Δεν είναι ίσως πολλοί εκείνοι που γνωρίζουν ή θυμούνται σήμερα μία από τις πιο συγκλονιστικές και ηρωικές σελίδες της ιστορίας της ελληνικής Αντίστασης στη γερμανική κατοχή: εκείνη των Ελλήνων χριστιανών που με άμεσο κίνδυνο της ζωής τους προσέφεραν καταφύγιο σε καταδιωκόμενους από τη Γκεστάπο Ελληνες εβραίους συμπολίτες μας. Υπάρχουν Ελληνες εβραίοι που ζουν ακόμα σήμερα και περιλαμβάνονται ανάμεσα σε εκείνους που σώθηκαν από το Ολοκαύτωμα με αυτό τον τρόπο: ήταν τα λεγόμενα «κρυμμένα παιδιά της Κατοχής» και οι ιστορίες τους συγκλονίζουν όποιον τις γνωρίζει. Οι χριστιανικές ελληνικές οικογένειες που τους διέσωσαν δεν ξεχάστηκαν ποτέ από αυτούς.
Χαρακτηρίζοντάς τους ως «εξαρετικά παραδείγματα θάρρους, αυτοθυσίας και ανθρωπισμού», η Πρεσβεία του Ισραήλ στην Αθήνα και το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο της Ελλάδας (ΚΙΣ) βραβεύουν φέτος, με την ύψιστη τιμή που μπορούν να απονείμουν, τρεις ακόμα Ελληνες που με κίνδυνο της ζωής τους έσωσαν εβραίους στα ζοφερά εκείνα χρόνια. Ανάμεσά τους και μια μορφή – σύμβολο της ελληνικής αντίστασης, η Λέλα Καραγιάννη.
Σε εκδήλωση που συνδιοργανώνουν η Πρεσβεία του Ισραήλ και το ΚΙΣ το απόγευμα της Τρίτης 12 Μαρτίου στο Πνευματικό Κέντρο της Ισραηλιτικής Κοινότητας Αθηνών, ο πρέσβης του Ισραήλ Αριέ Μέκελ και ο Πρόεδρος του ΚΙΣ, Δαυίδ Σαλτιέλ θα απονείμουν τα μετάλλια και τον τίτλο του «Δικαίου των Εθνών» σε τρεις ακόμη Έλληνες Χριστιανούς οι οποίοι διέσωσαν διωκόμενους Εβραίους συμπατριώτες τους κατά την Γερμανική Κατοχή. Στην τελετή θα μιλήσει ο Υπουργός Παιδείας Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος.
Όπως αναφέρουν οι διοργανωτές, η Λέλα Καραγιάννη, η θρυλική γυναίκα της Αντίστασης, θα ανακηρυχθεί «Δίκαιη των Εθνών» για την διάσωση της οικογένειας του Σολομών Κοέν το 1944. Τον Απρίλιο του 1944, η Λέλα Καραγιάννη παρείχε στέγη στον Σόλομων Κοέν, την σύζυγό του Ρεγγίνα, και την μικρή τους κόρη Σέλλυ, παρότι οι Γερμανοί την υποψιάζονταν για αντιστασιακή δράση. Φρόντισε επίσης να μεταφερθεί η οικογένεια σε ασφαλές καταφύγιο όταν τα πράγματα δυσκόλεψαν περισσότερο. Λίγο αργότερα οι Ναζί την συνέλαβαν και την εκτέλεσαν. Ήταν λίγο πριν την απελευθέρωση της Αθήνας.
Ο Γιώργος και η Πολυμνία Θεοδωράκη θα τιμηθούν για την διάσωση της Μπεατρίς Ματαλόν. Τον Σεπτέμβριο του 1943 το ζεύγος Θεοδωράκη στην Αθήνα της Γερμανικής Κατοχής παρείχε στέγη στην Μπεατρίς παρότι είχαν μια κόρη δύο ετών και η Πολυμνία ήταν έγκυος στο δεύτερο παιδί της. Δεν πτοήθηκαν ακόμα όταν ένας Γερμανός χτύπησε την πόρτα τους.
Πρέπει να σημειωθεί ότι ο τίτλος του «Δικαίου των Εθνών» δίδεται από το Γιάντ Βασέμ, το ίδρυμα και μουσείο που δημιουργήθηκε από το Κράτος του Ισραήλ στην Ιερουσαλήμ για την διαιώνιση της μνήμης των έξι εκατομμυρίων θυμάτων του Ολοκαυτώματος. Απονέμεται σε πρόσωπα που με κίνδυνο της ζωής τους έσωσαν διωκόμενους Εβραίους κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Για να δοθεί η διάκριση απαιτείται διεξοδική έρευνα από το Γιάντ Βασέμ και έγκριση του Ανώτατου Δικαστηρίου του Ισραήλ.
Θεωρείται μια από τις υψηλότερες τιμές που μπορεί να δοθεί από την χώρα. Αξίζει να αναφερθεί ότι πάνω από 300 Έλληνες «Δίκαιοι» έχουν τιμηθεί μέχρι σήμερα. Μεταξύ αυτών και ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος, Δαμασκηνός, ο πρώην Δήμαρχος Ζακύνθου Λουκάς Καρρέρ, οι μακαριστοί Μητροπολίτες Ζακύνθου και Δημητριάδος, Χρυσόστομος και Ιωακείμ αντίστοιχα, καθώς και πολλοί άλλοι αφανείς Ελληνες χριστιανοί ήρωες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.



Στις 21 Μαρτίου του 1960, η αστυνομία
Ρατσισμός είναι η θεωρία που χωρίζει τους ανθρώπους σε ανώτερες και κατώτερες, οι οποίες δεν πρέπει να αναμιγνύονται, για να μη «σκαρτέψουν» οι ανώτερες από τις κατώτερες. Έτσι δημιουργούνται τα «γκέτο», οι φυλετικές διακρίσεις, οι προνομιακές μεταχειρίσεις, τα φυλετικά μίση και τα συνακόλουθα αυτών κακά. Γενικότερα όμως, ρατσισμός είναι η αντίληψη με βάση την οποία μια ομάδα ή ένας λαός θεωρεί τον εαυτό του βιολογικά και πνευματικά ανώτερο και αντιμετωπίζει υποτιμητικά όλους τους άλλους, ως κατώτερους. Πρέπει να παραδεχτούμε ότι το φαινόμενο του ρατσισμού δεν είναι καινούργιο, αλλά ανάγεται στην αρχαιότητα ακόμη. Πρέπει επίσης να κατανοήσουμε ότι το φαινόμενο αυτό εμφανίστηκε και εδραιώθηκε, ως η τάση των κοινωνικών ομάδων να διατηρήσουν την εσωτερική τους ενότητα, για να αντιμετωπίσουν τους εξωτερικούς εχθρούς. Σ΄ αυτή τους λοιπόν την προσπάθεια, καλλιεργούν συνειδητά τις φυλετικές, εθνικές, θρησκευτικές ή άλλες τους ιδιαιτερότητες, ώστε να αυτοπροσδιορίζονται και να διακρίνονται από τους άλλους. Έτσι, οι αρχαίοι πρόγονοί μας έχοντας συνείδηση της πολιτιστικής τους ανωτερότητας, διατύπωσαν την πασίγνωστη φράση «πας μή Έλλην βάρβαρος», για να επιβεβαιώσουν αυτή τη συνείδηση της ανωτερότητας και να ενισχύσουν τη θέση τους απέναντι στους άλλους λαούς. Τον περασμένο αιώνα, όταν άρχισαν να δημιουργούνται τα σύγχρονα κράτη, εμφανίζεται μια νέα μορφή ρατσισμού : ο «εθνικός ρατσισμός», που στηρίχθηκε σε ιστορικούς λόγους, σε ιστορικές εχθρότητες και μίση και στο σοβινισμό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, το μίσος μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων, ως αποτέλεσμα των ιστορικών συνθηκών και των σχέσεων των δύο λαών. Μέσα στις κοινωνικές, πολιτικές και διεθνείς συνθήκες και στην αντιπαλότητα για κυριαρχία στον κόσμο, αναβιώνουν δυστυχώς στον 21ο αιώνα ποικιλώνυμες θεωρίες περί φυλετικής καθαρότητας της Αρίας φυλής, που οδήγησε όπως όλοι γνωρίζουν στον 2ο παγκόσμιο πόλεμο και στη γενοκτονία των Εβραίων από τους Γερμανούς. Επίσης, οι αντιπαλότητες μεταξύ των διαφόρων θρησκευτικών δογμάτων παίρνουν μορφή ρατσιστικής προκατάληψης. . Ένα άλλο σύγχρονο φαινόμενο ρατσισμού, είναι η προκατάληψη σε βάρος διαφόρων μειονοτήτων και προσφύγων. Η εποχή μας διαθέτει καταπληκτικά μέσα και δυνατότητες. Οι άνθρωποι σήμερα έχουν όλες τις προϋποθέσεις να είναι πνευματικά και ψυχικά καλλιεργημένοι. Η κοινωνική και κρατική οργάνωση εκφράζουν δημοκρατικές ευαισθησίες και υπεραμύνονται των δικαιωμάτων των πολιτών. Σήμερα η τεχνολογία κάνει το σύνολο των ανθρώπων κοινωνούς των επιστημονικών επιτευγμάτων. Τα Μ.Μ.Ε. ενημερώνουν όλους τους ανθρώπους για όλα τα πράγματα. Παρ΄ όλα αυτά τα θετικά δεδομένα της εποχής μας όμως, ο ρατσισμός υπάρχει, καλλιεργείται και αναπαράγεται. Εδώ λοιπόν φωλιάζει η κρίση του πολιτισμού μας, μια πνευματική και ηθική κρίση, που τελικά μόνο τον άνθρωπο βλάπτει. Θα πρέπει λοιπόν, να αναθεωρήσουμε το πρότυπο της ζωής μας. Να καλλιεργηθούμε πνευματικά, ώστε να αναζητούμε στη ζωή όχι τον υλικό ευδαιμονισμό, αλλά τον ανθρωπισμό, που είναι ο μόνος που μπορεί να σώσει τον άνθρωπο αλλά και την ανθρωπότητα.



“H επανάσταση του 1821 και οι πρωταγωνιστές της” με ιστορική και εκδοτική επιμέλεια της ομάδας των ιστορικών της «Ιστορίας του Νέου Ελληνισμού» υπό τη διεύθυνση του Καθηγητή Βασίλειου Παναγιωτόπουλου