Το 2ο Εργαστήριο Δεξιοτήτων με το οποίο επιλέξαμε να ασχοληθούμε, αφορά την ενδυνάμωση, την συνεργασία και την αποδοχή, με στόχο την αποφυγή περιστατικών βίας στο σχολείο και λειτουργεί ενισχυτικά και για το 2ο Σχέδιο Δράσης που αφορά τις σχέσεις μαθητών.
Ήδη από τον Νοέμβριο είχαμε ξεκινήσει διαβάζοντας το βιβλίο του αγαπημένου μας Αντώνη Παπαθεοδούλου και της Ίριδας Σαμαρτζή “Οι καλοί και οι κακοί Πειρατές”. Μια ιστορία που εκτυλίσσεται στα καράβια των καλών και των κακών πειρατών που τυχαίνει να συναντηθούν. Οι κακοί πειρατές, προσπαθούν να φοβίσουν τους καλούς και εκείνοι τους απαντούν με χιούμορ και καλοσύνη. Στο τέλος καταλήγουν να πίνουν όλοι μαζί πορτοκαλάδα και να βάζουν στην άκρη τις φοβέρες και τις κακίες!!!

Στη συνέχεια είχαμε τη χαρά να παρακολουθήσουμε στο σχολείο μας, μια διασκευή του παραμυθιού από την ομάδα “Αφού”. Οι πειρατές ζωντάνεψαν και μας παρουσίασαν μια κουκλοθεατρική παράσταση που ενθουσίασε τους μικρούς μας μαθητές!

Για να μπορέσουμε να πετύχουμε την ενδυνάμωση των μαθητών μας, θα πρέπει να ξεκινήσουμε από τη μοναδικότητα και την διαφορετικότητα του καθενός! Έτσι ξεκινήσαμε με το “Αστεράκι της ημέρας” όπου κάθε μαθητής μας παρουσίαζε στοιχεία του εαυτού του και μας γνώριζε τα μέλη της οικογένειάς του! Τα παιδιά έφτιαχναν ένα μικρό “βιογραφικό” με στοιχεία της προσωπικότητάς τους και αγαπημένες φωτογραφίες και τα παρουσίαζαν στου φίλους τους! Μάθαμε πολλά ο ένας για τον άλλον και γνωριστήκαμε καλύτερα! Φυσικά και οι υπόλοιποι μαθητές πρόσφεραν στο “Αστεράκι της ημέρας” όμορφες ζωγραφιές που τις συνόδευαν με “γλυκά λογάκια”! Η διαδικασία βοήθησε τα παιδιά και τα έκανε να νιώσουν μοναδικά και να ενταχθούν πιο ομαλά στην ομάδα.
Διαβάσαμε παραμύθια που μιλούν για την διαφορετικότητα:
Το παραμύθι του Ντέιβιντι Μακ Κι “Έλμερ ο Παρδαλός ελέφαντα” από τις εκδόσεις Πατάκη. Το παραμύθι αυτό μας μιλάει για έναν ελέφαντα διαφορετικό από τους άλλους και μας μαθαίνει ότι ο καθένας όσο διαφορετικός κι αν είναι έχει μια θέση στην ομάδα.

Αφού διαβάσαμε το παραμύθι φτιάξαμε τον δικό μας Έλμερ! Τα παιδιά χωρίστηκαν σε ομάδες των 4 ατόμων και έφτιαξαν έναν μεγάλο Έλμερ βάζοντας χρωματιστά χαρτόνια στη σωστή θέση σύμφωνα με την εικόνα που τους δινόταν κάθε φορά.






Στη συνέχεια τα παιδιά συνεργάστηκαν για να φτιάξουν τον δικό τους Έλμερ, με πινέλα και…..χρώματα φυσικά!

Καθώς λοιπόν περάσαμε και στον Φλεβάρη, τον τρίτο και τελευταίο μήνα του Χειμώνα, διαβάσαμε και τον “Γλεντζοφλέβαρο”. Ένα παραμύθι της Γιολάντα Τσορώνη-Γεωργιάδη, από τις εκδόσεις Σαββάλα:

Περιγραφή από το οπισθόφυλλο:
“Ο Φλεβάρης είναι πολύ στενοχωρημένος. Οι άνθρωποι χάρισαν στα έντεκα αδέρφια του από τριάντα ή τριάντα μία μέρες, ενώ σε εκείνον μονάχα είκοσι οκτώ! Αισθάνεται μειονεκτικά έτσι κουτσός ανάμεσά τους και αποφασίζει να… φύγει! Και τώρα τι θα γίνει; Δε θα ανθίσουν μυγδαλιές; Δε θα χαρούμε αλκυονίδες μέρες; Δε θα ’ρθει το καρναβάλι να χαρούν μικροί μεγάλοι;”
Με αφορμή την ανάγνωση αυτού του παραμυθιού, έγινε μια πολύ ωραία συζήτηση. Τα παιδιά προσπάθησαν να κατανοήσουν τα συναισθήματα του Φλεβάρη και στη συνέχεια σκέφτηκαν και διατύπωσαν λόγια, που θα του έλεγαν αν τον είχαν μπροστά τους, για να τον κάνουν να νιώσει καλύτερα και να κατανοήσει την αξία και την μοναδικότητά του!!!
Στόχος του βιβλίου αυτού είναι η προαγωγή της συναισθηματικής νοημοσύνης και η ανάπτυξη ενσυναίσθησης. Όταν τα παιδιά κατανοούν και αναγνωρίζουν την συναισθηματική κατάσταση των άλλων και το τι μπορεί να προκαλέσει μια δική τους πράξη, μαθαίνουν να λειτουργούν χωρίς αποκλεισμούς και να καταδικάζουν πράξεις που οδηγούν στη βία και την περιθωριοποίηση.
Το Συμβόλαιο της τάξης μας: Για να μπορέσουμε να λειτουργήσουμε αρμονικά σαν ομάδα, ξαναθυμηθήκαμε τους κανόνες της τάξης μας και φτιάξαμε ένα Συμβόλαιο. Τα παιδιά ζωγράφισαν και κόλλησαν τους κανόνες, που αποφασίσαμε ότι θα πρέπει να τηρούνται για να είμαστε όλοι χαρούμενοι μέσα στην τάξη και αφού το υπέγραψαν όλα τα μέλη της ομάδας, το τοποθετήσαμε σε ένα σημείο της παρεούλας για να είναι προσβάσιμο και ορατό σε όλους.


Διαχείριση συγκρούσεων:
Για να μπορέσουμε να διαχειριστούμε τις μικροδιαφορές που προκύπτουν ανάμεσα στα παιδιά, προτείναμε να έχουμε μια γωνιά συζήτησης. Στη γωνιά αυτή τοποθετήσαμε ένα “στόμα” κι ένα “αφτί”. Όταν υπάρχει μια διαφωνία μέσα στην τάξη, είπαμε ότι πρέπει να τη συζητάμε και να βρίσκουμε μια λύση. Έτσι τα παιδιά θα πηγαίνουν στη γωνιά της συζήτησης και το παιδί που θα μιλάει θα κρατάει το στόμα, το άλλο παιδί θα κρατάει το αφτί. Στη συνέχεια θα αλλάζουν ρόλους μέχρι να καταλήξουν σε μια λύση του προβλήματος που τα απασχολεί. Με τον τρόπο αυτό τα παιδιά μαθαίνουν να μιλάνε αλλά και να ακούνε καταλήγοντας σε λύσεις, χωρίς να είναι απαραίτητη η παρουσία του εκπαιδευτικού.
