27 Ιανουαρίου, ημέρα μνήμης του ολοκαυτώματος. Για να μην ξεχνάμε όχι μόνο τι έγινε, αλλά και γιατί έγινε. Και κυρίως να βεβαιωθούμε (και να ησυχάσουμε) πως αυτά τα παιδιά που μεγαλώνουν σήμερα δε θα επιτρέψουν να συμβεί κάτι τέτοιο, ποτέ ξανά…

Μα πώς να τους μιλήσεις γι’ αυτή τη φρίκη; Πώς μιλάς στα παιδιά για μίσος και για θάνατο;

Τρία βιβλία μας βοήθησαν σήμερα: η Ερικα, της Ρουθ Βάντερ Ζι και του Ρομπέρτο Ινοσέντι, όπου η ηρωίδα της αφηγείται την πραγματική ιστορία της οικογένειας της, καθώς η ίδια ήταν η μόνη που επέζησε από το Ολοκαύτωμα της 27ης Ιανουαρίου 1944. Τα κίτρινα καπέλα, της Κέλλυ Ματαθία Κόβο, όπου μέσα από την αλληγορία των ζώων περιγράφεται  η σωτηρία μιας οικογένειας από το Ολοκαύτωμα μέσα στον παραλογισμό και την φρίκη του Β’ Παγκοσμίου πολέμου. Και το Αστεράκι μου… της Ζωής Γεροστάθη, μια ιστορία που ξεκινά με ένα κουτί γεμάτο χάρτινα παιδικά αστεράκια και ένα ριγέ φόρεμα. (Και για μια ακόμη φορά θα πούμε πως είναι μαγικά τα βιβλία, είναι μαγικός ο μύθος, η ιστορία και πως τελικά οι λέξεις μπορούν να πουν τα πάντα, αρκεί αν μπουν στη σωστή σειρά…)

Αλλά και τα ίδια τα παιδιά μπορούν, μέσα από τα έργα τους, να απευθυνθούν σε παιδιά για το θέμα αυτό. Το Φεστιβάλ Ολυμπίας και η Camera Zizanio παρουσιάζει έργα παιδιών και νέων, ταινίες animation, ντοκιμαντέρ και βασισμένες σε graphic novel, που γυρίστηκαν είτε από ανεξάρτητους δημιουργούς είτε στο πλαίσιο κινηματογραφικών εργαστηρίων σε σχολεία, δείχνοντας τον τρόπο που τα παιδιά προσλαμβάνουν και αποτυπώνουν γεγονότα που σφράγισαν την ανθρώπινη ιστορία.