του άυλου πολιτισμού των λαών. Η ελληνική, με τη μακραίωνη ιστορία της και την αδιαμφισβήτητη επίδρασή της στη γένεση και την εξάπλωση του δυτικού πολιτισμού, αποτέλεσε και αποτελεί κατ’ εξοχήν όχημα επαφής και διάδρασης των πολιτισμών της ανθρωπότητας.

«Η ακτινοβολία της ελληνικής» είπε η Υπουργός Πολιτισμού, «έγκειται στην εδραίωσή της ως ιδανικού οχήματος για την έκφραση και την ενσάρκωση των προϊόντων της ανθρώπινης διάνοιας. Στις επιστήμες, τα γράμματα και τις κατακτήσεις της τεχνικής, η ελληνική γλώσσα έχει κυρίαρχη θέση, καθώς δάνεισε όχι μόνο όρους και λέξεις, αλλά στάθηκε υπόβαθρο για τη βέλτιστη οργάνωση και συστηματοποίηση ιδεών, υποθέσεων και θεωριών, αλλά και εργαλείο για την επαλήθευσή τους και την πρακτική εφαρμογή τους».

Πηγή: Unesco: Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας και επισήμως η 9η Φεβρουαρίου | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ