Επιστημονική φαντασία (science fiction), ή ΕΦ

είναι κατηγορία του ευρύτερου μυθοπλαστικού τομέα του φανταστικού στην οποία πιθανές μελλοντικές ή εναλλακτικές εξελίξεις στην επιστήμη, στην τεχνολογία ή στην κοινωνία κατέχουν κεντρικό ρόλο στην πλοκή ή στο σκηνικό όπου εκτυλίσσεται η αφήγηση. Είναι ωστόσο σύνηθες ένας κόσμος επιστημονικής φαντασίας να χρησιμοποιείται μόνο ως σκηνικό για την αφήγηση κάποιας πιο συμβατικής ιστορίας (π.χ. αστυνομικής). Συνηθισμένα αφηγηματικά μοτίβα που κατηγοριοποιούνται κατά σύμβαση ως ΕΦ είναι το ταξίδι στο χρόνο, επαφή με εξωγήινους πολιτισμούς, ευφυή ρομπότ, φαινόμενα Ψ, μελλοντική εξέλιξη του ανθρώπινου είδους, πιθανή κατάρρευση του πολιτισμού κλπ. Πολλά είδη τέχνης (π.χ. η λογοτεχνία, ο κινηματογράφος και τα κόμικς) έχουν κατά καιρούς βασιστεί στην επιστημονική φαντασία. Ο ορισμός της δεν είναι εύκολος καθώς τα όρια που τη διαχωρίζουν από παρεμφερή μυθοπλαστικά είδη, όπως το φάνταζυ (fantasy) ή ο τρόμος (horror fiction), είναι ρευστά και ακαθόριστα, αν και συνήθως η οποιαδήποτε εμφάνιση υπερφυσικού στοιχείου ή μαγείας ως πραγματικών και αληθών φαινομένων του αφηγηματικού κόσμου αποκλείει την κατηγοριοποίηση του έργου ως ΕΦ.

Πέντε χαρακτηριστικά παραδείγματα ταινιών επιστιμονικής φαντασίας είναι:

1. Avatar,
2. Jurassic Park,
3. Alien,
4. Star Wars,
5. Blade Runne

Ο Ιταλικός νεορεαλισμός εμφανίστηκε στην Ιταλία μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1942 ο θεωρητικός του κινηματογράφου Ουμπέρτο Μπάρμπαρο εξέδωσε ένα μανιφέστο-αντίδραση στον κινηματογράφο που είχε επιβάλει ο Μουσολίνι (ταινίες προπαγάνδας) με το οποίο καλούσε τους κινηματογραφιστές να αντιληφθούν τη νέα πραγματικότητα όπως αυτή διαμορφωνόταν ως αποτέλεσμα του πολέμου και να την εκφράσουν στις ταινίες τους με έναν τρόπο που για πρώτη φορά ονομάστηκε «νεορεαλιστικός». Ένα χρόνο μετά ο φασισμός πέφτει και παράλληλα καταρρέει και ο κινηματογράφος που είχε επιβληθεί από αυτόν. Η συνολική οικονομική καταστροφή δημιουργεί ένα καινούργιο κινηματογρα φικό είδος : τον Ιταλικό Νεορεαλισμό. Τα στούντιο είχαν καταστραφεί και οι κινηματογραφιστές έβγαιναν στους δρόμους γυρίζοντας τη σκληρή πραγματικότητα μακριά από κάθε είδους ρομαντισμό.

Πρωταγωνιστικό ρόλο είχαν οι καθημερινοί άνθρωποι οι οποίοι δεν έχουν καμία ένδειξη ηρωισμού καθώς και οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν. Σαν κινηματογραφικό είδος ξέφυγε από τη λογική της απλής διασκέδασης των μαζών και πέρασε στο πλευρό του απλού ανθρώπου προσπαθώντας να δείξει την αγωνία του για επιβίωση.

5 χαρακτηριστικά παραδείγματα :

1. "Συνοικία το όνειρο'' : Ελλάδα 1961 με τον Αλ. Αλεξανδράκη και Μ. Κατράκης
2. ''Κλέφτης ποδηλάτων'' του Βιτόριο Ντε Σίκα (1940)
3. ''Ρώμη ανοχύρωτη πόλη'' του Ρομπέρτο Ροσελλίνι (1945)
4. ''Η γη τρέμει (1940) Λουκίνο Βισκόντι
5. ''Θαύμα στο Μιλάνο (1950) Βιτόριο Ντε Σίκα

Πηγές :  helencomments.blogspot.com
                cinefil.pblogs.gr

Η εταιρεία παραγωγής μπορεί να είναι άμεσα υπεύθυνη για τη συγκέντρωση. Χειρίζεται την κατάρτιση του προϋπολογισμού, τον προγραμματισμό, scripting, την προσφορά με το ταλέντο και τους πόρους, την οργάνωση του προσωπικού, την ιδία την παραγωγή , μετά την παραγωγή , τη διανομή και την εμπορία.

Οι εταιρείες παραγωγής συχνά είτε ανήκουν είτε στο πλαίσιο σύμβασης με έναν όμιλο μέσων μαζικής ενημέρωσης, κινηματογραφικών στούντιο ή ψυχαγωγία εταιρεία, οι οποίοι ενεργούν ως οι εταιρείες παραγωγής μητρικής εταιρείας π.χ Time Warner, Viacom αλλά μπορούν επίσης να είναι ανεξάρτητη π.χ Lionsgate. Εταιρείες παραγωγής μπορούν επίσης να εργαστούν από κοινού σε συμπαραγωγές. Μια εταιρεία παραγωγής συνήθως λειτουργεί με ένα παραγωγό ή σκηνοθέτη, αλλά μπορεί επίσης να διοικείται από ένα στέλεχος της παραγωγής.

Μεγάλες εταιρίας είναι οι Time Warner, Viacom, Lionsgate.

Οι εταιρίες διανομής ασχολούνται εκτός των άλλων με την προώθηση κινηματογραφικού υλικού, κινηματογραφικές ταινίες ή video για το σπίτι. Μερικές από τις πιο γνωστές ελληνικές κινηματογραφικές εταιρίες είναι ο Όμιλος Odeon, που λειτουργεί από το 1983 και εκτός από τη διανομή ταινιών ασχολείται με την παραγωγή ελληνικών ταινιών, την συμπαραγωγή ξένων ταινιών αλλά και με το Home Entertainment (DVD).

Άλλες είναι η Hollywood Entertainment που ιδρύθηκε το 2003 και συνεργάζεται με την Paramount όπως και η Film Trade η οποία δημιουργήθηκε το 1999 και που εκτός από τη διανομή ξένων ταινιών, αντιπροσωπεύει αρκετούς Έλληνες σκηνοθέτες και προμηθεύει τηλεοπτικούς σταθμούς. Επίσης η Audio Visual Enterprises S.A. που ιδρύθηκε το 1982 με κύρια ασχολία τη διανομή ταινιών video. Τέλος η Προοπτική Α.Ε. η οποία ιδρύθηκε το 1984 εκπροσωπώντας μερικές από τις μεγαλύτερες διεθνείς εταιρίες στον κόσμο (Sony Pictures, Walt Disney).

πηγές
http://el.wikipedia.org/
http://www.audiovisual.gr/
http://www.filmtrade.gr/
http://www.hollywoodent.gr/
http://www.odeon.gr/
 

Ένας κριτικός κινηματογράφου επανεξετάζει έργα και γράφει μια κριτική πάνω στην επανεξέτασή του για το ευρύ κοινό, συνήθως σε εφημερίδες ή περιοδικά, ή για ένα σημαντικό κοινό.

Τα καθήκοντα του είναι η έρευνα/ μελέτη εθνικής και διεθνής τηλεοπτικής παραγωγής (η ανάλυση και εκτίμηση συγκεκριμένων έργων, συγγραφέων/ σκηνοθετών κλπ), η παρουσίαση απόψεων και κρίσεων στα μέσα μαζικής επικοινωνίας και σε ειδικευμένες εκδηλώσεις.

Για ένα κριτικό κινηματογράφου δεν υπάρχει ένας μόνο προσδιορισμένος χώρος εργασίας. Ένας κριτικός δουλεύει σε κινηματογράφους, σε βιβλιοθήκες έργων και βίντεο, σε γραφεία δημοσιογραφικών δημοσιευμάτων, σε γραφεία σύνταξης, σε στούντιο ραδιοφώνου και τηλεόρασης, κλπ.

Ο ''εξοπλισμός'' ενός κριτικού είναι έργα και βίντεο, τεκμήρια, αρχεία, ειδικευμένα δημοσιεύματα, ακουστικές (και βιντεακές) συσκευασίες.

Για να μπορέσει κάποιος να γίνει κριτικός κινηματογράφου, πρέπει να έχει (εκτός από κατάλληλες σπουδές) κανονική όραση και ακοή, μια αρέσκεια για την τέχνη, ένα ενδιαφέρον για την αφηρημένη καλλιτεχνική και περιγραμματική σκέψη, προσεκτικότητα, αντικειμενική και πλευρική σκέψη και αντίληψη, δυνατότητα κατανόησης ενός κοινού, αισθητική κουλτούρα, δημοσιογραφικές δεξιότητες, δεξιότητες γλώσσας και ευρύ γνώση. Μπορούν όλα να είναι σημαντικά για το επάγγελμα. Αλλά οι κριτικοί έργων, κατά ακρίβεια, προέρχονται από ευρύ κλάδους, και είναι συχνά δημοσιογράφοι πρώτα.

Μερικά παραδείγματα κριτικών κινηματογράφου είναι:

• Γιάννης Μπακογιαννόπουλος
• Εύα Σούλτη
• Βασίλης Ραφαηλίδης
• Αρτέμης Μάτσας
• Άδωνις Κύρου

ΠΗΓΕΣ: (οι πληροφορίες αντλήθηκαν από ποικίλες ιστοσελίδες)

• http://www.tanea.gr/vivliodromio/?aid=4844, http://www.esoft.gr/gwo/povol/1321.htm,
• http://www.dramania.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=4956:synenteyxh-me-ton-kritiko-kinhmatografoy-giannh-mpakogiannopoylo&Itemid=183,
• http://el.wikipedi a.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%84%CE%AD%CE%BC%CE%B7%CF%82_%CE%9C%CE%AC%CF%84%CF%83%CE%B1%CF%82,
• http://www.sevenart.gr/bio.php?id=10190,
• http://www.cinemainfo.gr/films/opinion/2010/thesocialnetwork/index.html
   

Το box office είναι το μέρος όπου πουλιούνται τα εισιτήρια στο κοινό. Στην πάροδο των χρόνων όμως χρησιμοποιήθηκε αυτός ο όρος, κυρίως  από τη κινηματογραφική βιομηχανία, ως συνώνυμο για να εκφράσουν το μέγεθος της εμπορικής επιτυχίας που είχε μια παραγωγή όπως μία ταινία ή ένα θέατρο. Μια κινηματογραφική επιτυχία συνήθως μετριέται με βάση τον αριθμό των ανθρώπων που παρακολούθησαν την ταινία ή το ποσό των χρημάτων που συγκεντρώθηκαν που τις πωλήσεις εισιτηρίων. Αυτή η ανάλυση των εσόδων της κινηματογραφικής επιτυχίας των ταινιών είναι πολύ σημαντική για τις βιομηχανίες καθώς τους βοηθάει στην επιλογή ταινιών για μελλοντική χρηματοδότηση.

(πηγή: http://en.wikipedia.org/wiki/Box_office)

Οι 5 μεγαλύτερες κινηματογραφικές επιτυχίες όλων των εποχών είναι:
1.     Avatar (2009)
2.     Titanic (1997)
3.     Harry Potter and the Deathly Hallows, Part 2 (2011)
4.     Transformers: Dark of the Moon (2011)
5.       The Lord of the Rings: The Return of the King (2003)

(πηγή: http://www.filmsite.org/boxoffice.html) 

                              Γεωγραφική θέση Ινδίας και πληθυσμός

     Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη χώρα παγκοσμίως σε πληθυσμό, με 1.166.079.217 κατοίκους, και η έβδομη μεγαλύτερη σε έκταση με 3.287.590 χμ². Εκτείνεται ανάμεσα στα Ιμαλάια όρη και τον Ινδικό ωκεανό από τον οποίο ορίζεται στα νότια, νοτιοδυτικά και νοτιοανατολικά. Συνορεύει ανατολικά με το Μπανγκλαντές και τη Βιρμανία, βόρεια με την Κίνα και τα κρατίδια Μπουτάν, Νεπάλ, βορειοδυτικά με το Πακιστάν, ενώ δυτικά βρέχεται από την Αραβική θάλασσα και νότια, νοτιοανατολικά από τον Ινδικό ωκεανό και τον κόλπο της Βεγγάλης                                                                                                                

     Η   μουσική της

     Ο πολιτισμός της Ινδίας σήμερα είναι το αποτέλεσμα αλληλεπίδρασης φυλών και πολιτισμών, τόσο αυτοχθόνων, όσο και ξένων, κι είναι ακριβώς η μελέτη της συνεισφοράς όλων αυτών των παραγόντων που μας δίνει μια εικόνα της εξέλιξης της ινδικής μουσικής. Η μουσική της βόρειας Ινδίας είναι γνωστή με το όνομα "hindustani" Ινδουστανικήκαι της νότιας ως "karnatic" Καρνατική. Η προέλευσή τους είναι ίδια, μόνο η προσέγγιση και το στιλ αλλάζουν. Ένα από τα πλέον δημοφιλή παραδοσιακά όργανα της Ινδίας είναι το κρουστό tabla , βασικό στοιχείο της κλασικής ινδικής μουσικής του Βορρά ενώ πολύ διαδεδομένες είναι οι ιδιότυπες κλίμακες ragas. Η παραδοσιακή μουσική περιλαμβάνει τραγούδια του κύκλου της ζωής, των εποχών και των γιορτών των Ινδουιστών.

                                        Ο ρυθμός  και η μελωδία

   Ο ρυθμός είναι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της ινδικής μουσικής. Τα δομικά στοιχεία αυτού του ρυθμού, είναι κάποιες ενδιάμεσες ρυθμικές φόρμες, τα τάλας (αριθμός ρυθμικών σχημάτων) και τα μάντρας (μονάδες χρόνου)και όσον αφορά τη μελωδία, αυτή είναι ένας πολύπλοκος συνδυασμός που δημιουργεί τις φόρμες raga, που περιέχουν ένα ανοδικό τρόπο και ένα καθοδικό τρόπο με διαφορετικό συνδυασμό για κάθε raga. Κάθε raga με τον ειδικό μελωδικό χαρακτήρα της είναι μια διαφορετική ψυχική κατάσταση, μια εποχή του χρόνου, μια φάση της σελήνης, μια εποχή της φάσης της ανθρώπινης ζωής, της ζωής και του θανάτου, των φαινομένων της φύσης. Κάθε raga έχει μια πολύπλοκη ταυτότητα όσο πολύπλοκος είναι και ο ίδιος ο άνθρωπος.

                      Τα όργανα που χρησιμοποιούνται

Η βίνα είναι ένα πανάρχαιο έγχορδο όργανο , με 7 χορδές , πολύ διαδεδομένο. Είναι φτιαγμένο από μπαμπού και δυο σφαιρικά ηχεία από κολοκύθες. Προέρχεται από την βόρεια Ινδία και συνδέεται με τη ινδουιστική θεά Σαρασβάτι της μουσικής.

Το σιτάρ είναι ένα άλλο ευρέως γνωστό όργανο, με ένα ηχείο και 7 κύριες χορδές και 13 "συμπαθητικές". Το σαρόντ έχει 26 χορδές και είναι το πλουσιότερο ηχοποιητικό έγχορδο όργανο. Ένα άλλο παράξενο όργανο αυτής της κατηγορίας είναι το εκα-τάντρι , έχει μόνο ένα κομμάτι μπαμπού, και μια μόνο χορδή.

Από τα πνευστά το πιο γνωστό είναι το πούγκι , το διπλό φλάουτο των γητευτών των φιδιών. Το σάνκα είναι θαλάσσιο κοχύλι, τρυπημένο που χρησιμοποιείται στα μοναστήρια και το σρίνγκα είναι φτιαγμένο από κέρατο αγελάδας.

Στα κρουστά ξεχωρίζει το τάμπλα που αποτελείται από δυο χειροτύμπανα καλυμμένα με δέρμα. Το ένα παίζεται με το αριστερό χέρι και το άλλο με το δεξί.

Οι Βέδες(ιεροί ύμνοι και τελετουργικοί στίχοι, που έχουν συντεθεί στην αρχαϊκή Σανσκριτική και είναι γνωστοί μεταξύ των λαών που μιλούσαν ινδοευρωπαϊκή γλώσσα και πέρασαν στις Ινδίες από περιοχές της Περσίας.)

Τον 15ο και 10ο π.χ. αιώνα εμφανίζονται οι Βέδες ντυμένες με μουσική. Περιέχουν ύμνους και τραγούδια προορισμένα να συνοδεύουν ιεροτελεστίες και θυσίες. Όλα αυτά καταγραμμένα μέσα από μια πολύπλοκη και τελειοποιημένη μουσική σημειολογία. Η πηγή των Βεδών είναι άγνωστη και σύμφωνα με την μυθολογία. Ίσως γι΄ αυτό περιέχει τον σπόρο της αιωνιότητας και της διαχρονικότητας, εξαιτίας του οποίου κατάφεραν να επιζήσουν μέσα από την βουδιστική και μουσουλμανική περίοδο. Οι Βέδες περιέχουν εξαιρετικές γνώσεις σε όλους τους τομείς και η έντονη σύνδεση τους με το θρησκευτικό συναίσθημα ,τις έκανε να δημιουργήσουν εκείνη την μουσική παράδοση, που ήταν ικανή να μεταβιβάζει από γενιά σε γενιά αυτές τις γνώσεις. Ποτέ δεν έγινε κοσμική , πάντα υπηρετούσε την ένωση και την επικοινωνία του ανθρώπου με το θείο, πάντα σκόπευε στην δημιουργία έξαρσης και έκστασης της ανθρώπινης συνείδησης, για να την οδηγήσει σε ανώτερα υπερβατικά επίπεδα και σε μυστικιστικά συναισθήματα.
 
 Τα κέντρα μετάδοσης αυτής της μεγάλης μουσικής παράδοσης ήταν καταρχήν τα μοναστήρια και αργότερα τα παλάτια. Κάθε ναός και κάθε αυλή , είχε πολλούς δεξιοτέχνες εκτελεστές δασκάλους. Η αυλική μουσική εξελίχτηκε γρήγορα , ο "αρχιμουσικός της αυλής" συντόνιζε το είδος της μουσικής που έπρεπε να παίζεται σε κάθε περίσταση. Για την χαρά , τα πένθη, τις μάχες, τις επικλήσεις, για όλες τις σημαντικές στιγμές ταίριαζε μια διαφορετική μουσική φόρμα.