Τη Δευτέρα 30/1/2023 το σχολείο μας άνοιξε τις πύλες του,  για να υποδεχτεί την κα Αντωνία Κοτζαγεωργίου – Ουλή, συγγραφέα του βιβλίου «Η φυγή προς την Ανατολή με το βλέμμα προς την Δύση».  Η ομιλία αυτή πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια του μαθήματος της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, με σκοπό να ευαισθητοποιηθούν οι μαθητές της Β΄ Γυμνασίου για τη Μικρά Ασία, τον πολιτισμό της, τις αιματηρές μνήμες του 1922, αλλά και τον αγώνα των προσφύγων να ριζώσουν στην Ελλάδα.

   Με τον δικό της μοναδικό τρόπο η ομιλήτρια μάγεψε τα παιδιά, μεταφέροντάς τους με παραστατικό τρόπο αληθινές ιστορίες οικογενειακών της προσώπων που έζησαν την Μικρασιατική καταστροφή και της εμπιστεύτηκαν τα βιώματά τους. Οι μαθητές μας παρακολούθησαν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την αφήγηση,  εξέφρασαν απορίες, σκέψεις και συναισθήματα σχετικά με το βιβλίο και στο τέλος ευχαρίστησαν την κα Αντωνία που μοιράστηκε μαζί τους την ιστορία της οικογένειάς της, βοηθώντας τους να εμπλουτίσουν τις γνώσεις τους αναφορικά με μια σημαντική σελίδα της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.

  Την ευθύνη για την διοργάνωση της δράσης, με την αρωγή της διεύθυνσης του σχολείου, είχαν η κα Κοντοχριστοπούλου Μαρία (καθηγήτρια Γαλλικών -υπεύθυνη πολιτιστικών θεμάτων), η κα Θεοδωράτου Ευγενία (φιλόλογος) και η κα Γοραντωνάκη Αναστασία (καθηγήτρια Μουσικής).

  Από την πλευρά μας οι καθηγητές του 1ου Γυμνασίου Κορίνθου ευχαριστούμε θερμά την κα Κοτζαγεωργίου -Ουλή για την ανταπόκριση στο κάλεσμά μας και για την ουσιαστική συμβολή της στην ιστορική παιδεία των μαθητών μας.

Στις 8/12/22 μαθητές της Γ’ Γυμνασίου παρακολούθησαν στο Δημοτικό Θέατρο Κορίνθου την παράσταση “Αλμυρή ‘Ερημος“. Πρόκειται για ένα πρωτότυπο θεατρικό έργο, βασισμένο σε ιστορικές πηγές, μαρτυρίες προσφύγων και λογοτεχνικά έργα, που δημιουργήθηκε και παρουσιάστηκε από τη θεατρική ομάδα “Άλας”, με αφορμή τα 100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή.
Ακολουθούν δύο λόγια για την παράσταση, όπως την περιγράφουν οι συντελεστές της: ” Τα δυο κεντρικά πρόσωπα, “Ο Στρατιώτης” και “Η Γυναίκα” , πορεύονται παράλληλα στο έργο, χωρίς να συναντιούνται σε πραγματικό χρόνο, συμπληρώνοντας ο ένας την αφήγηση του άλλου στη ροή της ιστορίας. Στιγμιότυπα από τη μικρασιατική εκστρατεία και την καθημερινή ζωή ξετυλίγονται μέσα σε ένα θραυσματικό τοπίο μνήμης, σε ένα χρόνο άχρονο  και κατ’ αυτήν την έννοια, αιωνίως επίκαιρο, όσο η Ιστορία εξακολουθεί να αιμορραγεί πολέμους, προσφυγιά, ανθρώπινο πόνο και οδύνη.

    Η Μικρασιατική καταστροφή σημάδεψε την Ελληνική και παγκόσμια ιστορία κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά, αλλά κυρίως ηθικά. Με  μάτια ανοιχτά στο παρελθόν, στην ιστορία και το δράμα που έζησε ο Ελληνισμός κατά την έξοδό του από τη Μικρά Ασία, ανοίγουμε την ανθρώπινη πληγή που αιμορραγεί παντοτινά, τα τραύματα εκείνα της μνήμης που θολώνουν την ιστορία, που πνίγουν σε αποσιωπητικά τις ερωτήσεις.

   Όταν ένα τραύμα αποκαλύπτεται, πάντα κάποιοι είναι εκεί να το κρύψουν, να το αποσιωπήσουν, να το σκεπάσουν…  Ωστόσο το τραύμα εξακολουθεί να αιμορραγεί.  Τότε, κάποιοι άλλοι θα βρεθούν να πουν : “δεν μπορείς να μην το κοιτάξεις, δεν μπορείς να μην το μυρίσεις, δεν μπορείς να μη νιώσεις τη σήψη”.

  Η μνήμη του τραύματος δεν περιμένει απάντηση.  Θα ξεχυθεί σαν ορμητικός ποταμός. Αυτός ο ποταμός είναι οι ψυχές εκείνων των πολλών ανθρώπων, που βίωσαν την τραγωδία του πολέμου: Μία Mικρασιάτισσα μάνα που κοιλοπονά,  ξενιτεμένη πια, προσπαθώντας να σταθεί σε έναν αλλιώτικο κόσμο από αυτόν που ήξερε ως τότε. Ένας Έλληνας φαντάρος που πήγε και πολέμησε χιλιόμετρα μακριά, αφήνοντας πίσω σπίτι, οικογένεια,  ζωή,  δίχως να ξέρει το πού και το γιατί. Άνθρωποι που ζούσαν μονιασμένοι και έγιναν σε μία σπίθα της στιγμής εχθροί.

  Η φωτιά της Σμύρνης, η φωτιά του ξεριζωμού, που οδήγησε 1,5 εκατομμύριο Έλληνες και 500.000 Τούρκους στην προσφυγιά, χαράσσεται ανεξίτηλα στη μνήμη. Τα ερωτήματα βασανιστικά και αγωνιώδη. Και εμείς ως ηθοποιοί τι μπορούμε να κάνουμε ; Mία ιστορική αφήγηση δεν είναι αρκετή. H ανθρώπινη τραγωδία ξετυλίγεται μέσα από τα μάτια, τις ψυχές, τα σώματα των ανθρώπων που έζησαν τον πόνο, το πένθος, τον ξεριζωμό.  Για αυτό ολάκερη η ιστορία του πολιτισμού δεν είναι παρά μία γκρίζα ζώνη, χωρίς θύτες και θύματα, ένοχους και αθώους. Ένα τέτοιο ταξίδι επιχειρούμε, σκαλίζοντας τη μνήμη του τραύματος. Ίσως έτσι να μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά, θεμελιώνοντας τα σπίτια μας, την ίδια μας την ύπαρξη μέσα στον χρόνο”.

  Ευχαριστούμε πολύ τη Ναταλία Γεωργοσοπούλου και τη Σταύρια Νικολάου, που με τις συγκλονιστικές ερμηνείες τους άγγιξαν τις ψυχές μας και τις πλημμύρισαν με έντονα συναισθήματα,  καθώς και τον Γιάννη Σμυρνιόγλου, ο οποίος με την πρωτότυπη μουσική του σύνθεση μας έκανε συμμέτοχους στο δράμα των ηρώων, συμβάλλοντας στην κορύφωση της συγκίνησης.