Όσες φορές κι αν το δούμε να συμβαίνει, η έκπληξή μας κάθε φορά θα παραμένει: ο σπόρος που ξυπνάει μες στη γη, που τολμάει να βγει στο φως και να απλωθεί και να ριζώσει και να μεγαλώσει, σε πείσμα του αναποφάσιστου καιρού, των αυθάδικων γατιών και του χώρου που αποδέχτηκε τη στενότητά του. Μη μπερδευτείτε, για τον κήπο μας μιλάμε…

Καροτάκια, κρεμμυδάκια, ραπανάκια, μαρουλάκια, όλα με υποκοριστικά όχι τόσο για το μέγεθός τους, όσο για τα παιδικά χεράκια της Β΄ τάξης που τα φρόντισαν και τα βοήθησαν να μεγαλώσουν. Βάλαμε και ταμπελίτσες, για να τα ξεχωρίζουμε, το καθένα στο χώρο το δικό του, τακτοποιημένα και σωστά… μέχρι να ανταμώσουν από κοντά και να ανακατευτούν σε μια τεράστια σαλάτα, μετά το Πάσχα, που έχουμε την αίσθηση ότι θα είναι πολύ πολύ νόστιμη!