
Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που οι λέξεις μοιάζουν λίγες για να χωρέσουν όλα όσα νιώθει η καρδιά. Μια τέτοια στιγμή είναι και η σημερινή για μένα, καθώς ολοκληρώνεται ένα ταξίδι σαράντα χρόνων στην εκπαίδευση και αποχαιρετώ την ενεργό υπηρεσία, έχοντας υπηρετήσει το σχολείο από τη θέση της εκπαιδευτικού και της Διευθύντριας.
Σαράντα χρόνια πέρασαν σαν μια μεγάλη, πολύχρωμη διαδρομή γεμάτη παιδικά χαμόγελα, φωνές στις αυλές, αγκαλιές, αγωνίες, ελπίδες και όνειρα. Σαράντα χρόνια κατά τα οποία είχα το προνόμιο να κρατώ από το χέρι μικρούς ανθρώπους στα πρώτα τους βήματα και να τους βλέπω να μεγαλώνουν, να προχωρούν, να ανοίγουν τα φτερά τους και να χαράζουν τον δικό τους δρόμο στη ζωή.
Όμως, πίσω από κάθε παιδί υπήρχαν οι γονείς, που μου εμπιστεύτηκαν το πολυτιμότερο κομμάτι της ζωής τους. Μοιραστήκαμε αγωνίες, χαρές, δυσκολίες και προσδοκίες.
Συνεργαστήκαμε, συζητήσαμε, διαφωνήσαμε, αλλά πάντοτε με κοινό σκοπό το καλό των παιδιών μας.
Σήμερα, καθώς κλείνει αυτό το μεγάλο κεφάλαιο νιώθω ότι αποχωρίζομαι μια οικογένεια. Γιατί το σχολείο για μένα δεν ήταν ποτέ απλώς ένας χώρος εργασίας. Ήταν το δεύτερο σπίτι μου. Ήταν ο χώρος όπου γέλασα, συγκινήθηκα, αγωνίστηκα, ονειρεύτηκα και έδωσα ένα μεγάλο μέρος της ψυχής μου.Επένδυσα στην στην ακαδημαϊκή γνώση γιατί ήθελα να μπορώ να κοιτάζω τους μαθητές μου με καθαρό βλέμμα και εκείνοι να με εμπιστεύομαι.
Κοιτάζοντας πίσω όμως, δεν θυμάμαι αριθμούς, πτυχία, επιμορφώσεις,τίτλους ή επιτυχίες. Θυμάμαι βλέμματα. Θυμάμαι παιδιά που ήρθαν διστακτικά την πρώτη μέρα στο σχολείο και έφυγαν δυνατά και γεμάτα αυτοπεποίθηση. Θυμάμαι γονείς που στάθηκαν δίπλα μου με εμπιστοσύνη και σεβασμό. Θυμάμαι στιγμές που μας ένωσαν και μας έκαναν να πιστέψουμε ότι η εκπαίδευση μπορεί πραγματικά να αλλάξει πεποιθήσεις και στάσεις ζωής.
Αν κάτι παίρνω μαζί μου φεύγοντας, είναι η αγάπη. Η αγάπη των παιδιών, η εκτίμηση των συνεργατών, η εμπιστοσύνη των γονέων!
Αποχωρώ με την καρδιά γεμάτη ευγνωμοσύνη. Για κάθε παιδί που με δίδαξε να βλέπω τον κόσμο με άλλον τρόπο,ειλικρινή κι αγνό.
Και αν κάποτε τα χρόνια σβήσουν από τη μνήμη πρόσωπα και γεγονότα, ένα πράγμα είμαι βέβαιη πως θα μείνει πάντα ζωντανό μέσα μου: οι παιδικές φωνές που αντηχούν στις σχολικές αυλές και η αίσθηση ότι υπήρξα κομμάτι μιας μεγάλης ανθρώπινης αλυσίδας αγάπης, γνώσης και προσφοράς.
Σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για το ευλογημένο ταξίδι. Για την εμπιστοσύνη. Για την αγάπη. Για όλα όσα μοιραστήκαμε.
Αποχωρώ από την υπηρεσία, αλλά όχι από τη μνήμη και την αγάπη του σχολείου, γιατί οι ανθρωποι μπορεί να αποχωρούν απο τους χώρους όχι όμως από τις σχέσεις και τις μνήμες που δημιούργησαν.Ένα κομμάτι της καρδιάς μου θα μείνει για πάντα εδώ!
Με βαθιά συγκίνηση, αγάπη και απέραντη ευγνωμοσύνη!
Η Διευθύντρια Δήμητρα Μόσχου
Ιανουαριος1986 -Αυγουστος 2026
