Δημοσιευμένο στην κατηγορία Β' Τάξη, Γιορτές, Εκδηλώσεις

To Πολυτεχνείο ζει στην καρδιά μας

Μια ημερομηνία σταθμός στην ιστορία της Νεότερης Ελλάδας  εμφανίστηκε στην ιστορική γραμμή της τάξης μας. Εμφανίστηκε ξαφνικά πριν απο λίγες μέρες και όλοι μας αρχίσαμε να κάνουμε υποθέσεις.

Τι συνέβη εκείνη τη μέρα; Γιατί η 17η Νοέμβρη έχει χαραχτεί στη μνήμη μας και παίρνει θέση στη γραμμή της ιστορίας της χώρας μας;  Τα παιδιά της Β τάξης αναρωτιούνται και κάνουν υποθέσεις…..λέξεις όπως πόλεμος, όπλα, μάχες πολυτεχνείο ακούγονται και τα πράγματα αρχίζουν να παίρνουν μορφή.

Κάποιοι κάτι θυμούνται από πέρυσι.

Η κυρα-Δημοκρατία και η κυρα-Δικτατορία έρχονται στην μνήμη μας  και μας προβληματίζουν. Μιλάμε ξανά για αυτές και τις παραξενιές τους . Συζητάμε, διαφωνούμε, φωνάζουμε μα στο τέλος καταλήγουμε στη διαπίστωση ότι η κυρα-Δικτατορία δεν έχει θέση στη ζωή μας.

Στη συνέχεια βλέπουμε ένα video  …..ο τίτλος του: «12.410 τριαντάφυλλα και 1».

Ήρωας ένας γατούλης! Ένας γατούλης της οδού Στουρνάρη…του ιστορικού αυτού δρόμου με τις χιλιάδες αναμνήσεις. Και η ιστορία αρχίζει. Πατήστε τον πιο κάτω σύνδεσμο αν θέλετε να την ακούσετε.

Έτσι μαθαίνουμε τα γεγονότα εκείνης της φοβερής μέρας…και συγκινούμαστε από τον αγώνα των φοιτητών ενάντια στη Δικτατορία. Ακούμε τραγούδια και γράφουμε συνθήματα και τέλος δημιουργούμε ένα μικρό δίπτυχο με όλες αυτές τις πληροφορίες.

Στο δίπτυχο γράψαμε με δικά μας λόγια την ιστορία του γατούλη της οδού Στουρνάρη. Όλες οι προσπάθειες που κάναμε εξαιρετικές. Πιο κάτω σας βάζουμε την ιστορία μέσα απο τα μάτια μιας συμμαθητριάς μας:

Μια φορά ήταν ένας γάτος που έζησε με την οικογένειά του στα άσχημα χρόνια του Πολυτεχνείου. Μια μέρα που έκαναν βόλτα στην οδό Στουρνάρη, άκουσαν έναν δυνατό θόρυβο. Τα τάνκς είχαν βγει στους δρόμους της Αθήνας. ´Ενα απο αυτά γκρέμισε την πόρτα του Πολυτεχνείου σκοτώνοντας τον μπαμπά γάτο και πολλούς φοιτητές. Το μικρό τότε γατάκι το βοήθησε ένας καλός φοιτητής να σωθεί. Ξαφνικά όμως εκεί  που το έσφιγγε στην αγκαλιά του μια σφαίρα τον χτύπησε ………….Το γατάκι μεγάλωσε πολύ και σκεφτόταν ότι δεν άλλαξε τίποτα……ακόμα σκεφτόταν και σήμερα οι νέοι ζητούν παιδεία και Δημοκρατία!!!!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Β' Τάξη, Δραστηριότητες - Εξωσχολικά, Φιλοξενίες

Ένα παιχνίδι απο τα παλιά…..

Βροχερή μέρα η σημερινή… όλοι στην τάξη μας έχουμε αγχωθεί…κοιτάμε τον καιρό και ελπίζουμε γρήγορα να σταματήσει το ψιλόβροχο. Σήμερα είναι μια μέρα διαφορετική…ο αγαπημένος παππούς του Σοφοκλή, μαθητή της Β΄τάξης,  θα μας παρουσιάσει ένα παιχνίδι που έπαιζε όταν ήταν παιδί. Έφερε δύο ξύλα στο σχολείο πριν λίγο καιρό που γιορτάσαμε την ημέρα τρίτης Ηλικίας με τραγούδια και ποιήματα.  Όλοι αναρρωτηθήκαμε τι χρειάζονται αυτά τα δύο ξυλαράκια σε ένα παιχνίδι όταν είναι τόσο μικρά που δεν μπορείς ούτε καν να τα καβαλήσεις ώστε να τα μεταμορφώσεις σε άλογο.

Λοιπόν σήμερα η απορία μας λύθηκε. Το μεγάλο ξύλο  το έλεγαν τσιλίκα και είχε μήκος περίπου μισό μέτρο, ενώ το μικρό το έλεγαν τσιλικάρι και ήταν περίπου 20 εκ. Μάλιστα το μικρό το πελεκούσαν στις δυο άκρες του ώστε να φαίνεται σαν πλάγιο παραλληλόγραμμο και όταν το χτυπάς να μπορεί να αναπηδήσει.

Οι κανόνες του παιχνιδιού ήταν απλοί..φυσικά στην αρχή χωριζόμαστε σε ομάδες μετά  ο πρώτος της ομάδας που ξεκινούσε το παιχνίδι έβαζε το τσιλικάρι πάνω στο έδαφος και προσπαθούσε να το χτυπήσει με το τσιλίκι ώστε να το κάνει να ανασηκωθεί. Καθόλου εύκολη δουλειά στ’ αλήθεια!!! Αν το κατάφερνε την ώρα που αυτό ήταν στον αέρα το χτυπούσε με την τσιλίκα και το έριχνε όσο πιο μακριά γινόνταν. Μετά με την τσιλίκα μετρούσε πόσο μακριά το έριξε.

Στο τέλος όπως καταλαβαίνετε κέρδιζε αυτή η ομάδα που είχε ρίξει πιο μακριά το τσιλικάρι της και μάζευε τους πιο πολλούς βαθμούς.

P1070037 P1070038 P1070039

 

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Α' Τάξη, Β' Τάξη, Δραστηριότητες - Εξωσχολικά, Εκδηλώσεις, Επισκέψεις

‘Σ’ αγαπώ σαν το αλάτι» Α΄& Β΄τάξεις

Ένας τίτλος που προέρχεται απο ένα παραμύθι….ήταν αυτό που ξεσήκωσε κυριολεκτικά πρωτάκια και δευτεράκια του σχολείου μας να αφήσουν πίσω τους το όμορφο σχολείο τους στους πρόποδες του βουνού των Κενταύρων και να κατηφορίσουν στην πόλη με …..την περιέργεια αποτυπωμένη στο πρόσωπό τους. Ποιος αγαπά κάποιον σαν το αλάτι; Τι αξία έχει το αλάτι; ..Σκέφτηκαν,  προβληματίστηκαν και στο τέλος είπαν: ‘Μα εγώ αγαπώ τη μανούλα μου ως τον ουρανό ψηλά …εγώ σαν διαμάντι…Εγώ σαν ζαχαρωτό». Και τότε μια πολύχρωμη ιστορική γραμμή ξετυλίχτηκε μπροστά τους και είδαν την ιστορία των τροφών στο πέρασμα των χρόνων…και αφού συζήτησαν, έπαιξαν, χόρεψαν, μύρισαν και άγγιξαν τα βασικά στοιχεία της μεσογειακής διατροφής,  παρακολούθησαν  ένα απόσπασμα από την ‘Πολίτικη κουζίνα» και ταξίδεψαν σε μυρουδιές μπαχαρικών….

Στο τέλος δημιούργησαν το δικό τους πιάτο με λαδοπαστέλ και το αποτέλεσμα μας ενθουσίασε όλους!

P1070164 P1070168 P1070211 P1070212 P1070213 P1070214 P1070178 P1070200