– Και τι να φτιάχναμε; (βαριεστημένα)
– Να φτιάχναμε κοσμήματα;
– Κοσμήματα; (λάμψη ενδιαφέροντος)
-Ναι! Καρφίτσες, δαχτυλίδια, σκουλαρίκια…
– Και πώς θα τα φτιάξουμε όλα αυτά; Δύσκολο δεν είναι; (με ειλικρινή απορία)
-Δύσκολο; Μισό λεπτό να σας δείξω…
-Τι; Κι εμείς θα φτιάξουμε σκουλαρίκια; (απορία κι αγανάκτηση μαζί)
-Γιατί; Τα αγόρια δεν φτιάχνουν;
Και φτιάξαμε. Κι έγιναν υπέροχα. Και θα διατεθούν και για καλό σκοπό…
Δεν είναι απλά τα ημερολόγια που έφτιαξαν τα τριτάκια μας, όχι!
Είναι λίγο μαγικά: αρκεί να ακουμπήσεις την κόκκινη μύτη του ταράνδου και να κάνεις μια ευχή.
Και θα γίνει.
Έτσι μου είπαν, έτσι σας λέω…
Κι αν δε μας πιστεύετε, μια δοκιμή θα σας πείσει…
“Μια φορά κι έναν καιρό,
σε σπιτάκι ταπεινό,
αδελφές τρεις ξενυχτούσαν
κλώθαν κι ονειροπολούσαν”
Έτσι αρχίζει το παραμύθι «ο τσάρος Σαλτάν» του Α. Πούσκιν που διαβάσαμε στα δευτεράκια μας, ακούγοντας συνάμα και την υπέροχη μουσική του Ρίμσκι-Κόρσακοφ. Ένα παραμύθι με μάγους, κακές αδελφές, κύκνους που μεταμορφώνονται, δοκιμασίες, άδικους βασιλιάδες, μα πάνω απ’ όλα γεμάτο φαντασία κι μαγεία… Έτσι, για να προετοιμαζόμαστε για τα Χριστούγεννα!