Κάποτε στις γειτονιές της Θεσσαλονίκης έπιαζαν στον δρόμο και στις αυλές πολλά παιδιά :ο Κώστας, ο Σάμμης, η Ριρή, ο Αλέκος, ο Αβραάμ, η Ελένη , ο Μωυσής κ.ά. Όλοι ήταν φίλοι, αδερφικοί πολλές φορές, όλοι ζούσαν αγαπημένοι χωρίς τίποτα να σκιάζει τη ζωή τους.
Κάποια μέρα το ναζιστικό σύννεφο σκέπασε την Ελλάδα.Ο Σάμμης , η Ριρή, ο Αβραάμ και ο Μωυσής, έπρεπε να φορέσουν ένα μεγάλο αστέρι στο στήθος τους. Μετά τους έκλεισαν οικογενειακώς στα γκέτο ή τους στρίμωχναν στα τρένα , για να τους οδηγήσουν , όπως τους έλεγαν , σε μια νέα,δική τους χώρα.
Οι πρώτες ειδήσεις που έφτασαν σε λίγο καιρό , ήταν απίστευτες :άνθρωποι καταδικάζονταν σε θάνατο, λόγω της καταγωγής τους, καίγονταν και γίνονταν σαπούνι.Παιδικοί φίλοι κατέληξαν σε απάνθρωπη μεταχείριση και θάνατο.Φωτογραφίες με σκελετωμένους ανθρώπους αποδείκνυαν ότι επιχειρούνταν μια ολοκληρωτική γενοκτονία των Εβραίων, εξαιτίας της ναζιστικής ιδεολογίας.
Πολλοί Θεσσαλονικείς άνοιξαν τότε τα σπίτια τους κι έκρυψαν οικογένειες Εβραίων,γλυτώνοντάς τους από τον εξολοθρεμό.
Εμείς σήμερα, θέλοντας να τιμήσουμε όλους τους αδικοχαμένους Εβραίους από το Ολοκαύτωμα,γράψαμε ιστορικά κείμενα με μια ευχή που βγήκε μέσα από τις καρδιές όλων: ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΤΕΤΟΙΑ ΑΠΑΝΘΡΩΠΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ