https://www.milatora.gr/post/το-1ο-γυμνάσιο-κορίνθου-ενάντια-στο-bullying-μίλα-τώρα

   Με το σύνθημα «MΙΛΑ ΤΩΡΑ» όλα τα σχολεία της Ελλάδας ένωσαν τις δυνάμεις τους ενάντια στη βία. Το σχολείο μας, συμμετέχοντας στις δράσεις που διοργανώθηκαν για την Πανελλήνια ημέρα κατά του σχολικού εκφοβισμού, δημιούργησε ζωγραφικά έργα και παρακολούθησε διαδικτυακά τη δράση που πραγματοποίησε το Χαμόγελο του παιδιού. Αρχικά τη συζήτηση άνοιξε ο κύριος Γιαννόπουλος, εμπνευστής και δημιουργός του ιδρύματος αυτού. Μίλησε για τις δραματικές διαστάσεις που έχει πάρει το πρόβλημα τα τελευταία χρόνια και για την αναγκαιότητα να το συνειδητοποιήσουμε. Τόνισε ότι οι αυτοκτονίες παιδιών και τα περιστατικά βίας, τα οποία διαρκώς αυξάνονται λόγω του bullying, πρέπει να μας προβληματίσουν.
Στη συνέχεια τον λόγο πήρε η ψυχολόγος του εν λόγω οργανισμού, κα Γκίκα, αναφέροντας την ανάγκη πρόληψης και ευαισθητοποίησης για το θέμα αυτό. Ξεκίνησε αφηγούμενη την ιστορία του Αντρέα, ενός παιδιού το οποίο νόσησε από καρκίνο, μία νόσο, η οποία  είναι συνήθως ιάσιμη σε μικρές ηλικίες. Ενώ το παιδί αυτό βρισκόταν στο νοσοκομείο, παρατήρησε άλλα παιδιά που βρίσκονταν εκεί, επειδή δεν είχαν πουθενά αλλού να πάνε και έγραψε ένα γράμμα στο οποίο μίλησε για το όραμά του να δημιουργηθεί ένα μέρος για τα παιδιά αυτά. Αυτό ήταν το αρχικό έναυσμα για τη δημιουργία του οργανισμού.

   Η κυρία Γκίκα μίλησε για την γραμμή υποστήριξης 10 56 και την εικοσιτετράωρη υποστήριξη που παρέχεται χωρίς χρέωση στα παιδιά. Παράλληλα, πρόσθεσε την εξοικείωση με τη βία που έχει ως χαρακτηριστικά την ανισορροπία της δύναμης θύτη και θύματος. Σε τέτοια περιστατικά πάντοτε υπάρχει πρόθεση του θύτη, ενώ καταλυτικός είναι ο ρόλος των παρατηρητών, οι οποίοι συνήθως μένουν αμέτοχοι. Στο σημείο αυτό προβλήθηκαν μαρτυρίες παιδιών που έχουν υποστεί βία και μίλησαν για το συναίσθημα της ντροπής που αισθάνονται και τον λόγο για τον οποίο δεν αναφέρουν ποτέ τα συναισθήματα αυτά στους γονείς τους ή σε κάποιον μεγαλύτερο. Βασικό χαρακτηριστικό των θυτών είναι η έλλειψη ενσυναίσθησης, η ανάγκη να γίνουν αποδεκτοί, αλλά και η έλλειψη επικοινωνίας, ασφαλείας ή φίλων. Στο τέλος της ομιλίας τονίστηκε πόσο καίριος είναι ο ρόλος των παρατηρητών, οι οποίοι δεν πρέπει να παραμένουν αμέτοχοι, νιώθοντας αδύναμοι. Ως λύσεις προτάθηκαν το να μιλήσουν τα παιδιά σε κάποιον ενήλικα που εμπιστεύονται, στη γραμμή στήριξης ή σε άλλα παιδιά που μπορούν να βοηθήσουν.