Η ιστοσελίδα του Τμήματος Ένταξης του σχολείου μας

Εξαιρετική η σελίδα του Τμήματος Ένταξης του σχολείου μας που επιμελείται η δασκάλα του ΤΕ Παγώνη Ηλέκτρα. Πλούσιο υλικό κατάλληλο όχι μόνο για μαθητές με ειδικές μαθησιακές δυσκολίες αλλά και για μαθητές της Α΄τάξης. Ασκήσεις και καρτέλες πρώτης ανάγνωσης, γραμματικούλα, κείμενα για ανάγνωση και κατανόηση, μαθηματικά και πλούσιο υλικό για τον αυτισμό, τον τραυλισμό, τη δυσλεξία και την υπερκινητικότητα. Στην οριζόντια μπάρα πατήστε ΤΜΗΜΑ ΕΝΤΑΞΗΣ

Δημιουργώντας ένα ασφαλές και φιλόξενο σχολείο – Creating a safe and welcoming school – John E. Mayer

“……Η δημιουργία ενός φιλόξενου σχολείου συμβαδίζει με την ασφάλεια. Εάν το σχολικό περιβάλλον δεν αποπνέει μια ζεστασιά, οι μαθητές θα αισθανθούν ανήσυχοι και δεν θα συμμετέχουν πλήρως στην εκπαιδευτική διαδικασία, ανεξάρτητα από το πόσο εντατικά το σχολείο προσπαθεί να διασφαλίσει τη συμμετοχή αυτή. Οι συνέπειες για το σχολείο θα είναι οι ίδιες όπως όταν οι μαθητές αισθάνονται ανασφαλείς. Βανδαλισμοί, αρνητική συμπεριφορά απέναντι στους εκπαιδευτικούς και συγκρούσεις με άλλους μαθητές συμβαίνουν συχνά όταν οι μαθητές δεν αισθάνονται ευπρόσδεκτοι στο σχολικό περιβάλλον… ”

Πηγή: http://www.ibe.unesco.org


Ο ΜΑΓΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ

Πραγματοποιείται για 3η χρονιά στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας (Σ.Ε.Φ) η «3η ΠΑΙΔΙΑΔΡΟΜΗ» και ανοίγει τις πύλες της στο κοινό στις 7-9 Σεπτεμβρίου 2012.

Ένα φεστιβάλ που αφορά τις δραστηριότητες του παιδιού από την προσχολική ηλικία μέχρι την εφηβεία. Στόχος του είναι να συμβάλλει στο θεσμό της οικογένειας φέρνοντάς την σε επαφή με τους φορείς και τις μη κερδοσκοπικές οργανώσεις που διαμορφώνουν τον κόσμο του παιδιού και να πληροφορηθούν για τις υπηρεσίες που αφορούν την διαμόρφωση μιας υγιούς παιδικής προσωπικότητας.

Υπό την αιγίδα και την στήριξη του Υπουργείου Παιδείας Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, της δ/νσης Αστροφυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών και του Δήμου Πειραιά, η 3η ΠΑΙΔΙΑΔΡΟΜΗ θέλει να συμβάλλει στην εκπαίδευση των παιδιών του σήμερα σε πολίτες του αύριο θα ασχοληθεί με θέματα όπως η εκπαίδευση, ο πολιτισμός, η καλλιτεχνική δημιουργία, ο αθλητισμός, η ψυχαγωγία και η κοινωνική συμπεριφορά.

Με ένα πλούσιο πρόγραμμα παράλληλων εκδηλώσεων, θα ταξιδέψει τους μικρούς μας φίλους στον μαγικό κόσμο της παιδικής αθωότητας.
Μερικά από αυτά που θα απολαύσουν είναι:
Θεατρικό παιχνίδι, μουσική, χορός, κατασκευές, παραμυθοπαράσταση, βιωματικό και διαδραστικό παραμύθι, εργαστήρι μουσικής προπαιδείας, θα μπουν στο κόσμο της ανακύκλωσης. Θα ενημερωθούν για την οδική ασφάλεια και την υγιεινή διατροφή που μέσα από την παραμυθοκουζίνα θα κάνουν το μπρόκολο σουβλάκι και το κουνουπίδι γαριδάκια, θα παίξουν παρέα με τον Διατροφούλη και με όλα τα χρώματα της πλαστελίνης κατασκευάζοντας κήπους, κουκλάκια και αεροπλάνα. Θα κατασκευάσουν τα δικά τους μουσικά όργανα με υλικά από το σπίτι και θα κάνουν συναυλία. Θα γίνουν αστροφυσικοί μαθαίνοντας για τους πλανήτες και θα μελετήσουν τα αστέρια μέσα από ένα τηλεσκόπιο. Επίσης θα μάθουν πως δημιουργείται το κινούμενο σχέδιο σκηνοθετώντας το δικό τους έργο. Θα παίξουν ποδόσφαιρο βάζοντας γκολ παρέα με τον διεθνή ποδοσφαιριστή Σπύρο Μαραγκό. Θα διαγωνιστούν στο Bowling, θα κάνουν Roller Skating και θα διασκεδάσουν με αμέτρητα ομαδικά παιχνίδια.
Επιπλέον θα λειτουργεί Παιδότοπος για τους μικρούς μας φίλους.
Τέλος θα υπάρχει δυνατότητα πελματογραφήματος για μικρούς και μεγάλους και εξέταση σπονδυλικής στήλης.

Πηγή: http://www.unicef.gr

41o Φεστιβάλ Βιβλίου – Γιορτή του Πολιτισμού και της Παιδείας

Η Ελληνική Εθνική Επιτροπή της UNICEF συμμετέχει με ειδικό περίπτερο όπου θα διατίθεται η πλήρης σειρά Σχολικών Ειδών – λίγο πριν την έναρξη της σχολικής χρονιάς – που οι φίλοι των παιδιών μπορούν να προμηθευτούν βοηθώντας κάποια παιδιά να πάνε στο σχολείο, καθώς και ενημερωτικό υλικό για τα δικαιώματα των παιδιών.

Η ΝΕΑ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ

Το κείμενο αυτό είναι απόσπασμα από το πέμπτο κεφάλαιο του πεζογραφήματος Αναφορά στον Γκρέκο (1961), που δημοσιεύτηκε ύστερα από το θάνατο του Νίκου Καζαντζάκη. Στην πραγματικότητα είναι η αυτοβιογραφία του συγγραφέα, και ολόκληρο το πέμπτο κεφάλαιο αναφέρεται στις συχνά επώδυνες εμπειρίες του νεαρού Ν. Καζαντζάκη από το δημοτικό σχολείο, σε εποχές (τέλη του 19ου αιώνα) που οι εφαρμοζόμενες παιδαγωγικές μέθοδοι ήταν ιδιαίτερα αυταρχικές. Ειδικότερα, στο απόσπασμα παρακολουθούμε την πρώτη του μέρα στο δημοτικό σχολείο αλλά και τις αναμνήσεις του από το δάσκαλο της τετάρτης τάξης.

Με τα μαγικά πάντα μάτια, με το πολύβουο, γεμάτο μέλι και μέλισσες μυαλό, μ’ ένα κόκκινο μάλλινο σκούφο στο κεφάλι και τσαρουχάκια με κόκκινες φούντες στα πόδια, ένα πρωί κίνησα, μισό χαρούμενος, μισό αλαφιασμένος και με κρατούσε ο πατέρας μου από το χέρι. Η μητέρα μού είχε δώσει ένα κλωνί βασιλικό να τον μυρίζουμαι, λέει, να παίρνω κουράγιο, και μου κρέμασε το χρυσό σταυρουλάκι της βάφτισής μου στο λαιμό.

— Με την ευκή του Θεού και με την ευκή μου…, μουρμούρισε και με κοίταξε με καμάρι.

Ήμουν σαν ένα μικρό καταστολισμένο σφαγάρι κι ένιωθα μέσα μου περφάνια και φόβο· μα το χέρι μου ήταν σφηνωμένο βαθιά μέσα στη φούχτα του πατέρα μου κι αντρειευούμουν. Πηγαίναμε, πηγαίναμε, περάσαμε τα στενά σοκάκια, φτάσαμε στην εκκλησιά του Αϊ Μηνά στρίψαμε, μπήκαμε σ’ ένα παλιό χτ’ιρι, με μια φαρδιάν αυλή, με τέσσερις μεγάλες κάμαρες στις γωνιές κι ένα κατασκονισμένο πλατάνι στη μέση. Κοντοστάθηκα, δείλιασα· το χέρι μου άρχισε να τρέμει μέσα στη μεγάλη ζεστή φούχτα.

O πατέρας μου έσκυψε, άγγιξε τα μαλλιά μου, με χάδεψε· τινάχτηκα· ποτέ δε θυμόμουν να μ’ έχει χαδέψει· σήκωσα τα μάτια και τον κοίταξα τρομαγμένος. Είδε πως τρόμαξα, τράβηξε πίσω το χέρι του:

— Εδώ θα μάθεις γράμματα, είπε, να γίνεις άνθρωπος· κάμε το σταυρό σου.

O δάσκαλος πρόβαλε στο κατώφλι· κρατούσε μια μακριά βίτσα και μου φάνηκε άγριος, με μεγάλα δόντια, και κάρφωσα τα μάτια μου στην κορφή του κεφαλιού του να δω αν έχει κέρατα· μα δεν είδα, γιατί φορούσε καπέλο.

— Ετούτος είναι ο γιος μου, του ’πε ο πατέρας μου.

Ξέμπλεξε το χέρι μου από τη φούχτα του και με παρέδωκε στο δάσκαλο.

— Το κρέας δικό σου, του ’πε, τα κόκαλα δικά μου· μην τον λυπάσαι, δέρνε τον, κάμε τον άνθρωπο.

— Έγνοια σου, καπετάν Μιχάλη· έχω εδώ το εργαλείο που κάνει τους ανθρώπους, είπε ο δάσκαλος κι έδειξε τη βίτσα.

Από το Δημοτικό Σκολειό απομένει ακόμα στη θύμησή μου ένας σωρός παιδικά κεφάλια, κολλητά το ένα πλάι στο άλλο, σαν κρανία· τα πιο πολλά θα ’χουν γίνει κρανία. Μα απάνω από τα κεφάλια αυτά απομένουν μέσα μου αθάνατοι οι τέσσερις δασκάλοι.

[…]

Στην Τετάρτη Τάξη βασίλευε και κυβερνούσε ο Διευθυντής του Δημοτικού. Κοντοπίθαρος, μ’ ένα γενάκι σφηνωτό, με γκρίζα πάντα θυμωμένα μάτια, στραβοπόδης. «Δε θωράς, μωρέ, τα πόδια του», λέγαμε ο ένας στον άλλο σιγά να μη μας ακούσει, «δε θωράς, μωρέ, πώς τυλιγαδίζουν τα πόδια του; και πώς βήχει; Δεν είναι Κρητικός». Μας είχε έρθει σπουδασμένος από την Αθήνα κι είχε φέρει, λέει, μαζί του τη Νέα Παιδαγωγική. Θαρρούσαμε πως θα ‘ταν καμιά νέα γυναίκα και την έλεγαν Παιδαγωγική· μα όταν τον αντικρίσαμε για πρώτη φορά ήταν ολομόναχος· η Παιδαγωγική έλειπε, θα ‘ταν σπίτι. Κρατούσε ένα μικρό στριφτό βούρδουλα, μας έβαλε στη γραμμή κι άρχισε να βγάζει λόγο. Έπρεπε, λέει, ό,τι μαθαίναμε να το βλέπαμε και να το αγγίζαμε ή να το ζωγραφίζαμε σ’ ένα χαρτί γεμάτο κουκκίδες. Και τα μάτια μας τέσσερα· αταξίες δε θέλει, μήτε γέλια, μήτε φωνές στο διάλειμμα· και σταυρό τα χέρια. Και στο δρόμο, όταν δούμε παπά, να του φιλούμε το χέρι. «Τα μάτια σας τέσσερα, κακομοίρηδες, γιατί αλλιώς, κοιτάχτε εδώ!», είπε και μας έδειξε το βούρδουλα. «Δε λέω λόγια, θα δείτε έργα!» Κι αλήθεια είδαμε· όταν κάναμε καμιά αταξία ή όταν δεν ήταν στα κέφια του, μας ξεκούμπωνε, μας κατέβαζε τα πανταλονάκια και μας έδερνε κατάσαρκα με το βούρδουλα· κι όταν βαριόταν να ξεκουμπώσει, μας έδινε βουρδουλιές στ’ αυτιά, ωσότου έβγαινε αίμα.

Μια μέρα έδεσα κόμπο την καρδιά μου, σήκωσα το δάχτυλο:

— Πού είναι, κυρ δάσκαλε, ρώτησα, η Νέα Παιδαγωγική; γιατί δεν έρχεται στο σκολειό;

Μαθητές Δημοτικού Σχολείου (αρχές 20ού αι.)

Τινάχτηκε από την έδρα, ξεκρέμασε από τον τοίχο το βούρδουλα.

— Έλα εδώ, αυθάδη, φώναξε, ξεκούμπωσε το πανταλόνι σου.

Βαριόταν να το ξεκουμπώσει μόνος του.

— Να, να, να, άρχισε να βαράει και να μουγκρίζει.

Είχε ιδρώσει, σταμάτησε.

— Να η Νέα Παιδαγωγική, είπε, κι άλλη φορά σκασμός!

Ήταν όμως και πονηρούτσικος ο σύζυγος της Νέας Παιδαγωγικής. Μια μέρα μας λέει: «Αύριο θα σας μιλήσω για το Χριστόφορο Κολόμβο, πώς ανακάλυψε την Αμερική. Μα για να καταλάβετε καλύτερα, να κρατάει καθένας σας κι από ένα αυγό· όποιος δεν έχει αυγό, ας φέρει βούτυρο!».

Ν. Καζαντζάκης, Αναφορά στον Γκρέκο