Εκδρομή στις Μυκήνες
Μαρ 202513
Εκδρομή στα Γιάννενα
Μαρ 202512
«Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου», κεφάλαιο intra portas
Μαρ 20256
Ο θείος Άγγελος βρισκόταν σε κακή κατάσταση, μόλις επέστρεψε από τον πόλεμο, διότι τα μάτια του ήταν κόκκινα, είχε τραυματιστεί άσχημα με γρατζουνισμένα μάγουλα. Ήταν βρώμικος, χωρίς παπούτσια και γεμάτος ψείρες. Τα παιδιά απογοητεύτηκαν, μόλις τον είδαν, γιατί περιμέναν ότι θα τους πει καλά νέα και ότι θα τους φαινόταν ένας ήρωας του 1821. Στο τέλος όμως οι προσδοκίες τους διαψεύστηκαν. Τους διηγήθηκε για το μέτωπο ότι είχαν πολλές ελλείψεις, ενώ πολλοί από αυτούς έμειναν ανάπηροι από κρυοπαγήματα. Επίσης τους έλειπαν προμήθειες, ρούχα, φάρμακα και άλλα.
Κατά τη διάρκεια της κατοχής οι κάτοικοι των Αθηνών ένιωθαν φόβο, αγωνία, λύπη, θυμό ήταν στενοχωρημένοι, αλλά παράλληλα έλπιζαν ότι θα απελευθερωθούν γρήγορα. Στην ψυχή των ανθρώπων επικρατεί ο φόβος για τους διαρκείς κινδύνους και την καταστροφή. Τους Γερμανούς δεν τους υποδέχτηκε κανένας, η πόλη ήταν έρημη, τα μαγαζιά κλειστά, με τις αιτίες κατεβασμένες. Εκείνη τη μέρα κανένας δεν τόλμησε να ξεμυτίσει από το σπίτι του εξαιτίας του διάχυτου φόβου. Οι στρατιώτες επιστρέφουν από το μέτωπο υποσιτισμένοι γεμάτοι ψείρες και γεμάτη δυσάρεστες αναμνήσεις. Ενώ τα παιδιά περίμεναν ότι θα τους έλεγαν απίστευτες περιπέτειες από το μέτωπο που θα αποδείκνυαν τη γενναιότητά τους, διαψεύστηκαν οικτρά
Βασικοί πρωταγωνιστές του βιβλίου είναι ο Πέτρος, η μαμά του, η Αντιγόνη, ο παππούς, ο δάσκαλος, ο πατέρας του Πέτρου, η κυρία Ελένη και άλλοι. Ο Πέτρος μάλιστα επισκέφτηκε έναν τραυματία στο νοσοκομείο, τον Μόρις, ο οποίος πυροβολήθηκε στο πόδι. Τον Απρίλιο του 1941 όλα έχουν αλλάξει στην Αθήνα, καθώς οι τραυματίες είναι πολλοί, οι νίκες σταματούν, γίνονται διαρκείς βομβαρδισμοί, ενώ οι σειρήνες δεν σταματούν να ηχούν σε έναν κατακόκκινο ουρανό. Ο Πέτρος με τους φίλους τους συνήθιζε να πηγαίνει στο Μοναστηράκι, για να πουλήσουν σόλες. Τα παιδιά κατεβαίνουν συχνά στον Πειραιά, για να βρούνε τους συγγενείς τους. Όταν όμως δεν επιστρέφουν έγκαιρα τη νύχτα, οι γονείς τους ανησυχούν. Όλα έχουν αλλάξει δραματικά από τότε που ξέσπασε ο πόλεμος, καθώς κανείς δε νοιάζεται για την ώρα του φαγητού, δεν υπάρχει θέρμανση. Ο παππούς ξαπλώνει διαρκώς, ενώ ο μπαμπάς προσπαθεί να πιάσει ξένους ραδιοφωνικούς σταθμούς, ακόμα και αν δεν καταλαβαίνει τη γλώσσα. Κάποιοι αναγκάζονται να πουλήσουν ένα σπουδαίο μενταγιόν για μισό καρβέλι ψωμί. Καθημερινά αναγκάζονται να διανύσουν τεράστιες αποστάσεις για να προμηθευτούν έναν τενεκέ λάδι.
Αλεξάνδρα Πάσχου -Κατερίνα Μπαρρούκου, Α4
“Το καπλάνι της βιτρίνας”: Eρωτήσεις που θα ήθελα να απευθύνω στη συγγραφέα, Άλκη Ζέη
Μαρ 20256
Αν είχατε τη δυνατότητα να συνομιλήσετε με τη συγγραφέα του βιβλίου, ποιες ερωτήσεις θα θέλατε να τις απευθύνετε;
- Έχετε βιώσει κάτι παρόμοιο με την ιστορία σας;
- Τι σας παρακίνησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
- Ποιο κατά τη γνώμη σας είναι το καλύτερο κομμάτι της ιστορίας
- Αν ήσασταν η αναγνώστρια του βιβλίου, ποια πιστεύετε ότι θα ήταν η αντίδρασή σας;
- Για ποιους λόγους αξίζει να διαβάσουμε αυτό το βιβλίο
Αλεξάνδρα Πάσχου, Α4
- Ποιο είναι το πιο αγαπημένο σας έργο από όλα όσα έχετε γράψει;
- Πώς διαλέγετε τις περιπέτειες των βιβλίων σας;
- Τι συμβουλές θα δίνατε σε κάποιο παιδί που θέλει να γίνει συγγραφέας;
- Τι είδους βιβλία που προτιμάτε εσείς η ίδια να διαβάζετε;
- Ποιες αναμνήσεις έχετε από την περίοδο του β’ παγκοσμίου πολέμου;
- Έχετε σκεφτεί ποτέ τον εαυτό σας ως πρωταγωνίστρια σε κάποιο βιβλίο σας;
- Ποιο είναι το μεγαλύτερο όνειρό σας;
- Πόσο χρόνο σας έπαιρνε να γράψετε ένα βιβλίο;
- Για ποιο λόγο αποφασίσατε να γίνετε συγγραφέας
Κατερίνα Μπαρρούκου, Α4
Με λένε Μαλάλα : Πώς ένα κορίτσι υπερασπίστηκε το δικαίωμα στη μόρφωση και άλλαξε τον κόσμο
Μαρ 20256
Λίγα λόγια για τη Μαλάλα Γιουσαφζάι, το κορίτσι που παραλίγο να δολοφονηθεί, επειδή πήγαινε σχολείο.
Ήταν ακτιβίστρια, που αγωνίστηκε για την ισότιμη εκπαίδευση των κοριτσιών σε όλο τον κόσμο και η νεότερη γυναίκα, στην οποία απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ ειρήνης.
- Στα 15 της πυροβολήθηκε από τους Ταλιμπάν του Πακιστάν για τη δράση της υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και από θαύμα επιβίωσε.
- Το 1997 γεννιέται στη Μινσκόρα του Πακιστάν. Στην παιδική της ηλικία αρχίζει να γράφει για την κατάσταση στο Πακιστάν για το BBC.
- Το 2011πέφτει θύμα επίθεσης από τους Ταλιμπά, ενώ επιστρέφει από το σχολείο.
- Το 2014 γίνεται η νεότερη κάτοχος νόμπελ ειρήνης στην ιστορία του θεσμού.
Η μορφή της Μαλάλα με επηρέασε για πολλούς λόγους. Αρχικά μου άρεσε η τόλμη και η αισιοδοξία της. Δεν τα παράτησε ποτέ, με στόχο να αποδείξει τα δικαιώματα των γυναικών. Παρά το ατύχημα που είχε, έδινε διαρκώς κουράγιο στον πατέρα της και προσπάθησε να μείνει ως το τέλος δυνατή. Επίσης το γεγονός ότι είχε το θάρρος να δημοσιεύει κείμενα με την τραγική κατάσταση που βίωναν οι κάτοικοι του Πακιστάν, το θεωρώ τρομερό επίτευγμα για την κοινωνία του Πακιστάν εκείνης της εποχής. Εξέφρασε τη λύπη της δημόσια για τις ελλείψεις των μαθητών στο σχολείο, για τις παρωχημένες παραδόσεις, για τον θυμό της και για την αυστηρότητα που τους επέβαλαν. Τέλος μου προξενεί θαυμασμό, γιατί μόλις έγινε καλά και βγήκε από το νοσοκομείο, έκανε πολλές προσπάθειες για τη βελτίωση της πόλης της και ενδιαφέρθηκε και την εκπαίδευση όλων, αλλά και την παροχή ίσων δικαιωμάτων και την ίδρυση σχολείων στη Γάζα και στο Λίβανο. Για όλους αυτούς τους λόγους θεωρώ ότι βοήθησε αποτελεσματικά τη χώρα της.
Μέσω της ιστορίας της Μαλάλα αποκόμισα πολύτιμα μηνύματα και αξίες για το νόημα της πραγματικής ευτυχίας της ζωής και της πατρίδας. Αναθεώρησα το πόσο σημαντικό είναι να διεκδικούμε τα δικαιώματά μας, να μη γινόμαστε ό,τι θέλουν οι άλλοι να μιλάμε ανοιχτά, να εκτιμάμε την αξία του σχολείου και της μόρφωσης, νιώθοντας ευγνωμοσύνη για τη δυνατότητα που έχουμε να φοιτούμε σε αυτό. Δικαιώματα που θεωρούμε δεδομένα στη χώρα μου, όπως το δικαίωμα της υγείας, της ελευθερίας δυστυχώς δεν υπάρχουν σε άλλες χώρες.
Αγαπητή Μαλάλα,
Διαβάζοντας τη ζωή σου, έμεινα άναυδη για το μέγεθος της δύναμής σου και τις προσπάθειες που έχεις καταβάλει, ώστε να βοηθήσεις τη χώρα σου. Σε θαυμάζω πραγματικά για όσα έχεις καταφέρει και θεωρώ ότι αποτελείς ένα πρότυπο για όλες τις γυναίκες. Η επιμονή σου για τα δικαιώματα των γυναικών και τη φοίτηση στα σχολεία είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη. Αγωνίστηκες σκληρά και οι κόποι σου έχουν αναγνωριστεί παγκοσμίως. Μακάρι όλες οι γυναίκες να έχουμε το κουράγιο και την ίδια τόλμη με σένα, ώστε όλες μαζί σιγά σιγά να αλλάξουμε τον κόσμο. Το παράδειγμά σου είναι ένα παράδειγμα προς μίμηση για όλες μας.
Ιωάννα Κουτσούκου, Γ1
Δράση με τίτλο “Ενώνουμε τις φωνές μας ενάντια στον εκφοβισμό με ένα τραγούδι”
Μαρ 20256
Το σχολείο μας, στο οποίο η συμπερίληψη, ο σεβασμός, η ανεκτικότητα και η αποδοχή είναι θεμελιώδη και αναφαίρετα δικαιώματα των παιδιών, συμμετείχε σε μια Πανελλήνια δράση με τίτλο “Ενώνουμε τις φωνές μας ενάντια στον εκφοβισμό με ένα τραγούδι” σε συνεργασία με το Δίκτυο Σχολείων Σχολικής Διαμεσολάβησης και το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Στόχος της ήταν να ευαισθητοποιήσει τους μαθητές για το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού (bullying), χρησιμοποιώντας τη δύναμη της μουσικής και του τραγουδιού ως μέσου έκφρασης, ενότητας και αλληλεγγύης και να τους ενημερώσει για τη σημασία της ενσυναίσθησης. Οι μαθητές μας μετέδωσαν με αποφασιστικότητα και σθένος το μήνυμα ότι κανείς δεν είναι μόνος και ότι όλοι έχουν τη δική τους φωνή, ενώ παράλληλα είχαν τη δυνατότητα να εκφραστούν δημιουργικά μέσα από τα δικά τους τραγούδια, ορθώνοντας το ανάστημά τους ενάντια στον εκφοβισμό.
Η δράση μας άρχισε με ένα τραγούδι από την υπάρχουσα δισκογραφία σχετικό με τη συγκεκριμένη θεματική , που ερμήνευσαν οι μαθητές των τμημάτων Α1,Α4,Β1 και Β4.Είναι ένα τραγούδι σε στίχους και μουσική του Γιάννη Αγγελάκα με τίτλο “Σιγά μην κλάψω”.
Στη συνέχεια οι μαθητές μας ένωσαν τις φωνές τους με όλα τα συμμετέχοντα στη δράση σχολεία μέσα από έναν συμβολικό μουσικό ” θόρυβο” που έκαναν με τα χέρια τους. Με τον ρυθμικό αυτόν ήχο θέλησαν να αναδείξουν τη δύναμη της συλλογικότητας, την αποφασιστικότητα να σπάσει η σιωπή και να περάσουν το μήνυμα ότι κανένα παιδί δεν πρέπει να νιώθει μόνο του.
Η εκδήλωση τελείωσε με το πρωτότυπο τραγούδι που έγραψαν οι μαθητές Μαντζούνης Παύλος και Μηναδάκης Αριστείδης του Γ 3, θέλοντας να στείλουν το δικό τους μήνυμα κατά της σχολικής βίας και του εκφοβισμού.Το τραγούδι τους με τίτλο ” Σπάσε τη σιωπή” ερμήνευσαν με συμμαθητές και συμμαθήτριές τους από τα τμήματα της Γ’ Γυμνασίου.
«Έλεν Κέλερ», το κορίτσι που βγήκε από το σκοτάδι στο φως, από το βιβλίο της Στέλλας Κάσδαγλη “30 γυναίκες που άλλαξαν τον κόσμο και πώς μπορείς να τον αλλάξεις και εσύ
Μαρ 20256
Πληροφορίες για την Έλεν Κέλερ
- Το 1880γεννιέται στην Αλαμπάμα των ΗΠΑ
- Το 1882 αρρωσταίνει από οστρακιά ή μηνιγγίτιδα και μένει τυφλή και κωφάλαλη.
- Το 1887 ξεκινάει μαθήματα με τη δασκάλα της Αν Σάλιβαν, η οποία κατορθώνει να της μάθει να μιλά να διαβάζει και να γράφει.
- Το 1904 αποφοιτά από το πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ.
- Το 1915 ιδρύει τον διεθνή οργανισμό Έλεν Κέλερ για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων ατόμων με προβλήματα όρασης.
- Το 1968 πεθαίνει σε ηλικία 87 ετών.
Σε νεαρή ηλικία ερωτεύτηκε και θέλησε να παντρευτεί τον Πίτερ, δημοσιογράφο και βοηθό της. Για την οικογένειά της ωστόσο ήταν αδιανόητο μια γυναίκα με αναπηρία να κάνει οικογένεια και το ζευγάρι αναγκάστηκε να χωρίσει.
Η ηρωίδα κέρδισε αμέσως την εκτίμησή μου, καθώς είχε έναν δυναμικό χαρακτήρα και πίστη για τον εαυτό της. Πρότυπό της ήταν η Λόρα Μπρίτζμαν και ήθελε μαζί με τους γονείς της να της μοιάσει. Μου άρεσε που χαιρόταν με τα πιο απλά πράγματα, που ήταν χαρούμενη και δε σταμάτησε στιγμή να προσπαθεί να διατηρήσει την καλοσύνη της ως το τέλος της ζωής της. Διέθετε πείσμα και ήθελε να αποδείξει σε όλους ότι και τα άτομα με ειδικές ανάγκες έχουν τα ίδια δικαιώματα. Συνοψίζοντας, την συμπάθησα για την επιμονή της, την καλοσύνη της και τη δυναμικότητά της.
Μέσα από τη ζωή της Έλεν Κέλερ έμαθα να εκτιμώ ότι έχω γύρω μου από τα πιο ασήμαντα μέχρι τα πιο σημαντικά. Συνειδητοποίησα ότι πρέπει να παλεύω διαρκώς για τα όνειρά μου και να υπερασπίζομαι αυτούς που πραγματικά το έχουν ανάγκη. Επίσης κατανόησα πως δεν πρέπει να είμαστε αχάριστοι και αλαζόνες, αλλά αντιθέτως να έχουμε ευγνωμοσύνη και μεγαλοψυχία. Πρέπει επίσης να νιώθουμε τυχεροί που έχουμε την υγεία μας, τις ανέσεις μας και τους δικούς μας ανθρώπους, γιατί κάποιοι άλλοι δεν τα έχουν αυτά, αλλά οι συνθήκες της ζωής τους επίσης δεν τους επιτρέπουν να χαρούν.
Γράμμα προς την Έλεν
Αγαπητή Έλεν,
διαβάζοντας την ιστορία της ζωής σου, αναθεώρησα τις απόψεις μου για τις αξίες της ζωής, ενώ πέρα από τα μαθήματα που πήρα, θαύμασα ειλικρινά το πόσο γενναία, αισιόδοξη, καλόκαρδη, υπομονετική, θαρραλέα και ευγενική είσαι. Οι συνθήκες που έχεις περάσει και έχεις βιώσει είναι πραγματικά δύσκολες, αλλά εσύ δεν έχασες καθόλου το κουράγιο σου ως το τέλος. Ζορίστηκες από μωρό παιδί, χωρίς να προλάβεις να ζήσεις την αθωότητα της παιδικής σου ηλικίας, όπως τα υπόλοιπα παιδιά γύρω σου. Παρόλα αυτά όμως ποτέ δεν το έβαλες κάτω. Ένιωσα πολύ άσχημα με το γεγονός ότι δεν παντρεύτηκες αυτόν που αγαπούσες εξαιτίας κάποιων ασήμαντων, θα έλεγα, στερεοτύπων μιας παρωχημένης εποχής. Θέλω να σου πω ότι σε θαυμάζω απεριόριστα, είσαι στήριγμα για όλους τους ανθρώπους που έχουν την ίδια αναπηρία με σένα και πραγματικά δεν θα ξεχαστείς ποτέ.
Ιωάννα Κουτσούκου, 19/02/25
«ΝΑ ΜΕ ΑΝΤΕΧΕΙΣ», Αλεξάνδρας Μητσιάλη
Μαρ 20256
ΒΑΣΙΚΟ ΘΕΜΑ ΚΕΙΜΕΝΟΥ
Το βιβλίο πραγματεύεται τη διαφορετικότητα, την αποδοχή και τη δύσκολη σχέση ανάμεσα σε μια μητέρα και την έφηβη κόρη της, διερευνώντας τις συγκρούσεις μέσα στην οικογένεια, την ανάγκη για κατανόηση και το πώς οι σχέσεις μπορούν να δοκιμαστούν, αλλά και να εξελιχθούν.
ΚΥΡΙΟΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ:
Αλίκη : η έφηβη πρωταγωνίστρια, που παλεύει να βρει τη θέση της στον κόσμο και να κατανοήσει τη μητέρα της.
Μαργαρίτα :η μητέρα της Αλίκης, μια γυναίκα με δικές της δυσκολίες, που προσπαθεί να ισορροποιήσει τη σχέση της με την κόρη της.
Γιάννης : ο πατέρας της Αλίκης, όπου παίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή της, αν και η σχέση τους δεν είναι πάντα ξεκάθαρη και εύκολη.
Μαίρη :καλή φίλη της Αλίκης, που επηρεάζει και τις αποφάσεις της.
Βίβιαν : επίσης καλή φίλη της Αλίκης, με δική της προσωπικότητα και στάση απέναντι στην Αλίκη, με δική της προσωπικότητα και στάση απέναντι στην Αλίκη.
Αλέξης : το αγόρι που αρέσει στην Αλίκη, η σχέση της μαζί του είναι σημαντική για την ιστορία, καθώς αντικατοπτρίζει τα συναισθήματα, τις ανασφάλειες και τις εμπειρίες της εφηβείας.
ΗΡΩΑΣ ΠΟΥ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΘΕΙΤΕ ΚΑΙ ΤΙ ΘΑ ΡΩΤΟΥΣΑΤΕ:
Θα επιθυμούσα να συναντήσω την Αλίκη, την έφηβη πρωταγωνίστρια και αγαπημένη μου του βιβλίου. Θα ήθελα να την ρωτήσω πώς νιώθει για τη σχέση της με τους γονείς της και κυρίως με τη μητέρα της που φαίνεται να μην την καταλαβαίνει. Θα τη ρωτούσα αν νιώθει μόνη μέσα στην οικογένειά της και αν έχει προσπαθήσει να τους μιλήσει για τα συναισθήματα της. Θα ήθελα επίσης να μάθω αν θεωρεί ότι οι φίλες της την αποδέχονται πραγματικά ή αν νιώθει πως πρέπει να προσαρμόζεται στις προσδοκίες τους. Τέλος, θα τη ρωτούσα τι πραγματικά την ελκύει ή την προβληματίζει στη σχέση της με το αγόρι της και αν πιστεύει πως εκείνος την ‘αντέχει’ όπως είναι ή αν νιώθει ότι πρέπει να αλλάξει, για να τον ικανοποιήσει.
ΗΡΩΑΣ ΠΟΥ ΣΥΜΠΑΘΗΣΑΤΕ:
Ο ήρωας που συμπάθησα περισσότερο είναι η Αλίκη, καθώς είναι ένας ευαίσθητος χαρακτήρας που προσπαθεί να κατανοήσει τον εαυτό της και τον κόσμο γύρω της. Βιώνει συγκρούσεις με τους γονείς της, ειδικά με τη μητέρα της, που φαίνεται να μην μπορεί να την καταλάβει, όσο και αν προσπαθεί, ενώ παράλληλα νιώθει πως και οι φίλες της δεν συμμερίζονται πάντα τις ανησυχίες της. Η σχέση της με το αγόρι της επίσης την προβληματίζει, καθώς νιώθει ότι δεν την αποδέχεται πλήρως για αυτό που είναι. Μέσα από αυτές τις δυσκολίες, η Αλίκη εξελίσσεται, ψάχνει την αλήθεια της και προσπαθεί να βρει τη θέση της στον κόσμο, κάτι που την κάνει έναν ιδιαίτερα αληθινό και συμπαθή χαρακτήρα.
ΠΕΡΙΛΗΨΗ:
Η ιστορία του βιβλίου «Να με αντέχεις» επικεντρώνεται στη ζωή της Αλίκης, μια έφηβη που παλεύει με την καθημερινότητα της, τις σχέσεις με την οικογένεια και τους φίλους, και την αναζήτηση της προσωπικής της ταυτότητας. Η Αλίκη είναι ένα κορίτσι γεμάτο συναισθηματική ένταση, γεμάτο αμφιβολίες για το ποια είναι και πώς την βλέπουν οι άλλοι. Αντιμετωπίζει τη δύσκολη και συχνά διαταραγμένη σχέση με τη μητέρα της, τη Μαργαρίτα, η οποία προσπαθεί να της επιβάλει τις δικές της απόψεις και τη διαμόρφωση του χαρακτήρα της με βάση τις δικές της προσδοκίες.
Η Μαργαρίτα, η μητέρα της Αλίκης είναι μια γυναίκα γεμάτη ανασφάλειες και καταπιεσμένα συναισθήματα, γεγονός που συχνά την καθιστά απόμακρη και αυστηρή απέναντι στην κόρη της. Παρά τις δυσκολίες στην επικοινωνία, η Αλίκη συνεχώς προσπαθεί να κατανοήσει τη μητέρα της, να βρει την αποδοχή που αναζητά και να καταλάβει τον τρόπο που η Μαργαρίτα αντιλαμβάνεται τη ζωή και τις σχέσεις. Παράλληλα, ο Γιάννης, ο πατέρας της Αλίκης, είναι περισσότερο αποστασιοποιημένος και έχει διαφορετική προσέγγιση στις οικογενειακές σχέσεις, κάτι που δημιουργεί ένα κενό στη ζωή της Αλίκης, καθώς νιώθει ότι δεν έχει την πλήρη στήριξη από τους γονείς της.
Αναζητώντας ένα νόημα και την αποδοχή που της λείπει στην οικογένεια, η Αλίκη στρέφεται στους φίλους της, τη Μαίρη και τη Βίβιαν, που αποτελούν τη σταθερότητα στον κόσμο της. Αν και η σχέση της με τη Μαίρη είναι δυνατή, αυτή η φιλία περνάει μέσα από διάφορους κλυδωνισμούς, ενώ η Βίβιαν προσφέρει μια διαφορετική προοπτική για τη ζωή και της σχέσεις.
Η Αλίκη αρχίζει να ανακαλύπτει τον κόσμο των σχέσεων και του έρωτα, όταν συναντά τον Αλέξη, ένα αγόρι που την ενδιαφέρει. Η σχέση τους είναι γεμάτη αβεβαιότητα και συναισθηματικές εντάσεις, καθώς η Αλίκη προσπαθεί να κατανοήσει τις δικές της επιθυμίες και τις ανάγκες του Αλέξη. Η προσπάθεια αυτογνωσίας της Αλίκης γίνεται πιο περίπλοκη, καθώς νιώθει να την πιέζουν οι προσδοκίες των γύρω της, και ταυτόχρονα ανακαλύπτει τον έρωτα και τη συναισθηματική σύνδεση που μπορεί να προσφέρει μια σχέση.
Η ιστορία εξελίσσεται με την Αλίκη να προσπαθεί να ισορροπήσει τις απαιτήσεις του κόσμου γύρω της με την ανάγκη της για αυτονομία και αναγνώριση. Περνά μέσα από πολλές δυσκολίες, αμφιβολίες και συναισθηματκά αδιέξοδα, προσπαθώντας να κατανοήσει καλύτερα τον εαυτό της, τη μητέρα της και τους ανθρώπους γύρω της. Το βιβλίο εξετάζει τα ζητήματα της εφηβείας, της οικογενειακής σχέσης, της φιλίας και του έρωτα με ειλικρίνεια και βάθος, αποτυπώνοντας τις αντιφάσεις και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι νέοι.
Το τέλος του βιβλίου αφήνει χώρο για προβληματισμό, καθώς η Αλίκη συνειδητοποιεί ότι η αποδοχή δεν προέρχεται μόνο από τους άλλους, αλλά και από τον ίδιο τον εαυτό της. Η σχέση με τη μητέρα της αρχίζει να αλλάζει και να βελτιώνεται, με την Αλίκη να αναγνωρίζει τις δυσκολίες της οικογενειακής της δυναμικής, αλλά και τη δύναμη που έχει να κάνει με τις δικές της επιλογές.
Το βιβλίο «Να με αντέχεις» είναι μια ιστορία για την ενηλικίωση, τις σχέσεις και τη δύσκολη, αλλά και όμορφη, διαδικασία του να αποδεχόμαστε τον εαυτό μας και τους άλλους. Η Αλίκη αντιπροσωπεύει έναν νέο άνθρωπο που αναζητά την αλήθεια, την αποδοχή και την ισορροπία σε έναν κόσμο γεμάτο αντιφάσεις.
Αγγελική Καραλή, Γ3
Πρόγραμμα Αγωγής Υγείας: Σχολική Διαμεσολάβηση
Μαρ 20255
1ο Γυμνάσιο Κορίνθου Σχ. Έτος 2024-25
Αγαπητοί γονείς,
Θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι κατά τη διάρκεια του σχολικού έτους υλοποιείται στο σχολείο μας πρόγραμμα Αγωγής Υγείας με θέμα τη Σχολική Διαμεσολάβηση. Σκοπός του προγράμματος είναι να εκπαιδευτεί ομάδα μαθητών, που το επιθυμούσε, για να γίνουν διαμεσολαβητές συνομηλίκων.
Η σχολική διαμεσολάβηση είναι μια ειρηνική πρακτική επίλυσης των διαφορών- συγκρούσεων μεταξύ των μαθητών με τη βοήθεια των συμμαθητών τους. Η διαμεσολάβηση βασίζεται στις αρχές της ισότητας, της εμπιστευτικότητας, του σεβασμού, της ουδετερότητας και του εθελοντισμού.
Αντίστοιχα προγράμματα εφαρμόζονται σε Ευρώπη και Αμερική περίπου 30 χρόνια και τελευταία και στη χώρα μας.
Κατά την εκπαίδευση οι μαθητές αποκτούν βασικές γνώσεις και καλλιεργούν δεξιότητες επικοινωνίας, ενσυναίσθησης και επίλυσης διαφορών με βιωματικό τρόπο. Το πρόγραμμα έχει ξεκινήσει από τον Δεκέμβριο και αναμένεται να ολοκληρωθεί περί τα μέσα Μαρτίου. Με το πέρας των επιμορφωτικών συναντήσεων αναμένεται οι μαθητές να είναι σε θέση να μεσολαβούν, όταν οι συμμαθητές τους τσακώνονται και να τους ενθαρρύνουν να επιλύουν με διάλογο και κατανόηση τις διαφορές τους. Στη συνέχεια θα γίνει νέα ενημέρωση και θα ξεκινήσει η εφαρμογή στην σχολική κοινότητα.
Το Πρόγραμμα εφαρμόζεται σε συνεργασία με το Εργαστήριο Παιδαγωγικής του Π.Τ.Ν. του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων το οποίο υλοποιεί Πρόγραμμα Εξειδικευμένης Επιμόρφωσης για εκπαιδευτικούς με θέμα: «Σχολική Βία – Εκφοβισμός και Σχολική Διαμεσολάβηση» υπό την επιστημονική εποπτεία του Επικ. Καθηγητή κου Θεόδωρου Θάνου και με τοΔίκτυο σχολείων Σχολικής Διαμεσολάβησης του Π.Τ.Ν. του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.
Επειδή θεωρούμε σημαντική την εναλλακτική προσέγγιση της βίας, την ενεργοποίηση των μαθητών στη διαχείριση των κρίσεων, την καλλιέργεια ατομικών και κοινωνικών δεξιοτήτων επικοινωνίας και συζήτησης, την ανάληψη ευθύνης και πρωτοβουλιών θεμελιωμένων στην δημοκρατία και την αντικειμενικότητα, παρακαλούμε να στηρίξετε την προσπάθεια μας και να συμβάλλετε στην επιτυχία της. Μοναδικός γνώμονας αυτής της πρωτοβουλίας είναι το καλό των παιδιών μας.
Για οποιαδήποτε πληροφορία, είμαστε στη διάθεσή σας.
Η συντονίστρια του προγράμματος Οι συμμετέχουσες καθηγήτριες
Ειρήνη Γκότση Κοντοχριστοπούλου Μαρία
Λαγοπάτη Ιωάννα
Λίστα μαθητών διαμεσολαβητών:
- Αγγιστριώτη Παναγιώτα Γ2
- Γερουλάκη Μαρία- Αποστολία Γ2
- Γερουλάκη Μαριάνθη Γ2
- Καραγιάννη Αικατερίνη Γ1
- Κελάρη ΜαρινίκηΓ1
- Μακρυπόδη Ιωάννα Β3
- ΝικόλλιΠάουλαΓ3
- Παπανικολάου Αναστασία Γ1
- Πρίφτη Νεφέλη Α2
- Πρίφτη Χριστίνα Γ1
- Τσερπάνης Κωνσταντίνος Γ3
- Τσιτσή Κωνσταντίνα Α4
Το εμπόριο σκλάβων και οι γυναίκες: μια ξεχασμένη ιστορία
Μαρ 20255
Hilary McD. Beckles, καθηγητής Οικονομικής και Κοινωνικής Ιστορίας, Αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου Δυτικής Ινδίας, Κίνγκστον, Τζαμάικα
Οι γυναίκες αποτελούσαν τη δημογραφική πλειοψηφία στις αποικιακές φυτείες από τον 18ο αιώνα και μετά. Η επιχείρηση της δουλείας βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό στην εργασία και τη γονιμότητα των υπόδουλων μαύρων γυναικών. Παρά ταύτα, η θέση τους στην ιστορική έρευνα ήταν για πολύ καιρό περιθωριοποιημένη.
Πριν από τριάντα πέντε χρόνια, δημοσίευσα μια μονογραφία με τίτλο Natural Rebels: A Social History of Enslaved Black Women in Barbados (Φυσικοί Επαναστάτες: Μια Κοινωνική Ιστορία των Εγκλωβισμένων Μαύρων Γυναικών στο Μπαρμπάντος). Η εμφάνισή της ήταν το αποτέλεσμα μιας φοιτητικής εξέγερσης στο σεμινάριο Ιστορίας μου στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Ινδίας. Οι φοιτήτριες διαμαρτυρήθηκαν στην τάξη ότι οι παρουσιάσεις μου ήταν ανεπαρκώς επικεντρωμένες στις εγκλωβισμένες γυναίκες, οι οποίες, όπως ήξεραν, ήταν η πλειοψηφία του πληθυσμού στην αποικία για το μεγαλύτερο μέρος της περιόδου της δουλείας. Υποσχέθηκα ότι θα εξετάσω πιο βαθιά τα αρχεία με σκοπό να διορθώσω την κατάσταση, μια μορφή παιδαγωγικής αποκατάστασης.
Το βιβλίο ήταν το πρώτο του είδους του· μια επανάσταση στην ιστοριογραφία σχετικά με τη δουλεία στην Καραϊβική. Το ταξίδι προς τη δικαιοσύνη των φύλων στον ιστορικό διάλογο είχε ξεκινήσει. Από τότε, έχουμε δει μια έκρηξη έρευνας και δημοσιεύσεων για τις εμπειρίες των εγκλωβισμένων γυναικών. Η λογοτεχνική παραγωγή ξεπερνά το ακαδημαϊκό περιεχόμενο των ιστορικών προγραμμάτων. Είναι τώρα η εμπειρική βάση της δημόσιας υποστήριξης για το θέμα της αποκατάστασης για τη δουλεία. Και πάλι, βρέθηκα να οδηγούμαι από φοιτητές στην πρωτοπορία μιας κίνησης διαλόγου.
Οι ακτιβιστές φοιτητές μου δεν ήταν όλοι φεμινίστριες. Όλοι ήθελαν να καταλάβουν γιατί υπήρχε ιστοριογραφική σιωπή, ένα κενό στην πραγματικότητα, γύρω από αυτό που σαφώς έπρεπε να είναι το σημείο εκκίνησης για την έρευνα. Ορισμένοι ήθελαν να μάθουν, επιπλέον, αν είχα κληρονομήσει προκαταλήψεις και απόψεις από προηγούμενες γενιές μελετητών και δεν είχα αντισταθεί στη λογική που είχα δεχτεί. Μετά από έναν χρόνο εξαντλητικής έρευνας στα αρχεία της Καραϊβικής, επανήλθα με μεγάλη περιέργεια στα έγγραφα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.
Η αφύπνιση
Η «ανακάλυψη» στο Λονδίνο ήταν σαν του Κολόμβου. Τα γεγονότα υπήρχαν εκεί όλη την ώρα, περιμένοντας κάποιον παραπλανημένο εξερευνητή να μιλήσει για την ανακάλυψή τους. Ιδού τι βρήκα: υπάρχουν περισσότερες αναφορές στα δεδομένα της δουλείας στις φυτείες για τις εμπειρίες των υπόδουλων γυναικών παρά για τους υπόδουλους άντρες. Γιατί, λοιπόν, οι ιστορικοί δεν το ανέφεραν αυτό κατά τη διάρκεια ενός αιώνα συγγραφής για τη δουλεία; Η απάντηση φαινόταν αρκετά απλή: η ανδρική νοοτροπία αναζητούσε στοιχεία για την αυτονομία του ατόμου αντί για αντικειμενική ανάλυση των φύλων.
Τα δημογραφικά ευρήματα χρειάζονται πλήρη διερεύνηση. Οι δουλέμποροι στις φυτείες προτιμούσαν μια πλειοψηφία υπόδουλων ανδρών εργατών μόνο στις αρχικές φάσεις ανάπτυξης των υποδομών των φυτειών. Με τα δέντρα να έχουν αφαιρεθεί και τα κανάλια στη θέση τους, πίστευαν ότι οι γυναίκες ήταν πιο παραγωγικές και αποδοτικές στη συνέχεια για τη συντήρηση των φυτειών.
Στην Αγγλική Καραϊβική, μέχρι τα μέσα του 18ου αιώνα, η προτίμηση ήταν για μια γυναικεία πλειοψηφία και το Μπαρμπάντος έδινε τον τόνο. Από τη δεκαετία του 1730 μέχρι το τέλος της δουλείας τη δεκαετία του 1830, οι μαύρες γυναίκες υπερείχαν αριθμητικά των μαύρων ανδρών. Οι φοιτητές μου μπορούσαν να το βιώσουν σε υπαρξιακό επίπεδο και χρειαζόντουσαν την αφήγηση που εξηγούσε γιατί ήταν μια αναλυτική μειονότητα.
Γυναίκες πλύστρες, ράφτρες και υπηρέτριες
Υπήρχε επίσης το αστικό πλαίσιο των αποικιών. Σε πολλές πόλεις, οι εγκλωβισμένες γυναίκες ήταν η πλειοψηφία των εργαζομένων. Ήταν οι γυναίκες που έπλεναν τα ρούχα, οι ράφτρες, οι μαγείρισσες, οι υπηρέτριες, οι πόρνες και οι πλανόδιοι πωλητές. “Ενοικιάζονταν” από τους ιδιοκτήτες τους και αναμενόταν να παραδώσουν τα μετρητά που κέρδιζαν. Αυτές οι διάφορες εργασίες σήμαιναν ότι οι πόλεις, όπως και οι φυτείες, δεν μπορούσαν να επιβιώσουν ή να ευημερήσουν χωρίς τις υπηρεσίες τους. Αντιπροσώπευαν επίσης έναν οικονομικό τομέα που επέτρεπε στις λευκές γυναίκες να κατέχουν επιχειρήσεις. Η πλειοψηφία των εγκλωβισμένων γυναικών στις πόλεις ανήκαν σε λευκές γυναίκες, οι οποίες, σε αντίθεση, είχαν μια μειονότητα οικονομικών συμφερόντων στον αγροτικό τομέα των φυτειών.
Αυτό που ίσχυε στις βρετανικές αποικίες, ίσχυε επίσης και στις γαλλικές και ολλανδικές περιοχές. Παντού, το σύστημα της δουλείας βασιζόταν στην νομική παραδοχή ότι μόνο μια υπόδουλη γυναίκα μπορούσε να γεννήσει ένα υπόδουλο παιδί. Η μαύρη γυναίκα, λοιπόν, ήταν ο βιολογικός και νομικός φορέας της κατάστασης του “υποζυγίου”. Ήταν η κύρια πηγή παραγωγικής εργασίας καθώς και αναπαραγωγικής ικανότητας. Το παιδί της, που γεννιόταν από έναν μαύρο ή λευκό άντρα, καταμετρούνταν στα βιβλία της επιχείρησης ως περιουσιακό στοιχείο. Επομένως, θεωρούνταν “τέλεια ιδιοκτησία”. Ήταν μια πηγή εργατικού δυναμικού, αναπαραγωγής και παρείχε κοινωνικά-σεξουαλικές απολαύσεις υπό την πίεση του ιδιοκτήτη της. Το επιχειρηματικό μοντέλο της δουλείας, λοιπόν, ήταν νομικά, οικονομικά και κοινωνικά βασισμένο στις εγκλωβισμένες μαύρες γυναίκες ως υποζύγια.
Το απώτερο άκρο της επιχείρησης της δουλείας
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, λοιπόν, η υπόδουλη μαύρη γυναίκα υπερεκμεταλλεύτηκε και υπήρχε στο βαθύτερο άκρο της επιχείρησης της δουλείας. Το αποικιακό σύστημα αντλούσε περισσότερη πλούτο και υπηρεσίες από εκείνη παρά από τους άντρες συναδέλφους της. Ήταν η κύρια πηγή βιωσιμότητας της δουλείας. Η γονιμότητα και η μητρότητά της, συνδυασμένα με τα χέρια και τα πόδια της στα χωράφια, δημιούργησαν τον υπερ-σκλάβο στο μυαλό των δουλεμπόρων. Παρά ταύτα, ήταν ακριβώς λόγω της προσπάθειας διαχείρισης και χειραγώγησης της γονιμότητάς της που το σύστημα δημιούργησε σε αυτήν μια «φυσική επαναστάτρια» που προσπαθούσε να προστατεύσει τον εσωτερικό της κόσμο από τους δουλέμπορους.
¨Το αποικιακό σύστημα αντλούσε περισσότερη πλούτο και υπηρεσίες από τις εγκλωβισμένες μαύρες γυναίκες παρά από τους άντρες συναδέλφους τους.¨
Το κίνημα της αποκατάστασης της δικαιοσύνης, που βασίζεται στην παραδοχή ότι η δουλεία ήταν έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, θα πρέπει επομένως να στηρίζεται στην δήλωση ότι δεν υπήρχε ισότητα μεταξύ των σκλάβων. Οι γυναίκες επωμίστηκαν το μεγαλύτερο μερίδιο του βάρους και οποιαδήποτε έννοια αποζημίωσης θα πρέπει να ξεκινά και να τελειώνει με αυτήν την κατανόηση.
¨Το κίνημα της αποκατάστασης της δικαιοσύνης θα πρέπει να βασίζεται στην δήλωση ότι δεν υπήρχε ισότητα μεταξύ των σκλάβων¨
Το κίνημα αποζημιώσεων της CARICOM έχει συμφωνήσει με αυτήν την αλήθεια στην υποστήριξή και στη μέθοδο υπολογισμού της χρηματικής αποζημίωσης. Η σύγκλιση της ιστορικής έρευνας και του δημόσιου λόγου σε αυτό το θέμα αντιπροσωπεύει ένα σημαντικό σημείο καμπής σε αυτό που μέχρι τώρα ήταν μια ανδρική αφήγηση. Μεγάλα κινήματα ξεκινούν από μικρές ερωτήσεις σε κατά τα άλλα ήσυχους χώρους. Οι μελετητές έχουν την ευθύνη να υπερβούν τις απαιτήσεις των αιθουσών διδασκαλίας και να αναζητήσουν συνταρακτικές λύσεις σε τέτοιες έρευνες. Από τις έρευνες για τα φύλα μέχρι τις συζητήσεις για τις αποζημιώσεις, οι γυναίκες συνεχίζουν να πιέζουν απέναντι σε ιστορικά τείχη που υψώνονται από την ανδρική γνώση για να φτάσουν στην ανακάλυψη της αλήθειας και, με κριτική ματιά, στην αποδοχή νέας αρχής.
Ωρολόγιο Πρόγραμμα
Για να δείτε δημοσιεύσεις πριν από το 2022 πατήστε στην εικόνα
