36ο Δ.Σ. Θεσσαλονίκης έως 9/2023

Στα πλαίσια της παγκόσμιας ημέρας μουσείων, παρουσιάστηκε στις μεγάλες τάξεις του σχολείου μας ένα πρόγραμμα μουσειακής εκπαίδευσης από τη μουσειολόγο κ.Χ.Παρασκευαίδου.΄Ηταν ένα σύντομο αλλά πολύ περιεκτικό πρόγραμμα που έφερε τα παιδιά σε επαφή με τη βασική μουσειακή εκπαίδευση.

στις 9 Μαϊου έγινε η επίσκεψη στον αρχ.χώρο της Βεργίνας από τις τάξεις Δ΄,Ε΄, ΣΤ΄του σχολείου μας.

Χτίζοντας γέφυρες συνεργασίας με την επόμενη εκπαιδευτική βαθμίδα, το Γυμνάσιο,επισκεφτήκαμε το 17ο Γυμνάσιο Θεσνίκης όπου θα φοιτήσουν τα περισσότερα από τα παιδιά της ΣΤ΄τάξης του 36ου Δημοτικού.
Επιστημονικές έρευνες έχουν καταδείξει ότι τα παιδιά παρουσιάζουν ένα σοκ κατά τη μετάβασή τους από το Δημοτικό στο Γυμνάσιο το οποίο συνδυασμένο με την εφηβική ηλικία των παιδιών , πολλές φορές δημιουργεί μεγάλο πρόβλημα τόσο στα παιδά όσο και στις οικογένειές τους.
Η επίσκεψή μας στο Γυμνάσιο είχε στόχο να μειώσει το άγχος των παιδιών για την αλλαγή αυτή στη ζωή τους και να τους δώσει μια πρώτη εικόνα για την εξοικείωσή τους με το χώρο.
Ο κ. Παπαργυρίου , ο Γυμνασιάρχης, μας υποδέχτηκε φιλικότατα, μίλησε στα παιδιά, μας ξενάγησε στους χώρους του Γυμνασίου και με πολλή ευγένεια πρόσφερε στα παιδιά αναψυκτικά.
Η εμπειρία φάνηκε άριστη και ευχαριστούμε γι ‘αυτό τον κ. Γυμνασιάρχη.
΄Ολγα Παπαργυρίου

Στους χώρους του 36ου Δημοτικού Σχολείου στεγάζεται και το 2/θέσιο 50ο Νηπιαγωγείο. Η ύπαρξή του είναι πολύ σημαντική – σαν πρώτο σκαλοπάτι της εκπαίδευσης – και η αλληλεπίδραση στις σχέσεις νηπίων και μαθητών είναι τρομερή…

Οι σχέσεις των εκπαιδευτικών είναι άριστες και η συνεργασία πολύ εποικοδομητική.

Τα παιδιά της Δ΄ τάξης μαζί με τη δασκάλα τους Γεωργία Βοργιατζίδου πέρασαν 2 ώρες στη Ρωμαϊκή Αγορά. Γνώρισαν από κοντά έναν αρχαιολογικό χώρο και η εμπειρία θα τους μείνει αξέχαστη.

Με αγάπη και εργασία

σεβασμό, συνεργασία

μαθαίνουμε γράμματα πολλά

στο σχολείο μας καθημερινά

και περνάμε φοβαρά

στο ολοήμερο παιδιά!

Τάξη Β΄

Ολοήμερο Σχολείο

Η εξουσία του αναγνώστη

Για πολλά χρόνια η ιστορία της Λογοτεχνίας αποσιωπούσε την εξουσία του αναγνώστη. Ο συγγραφέας με το κείμενό του ήταν ο απόλυτος άρχοντας. Η μετατόπιση που παρατηρήθηκε τα τελευταία χρόνια από το συγγραφέα στον αναγνώστη είναι μια επαναστατική τομή στα πράγματα της Λογοτεχνίας.

Ας εξετάσουμε λεπτομερέστερα τους αναγνώστες και τις αναγνώσεις τους: Τα περισσότερα λογοτεχνικά έργα έχουν ένα συγγραφέα και πολλούς  αναγνώστες οι οποίοι με τη σειρά τους μπορούν να προβούν σε περισσότερες από μία αναγνώσεις του ίδιου λογοτεχνικού έργου. Κατά καιρούς έχουν δοθεί διάφορα επίθετα στον αναγνώστη όπως «υπονοούμενος αναγνώστης», «αναμενόμενος αναγνώστης», «εμπειρικός αναγνώστης»,κα.

Υπάρχει όμως ο ιδανικός αναγνώστης;

΄Ένα από τα πράγματα που κάνουν τα λογοτεχνικά έργα πολύτιμα είναι ότι διαφορετικοί αναγνώστες που τους χωρίζει ο χώρος και ο χρόνος, μπορούν να αντλήσουν διαφορετικά οφέλη, γνώση, ευχαρίστηση από το ίδιο το κείμενο. Η επιθυμία μας να ξαναδιαβάσουμε ορισμένα λογοτεχνικά έργα συνδέεται ασφαλώς με την ποιότητα της υποβλητικότητάς τους. Η εκ νέου ανάγνωση επιτρέπει την εμπειρία νέων ανταποκρίσεων, νέων φανταστικών εμπειριών. Σ΄ένα μυθιστόρημα αν γνωρίζουμε «αυτό που θα συμβεί»τότε μπορούμε να χάσουμε την ένταση, την περιέργεια ή  το φανταστικό έλεγχο ποικίλων υποθέσεων, αλλά πιθανώς κερδίζουμε μια καλύτερη αίσθηση της δομής του μυθιστορήματος και των εσωτερικών σχέσεων των τμημάτων του. Αν μια πρώτη ανάγνωση μας επιτρέπει να αποκομίσουμε τη μέγιστη δυνατή εμπειρία ενός έργου, μια επόμενη ανάγνωση θα μας επιτρέψει να αυξήσουμε  την εκτίμησή μας για το έργο ως αντικείμενο , ως χειροτεχνημένο όλον.

Ο αναγνώστης δεν είναι ένα άτομο απομονωμένο που ζει στο δικό του κόσμο, όπως πιστεύουν πολλοί. Η λογοτεχνική ανάγνωση έχει βρει τη δικαίωσή της  καθώς, ενθαρρύνοντας το ελεύθερο παιχνίδι της φαντασίας, διευρύνει τη συμπάθειά μας για τους  άλλους ανθρώπους και μας βοηθάει να κατανοήσουμε τον κόσμο.

Σίγουρα βέβαια επικοινωνούμε καλύτερα μ’αυτούς με τους οποίους έχουμε κοινά σημεία. Ο Μιγκέλ περιγράφει έξοχα αυτό το είδος επικοινωνίας:

«απέναντί μου στο μετρό του Τορόντο κάθεται μια γυναίκα που διαβάζει τους «Λαβύρινθους»του Μπόρχες. Θέλω να της μιλήσω, να τραβήξω την προσοχή της για να της πω ότι είμαι ομοϊδεάτης. Εκείνη , που το πρόσωπό της έχω ξεχάσει και τα ρούχα της ούτε που τα πρόσεξα, νέα ή γριά ούτε που ξέρω, είναι πιο κοντά στην ψυχή μου από πολύ άλλο κόσμο που βλέπω καθημερινά, απλώς και μόνο επειδή κρατά εκείνο το συγκεκριμένο βιβλίο στα χέρια της».

Ένα βιβλίο χαρακτηρίζει τον αναγνώστη του πολύ περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο αντικείμενο. Τα βιβλία υποβάλλουν στους αναγνώστες τους ένα συμβολισμό που είναι ένα είδος διακριτικού σήματος σ’αυτόν που το κατέχει,

Μήπως η ίδια η κατοχή βιβλίων δεν υπονοεί κοινωνική στάθμη και έναν κάποιο πνευματικό πλούτο;

la vie en rose

ολγα

΄Ο,τι μπόρεσα να διασώσω

στον κόσμο που πήγα

το διέσωσα, θάλασσα

η ψυχή μου ένα σμήνος μυριάδων πουλιών

που τ’αλώνιζε η θύελλα

΄Οσα διασώθηκαν

βρήκαν το δέντρο τους

Φτερούγισαν κι έμειναν

Μέσα στις λέξεις

Νικηφόρος Βρεττάκος

΄Ενα από τα ωραιότερα τροπάρια του ασματικού της Μ.Παρασκευής είναι αυτό που ψάλλεται κατά την ώρα της επιστροφής του Επιταφίου στο ναό μετά το τέλος της περιφοράς και αναφέρεται στο αίτημα του Ιωσήφ του Αριμαθαία προς τον Πιλάτο , να του δώσει το σώμα του Ιησού για να το θάψει.΄Ενα  απόσπασμα από το τροπάριο είναι το παρακάτω:
“Δος μοι τούτον τον ξένον,
τον εκ βρέφους ως ξένον ξενωθέντα εν κόσμω.
Δος μοι τούτον τον ξένον
ον ομόφυλοι , μισούντες θανατούσιν ως ξένον.
Δος μοι τούτον τον ξένον,
ον ξενίζομαι βλέπειν του θανάτου το ξένον.
Δος μοι τούτον τον ξένον
όστις οίδε ξενίζειν του πτωχούς και του ξένους.
Δος μοι τούτον τον ξένον
ον Εβραίοι τω φθόνω αποξένωσαν κόσμω.
Δος μοι τούτον τον ξένον
ίνα κρύψω εν τάφω,ος ως ξένος ουκ έχει την κεφαλήν πού κλίνη”
Μεταφράζοντας
Δώσε μου αυτόν τον ξένο που από βρέφος σαν ξένος φιλοξενήθηκε στον κόσμο.
Δώσε μου αυτόν τον ξένο που οι ομόφυλοι από μίσος τον θανατώνουν σαν ξένο.
Δώσε μου αυτόν τον ξένο , που παραξενεύομαι να βλέπω του θανάτου το ξένο.
Δώσε μου αυτόν τον ξένο , που ήξερε να φιλοξενεί του φτωχούς και τους ξένους.
Δώσε μου αυτόν τον ξένο , που οι Εβραίοι από φθόνο τον αποξένωσαν από τον κόσμο.
Δώσε μου αυτόν τον ξένο, που σαν ξένος δεν είχε πού να γείρει το κεφάλι”.
Ο όρος ΄’ξένος’, μπορεί να προσδιορίζει το μετανάστη, το διαφορετικό , μπορεί όμως και κάποιον που κρατώ έξω από τη ζωή μου.
Ως κοινωνία κρινόμαστε από το γεγονός αν δεξιωνόμαστε την αγάπη ή αν αντιθέτως παράγουμε μυαλά και δομές που δημιουργούν ξένους και αποξένωση. Ο μεγάλος κίνδυνος αυτή τη στιγμή είναι να ξεθωριάσει το όραμα της αγάπης και της αποδοχής του “άλλου”.
Ο Χριστός υπήρξε περισσότερο ξένος απ’όλους μας και ακόμα και σήμερα παραμένει ξένος και άγνωστος για πολλούς.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ , ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!
ΟΛΓΑ ΠΑΠΑΡΓΥΡΙΟΥ