Για να τιμήσουμε την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου, που είναι κάθε χρόνο στις 2 Απριλίου, δημοσιεύουμε σήμερα ένα απόσπασμα από το διάσημο παιδικό βιβλίο “Ο Μικρός Πρίγκιπας” του Αντουάν ντε Σαιντ Εξυπερύ.

Ο Μικρός Πρίγκιπας επισκέφθηκε έναν μικροσκοπικό πλανήτη, στον οποίο κατοικούσε ένας βασιλιάς. Ο βασιλιάς καθόταν στο θρόνο του ντυμένος με ακριβά ρούχα, πάνω σ’ έναν πολύ απλό κι ωστόσο μεγαλόπρεπο θρόνο.

– Α! Να ένας υπήκοος, φώναξε ο βασιλιάς, μόλις φάνηκε ο μικρός πρίγκιπας. Κι ο μικρός πρίγκιπας αναρωτήθηκε: – Πως μπόρεσε να μ’ αναγνωρίσει, αφού ποτέ του δεν μ’ είχε ξαναδεί! Δεν ήξερε πως για τους βασιλιάδες, ο κόσμος είναι πολύ απλοποιημένος. Όλοι οι άνθρωποι είναι υπήκοοι. – Έλα πιο κοντά για να σε δω καλύτερα, είπε ο βασιλιάς, που ένιωθε πολύ περήφανος που επιτέλους είχε γίνει στ’ αλήθεια βασιλιάς για κάποιον. Ο μικρός πρίγκιπας κοίταξε ολόγυρά του για να βρει μέρος να καθίσει, μα όλος ο πλανήτης ήταν πιασμένος από την κάπα του βασιλιά. Έτσι απόμεινε ορθός και, καθώς ήταν κουρασμένος, χασμουρήθηκε.

– Είναι αντίθετο με το πρωτόκολλο να χασμουριέται κανείς μπροστά σ’ ένα βασιλιά. Σου το απαγορεύω. – Δεν κατάφερα να συγκρατήσω το χασμουρητό μου, απάντησε ο μικρός πρίγκιπας. Έχω κάνει ένα μακρινό ταξίδι και δεν έχω κοιμηθεί… – Τότε, του είπε ο βασιλιάς, σε διατάσσω να χασμουρηθείς. Εμπρός! τράβα ένα χασμουρητό. Είναι διαταγή. – Αυτό με φοβίζει… δεν μπορώ να χασμουρηθώ πάλι… έκανε ο μικρός πρίγκιπας κατακόκκινος. – Χμ! Χμ! απάντησε ο βασιλιάς. Τότε σε… σε διατάσσω άλλοτε να χασμουριέσαι κι άλλοτε να μην χασμουριέσαι. Δεν ανεχόταν την ανυπακοή. Ήταν ένας απόλυτος μονάρχης. Όμως, καθώς ήταν και πολύ καλός, έδινε λογικές διαταγές. – Μπορώ να καθίσω; ρώτησε δειλά-δειλά ο μικρός πρίγκιπας.

– Σε διατάζω να καθίσεις, του απάντησε ο βασιλιάς. Η κατάπληξη του μικρού πρίγκιπα μεγάλωνε ολοένα και πιο πολύ. Ο πλανήτης ήταν μικροσκοπικός. Πάνω σε τι, λοιπόν, μπορούσε να βασιλεύει; – Μεγαλειότατε, του είπε, σας ζητάω συγνώμη, αλλά θα ήθελα να σας ρωτήσω… – Σε διατάζω να ρωτήσεις, βιάστηκε να πει ο βασιλιάς. – Μεγαλειότατε, πάνω σε τι βασιλεύετε; – Πάνω σε όλα αυτά… απάντησε ο βασιλιάς με μια πολύ μεγάλη απλότητα. – Πάνω σε όλα; Ο βασιλιάς έδειξε τον πλανήτη του, τους άλλους πλανήτες και τ’ αστέρια. – Πάνω σ’ όλ’ αυτά; είπε ο μικρός πρίγκιπας. – Πάνω σ’ όλ’ αυτά, απάντησε ο βασιλιάς.

Γιατί δεν ήταν μόνο απόλυτος μονάρχης, αλλά ήταν κι ένας μονάρχης παγκόσμιος. – Και τ’ αστέρια σάς υπακούνε; – Και βέβαια, του αποκρίθηκε ο βασιλιάς. Υπακούνε αμέσως. Δεν ανέχομαι την απειθαρχία. Μια τέτοια εξουσία θάμπωσε το μικρό πρίγκιπα, αφήνοντάς τον κατάπληκτο.

– Θα ‘θελα να δω ένα ηλιοβασίλεμα. Κάνετέ μου τη χάρη… Διατάξτε τον ήλιο να βασιλέψει… – Αν έδινα διαταγή σ’ ένα στρατηγό να πετάξει από ένα λουλούδι σε κάποιο άλλο, όπως μια πεταλούδα ή να γράψει μια τραγωδία ή να γίνει θαλασσινό πουλί, κι αν ο στρατηγός δεν εκτελούσε τη διαταγή που πήρε, ποιος θα ‘ταν ο φταίχτης; – Εσύ θα ‘σουν, απάντησε με σταθερή φωνή ο μικρός πρίγκιπας.

– Σωστά. Δεν μπορούμε να ζητάμε από κάποιον παρά μονάχα αυτά που μπορεί να δώσει. – Λοιπόν, τι θα γίνει με το ηλιοβασίλεμα; υπενθύμισε ο μικρός πρίγκιπας, που ποτέ δεν ξεχνούσε μια ερώτηση που είχε κάνει. – Το ηλιοβασίλεμά σου θα το έχεις. Θα το απαιτήσω. Μα θα περιμένω μέχρι να έρθουν ευνοϊκές συνθήκες. – Και πότε θα γίνει αυτό; ζήτησε να μάθει ο μικρός πρίγκιπας. – Χμ! Χμ! του απάντησε ο βασιλιάς, αφού συμβουλεύτηκε ένα χοντρό ημερολόγιο… χμ! χμ! αυτό θα γίνει κατά… περίπου… απόψε, κατά τις επτά και σαράντα! Και τότε θα δεις πόσο πρόθυμα με υπακούν. Ο μικρός πρίγκιπας χασμουρήθηκε. Είχε αρχίσει να βαριέται κάπως.

– Δεν έχω πια να κάνω τίποτε εδώ, είπε στο βασιλιά. Θα πρέπει να φύγω! – Μη φεύγεις, απάντησε ο βασιλιάς, ήταν, βλέπεις τόσο περήφανος που είχε έναν υπήκοο. Μη φεύγεις, θα σε κάνω υπουργό! – Υπουργό, σε τι; – Υπουργό… της Δικαιοσύνης! – Μα δεν βρίσκεται κανείς εδώ για να τον δικάσω! – Ποτέ δεν ξέρει κανείς, του είπε ο βασιλιάς.

Ο μικρός πρίγκιπας, που είχε τελειώσει τις προετοιμασίες του, μη θέλοντας να στεναχωρήσει το γερο-μονάρχη, είπε: – Αν η Μεγαλειότητά σου θα ‘θελε να την υπακούν πρόθυμα, θα ‘πρεπε να μου δώσει μια διαταγή λογική. Για παράδειγμα, θα μπορούσε να με διατάξει να φύγω σ’ ένα λεπτό. Μου φαίνεται πως οι συνθήκες είναι ευνοϊκές… Καθώς ο βασιλιάς δεν έδινε καμιά διαταγή, ο μικρός πρίγκιπας δίστασε στην αρχή. Ύστερα, αφού αναστέναξε, ξεκίνησε να φύγει. – Θα σε κάνω πρεσβευτή μου, βιάστηκε τότε να του φωνάξει ο βασιλιάς, με μεγαλόπρεπο ύφος εξουσίας. «Πολύ παράξενοι είναι οι μεγάλοι», είπε από μέσα του ο μικρός πρίγκιπας, καθώς συνέχιζε το ταξίδι του.