6 Μαρτίου 2018

 

Η Πανελλήνια Ημέρα κατά της Σχολικής Βίας και του Εκφοβισμού γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 6 Μαρτίου.

Στόχος είναι η ενημέρωση και η ευαισθητοποίηση της ελληνικής κοινωνίας γενικότερα, των γονιών αλλά κυρίως των παιδιών, μαθαίνοντας να λένε ΟΧΙ στα αγγίγματα στο σώμα τους και πως το σώμα τους είναι δικό τους και τους ανήκει! Επίσης, να μάθουν τα παιδιά να μιλάνε στο γονιό ή και στον εκπαιδευτικό, όταν αισθάνονται ότι κάποιος τα τρομοκρατεί και τα φοβίζει.

Τι εννοούμε όταν χρησιμοποιούμε τον όρο «Σχολικός Εκφοβισμός και βία»;

Χρησιμοποιούμε τους όρους «εκφοβισμός και βία στο σχολείο» (school bullying) και «θυματοποίηση» (victimization), για να περιγράψουμε την εσκεμμένη, απρόκλητη, συστηματική και επαναλαμβανόμενη βία και επιθετική συμπεριφορά με σκοπό την επιβολή, την καταδυνάστευση και την πρόκληση σωματικού και ψυχικού πόνου σε μαθητές από συμμαθητές τους, εντός και εκτός σχολείου.

Η σχολική βία λοιπόν με την μορφή του σχολικού εκφοβισμού (bullying) περιλαμβάνει τη σωματική, τη λεκτική και τη ψυχοκοινωνική παρενόχληση.

Συνήθως εκδηλώνονται με:

• χειρονομίες, σπρωξιές, ξυλοδαρμούς.

• φραστικές επιθέσεις, βρισιές, προσβολές, απειλές.

• εκβιασμούς.

• καταστροφή προσωπικών αντικειμένων.

• κλοπές.

• αποκλεισμό και απομόνωση από παρέες, ομαδικά παιχνίδια και κοινωνικές δραστηριότητες.

 Τα χαρακτηριστικά των παιδιών που εμπλέκονται σε περιστατικά εκφοβισμού και βίας στο σχολείο

Τα θύματα είναι συνήθως παιδιά:

• με περισσότερο άγχος και ανασφάλεια από τους άλλους μαθητές,

• ήσυχα και ευαίσθητα,

• εσωστρεφή και μοναχικά,

• με χαμηλή αυτοεκτίμηση,

• φοβισμένα και με παθητική στάση απέναντι στη βία,

• δύσκολα υπερασπίζονται τον εαυτό τους.

Όταν υφίστανται εκφοβισμό και βία, αντιδρούν με:

• έλλειψη αυτοπεποίθησης και αδυναμία αντιπαράθεσης

• παθητική αποδοχή της βίας,

• φόβο για περαιτέρω βία ή τιμωρία από τους μεγάλους,

• σύγχυση, απόγνωση, έντονο άγχος και πανικό,

• απόσυρση και κλάμα, κατάθλιψη και απόπειρες αυτοκτονίας

• πεποίθηση ότι η παρέμβαση ενός ενήλικα δε θα είναι αποτελεσματική,

• πεποίθηση ότι αν συζητήσουν το πρόβλημα με έναν ενήλικα, θα εισπράξουν περισσότερη βία από τους θύτες.

Τα παιδιά-θύτες, αυτά που ασκούν εκφοβισμό και βία σε άλλα, είναι συνήθως παιδιά:

• με χαμηλή αυτοεκτίμηση, ενώ φαίνονται σίγουρα για τον εαυτό τους,

• ενεργητικά και υπερδραστήρια,

• επιθετικά,

• επιρρεπή σε παραβίαση κανόνων και σε αντικοινωνικές συμπεριφορές,

• ικανά να ξεφεύγουν από δύσκολες καταστάσεις,

• δίχως ηθικούς ενδοιασμούς ή τύψεις για τις πράξεις τους.

Τα παιδιά-παρατηρητές περιστατικών εκφοβισμού και βίας διαχωρίζονται σε εκείνους που:

• υποστηρίζουν το θύτη με γέλια, χειροκροτήματα και άλλες μορφές επιδοκιμασίας,

• απομακρύνονται από τη σκηνή και κάνουν ότι δεν είδαν τίποτα,

• θυματοποιούνται, τρομοκρατούνται, «παγώνουν»,

• δεν ξέρουν τι να κάνουν, είναι σε αμφιθυμία και δεν παίρνουν θέση,

• προσπαθούν να βοηθήσουν το θύμα, αποδοκιμάζουν το θύτη και τρέχουν να φέρουν βοήθεια.

Δ Ρ Α Σ Ε Ι Σ

Α΄ ΤΑΞΗ

 

Β΄ ΤΑΞΗ

Γ΄ ΤΑΞΗ

Δ΄ ΤΑΞΗ

Ε΄ ΤΑΞΗ

 

ΣΤ΄ ΤΑΞΗ

 

 

Την Παρουσίαση και τις Δράσεις της εκδήλωσης επιμελήθηκαν οι κ.κ. Καραγκούνη Μαρία και Πάνου Σταυρούλα.