ΚΥΡΙΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ:

         Ο Ιμπρεσιονισμός γενικά είναι καλλιτεχνικό ρεύμα που αναπτύχθηκε στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Αν και αρχικά καλλιεργήθηκε στο χώρο της ζωγραφικής, επηρέασε τόσο τη λογοτεχνία όσο και τη μουσική. Η πατρότητα του νεολογισμού «Ιμπρεσιονισμός» (Impressionism)αποδίδεται στον Λουί Λερουά, ο οποίος και τον χρησιμοποίησε πρώτος σε άρθρο του, που δημοσιεύτηκε στις 23 Απριλίου 1874 στο Le Charivari. Για τη δημιουργία του νεολογισμού, ο Λερουά εμπνεύστηκε από τον πίνακα του Κλοντ Μονέ Εντύπωση – Ο ήλιος ανατέλλει(Impression, Sunrise- Impression, Soleil Levant).

Αποκαλούμε μουσικό Ιμπρεσιονισμόμια συγκεκριμένη μουσική τάση που εκδηλώθηκε στη Γαλλία στις αρχές του 20ού αιώνα με σημείο αναφοράς το έργο του Κλοντ Ντεμπισί (1862-1918). Η ονομασία αυτή δόθηκε κατ' αντιστοιχία του ομώνυμου εικαστικού κινήματος των ετών 1860-1870, ενώ γύρω από το όνομα του Ντεμπισί συγκεντρώνεται μια πλειάδα σύγχρονών του συνθετών, που επηρεάστηκαν, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, από το έργο του μεγάλου Γάλλου συνθέτη. Από αυτή τηνάτυπη ομάδατων ιμπρεσιονιστών συνθετών δεν λείπουν και αρκετοί Έλληνες που, λόγω της διαμονής τους στο Παρίσι την εποχή εκείνη, ήρθαν σε άμεση επαφή με αυτό το καινούργιο αισθητικό ρεύμα.

 Ο Ιμπρεσιονισμός, ως μουσική αισθητική τάση, δεν έχει σίγουρα το εύρος και το βάθος του Κλασικισμού ή του Ρομαντισμού, καθώς περιορίζεται στο Παρίσι των αρχών του περασμένου αιώνα και αποκρυσταλλώνεται στο πρόσωπο του Κλοντ Ντεμπισί. Όροι όπως ο Ιμπρεσιονισμός ή ο Εξπρεσιονισμός που τον διαδέχτηκε, αποτελούν, κυρίως, απόπειρες της μουσικής κριτικής να περιγράψει καινούργιες μουσικές τάσεις, που ξεφεύγουν από την παραδοσιακή, κλασική, αισθητική, χρησιμοποιώντας όρους και κατηγοριοποιήσεις των εικαστικών τεχνών.Τη δεκαετία του 1950, ο όρος περιγράφει ορισμένες ριζοσπαστικές τάσεις της σύγχρονης μουσικής και επιβιώνει ως τις μέρες μας, καθώς «απουσία προτιμότερου» όπως έχει συχνά ειπωθεί, χρησιμοποιείται για να περιγράψει μουσικές ήπιων τόνων, ατμοσφαιρικές, όπου κυριαρχεί η ρευστότητα στη φόρμα και στη δομή του έργου και η εκλέπτυνση, ίσως και η εκζήτηση, στην αναζήτηση καινούργιων ηχοχρωματικών ή αρμονικών συνδυασμών.

ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ:

Όπως αναφέρετε και παραπάνω ο μουσικός Ιμπρεσιονισμός ακολούθησε τον εικαστικό και ίσως τον λογοτεχνικό Ιμπρεσιονισμό. Oόρος αυτός στην ζωγραφική υποδηλώνει το έργο των καλλιτεχνών εκείνων που προσπαθούσαν να ‘‘συλλάβουν’’ την οπτική εντύπωση που γεννάει μια σκηνή αντί να επιχειρήσουν μια ‘‘πραγματική’’ αναφορά σε αυτή. Χαρακτηριστικό των ιμπρεσιονιστών ζωγράφων είναι το έντονο ενδιαφέρον τους για τα παιχνίδια του φωτός.

Ο ιμπρεσιονισμός ως λογοτεχνική τεχνοτροπία ,του οποίου οι κύριοι εκπρόσωποι μεταξύ άλλων είναι στην Ιταλία ο Γκαμπριέλε Ντανούντσιο, στη Γαλλία οι αδερφοί Εδμόνδος και Ζυλ Υό ντε Γκονκούρ, προσπαθεί – όπως και στη ζωγραφική – να αποδώσει πιστά υποκειμενικές εντυπώσεις ,διαθέσεις και ψυχικές καταστάσεις σε όλες τις αποχρώσεις και σκιάσεις.

ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΙ:

 Ο Κλωντ Ντεμπισί(22 Αυγούστου 1862 – 25 Μαρτίου 1918), πλήρες όνομα: Claude-Achille Debussy, ήταν Γάλλος συνθέτης. Θεωρείται ο κύριος εκπρόσωπος του κινήματος του μουσικού ιμπρεσιονισμού, αν και ο ίδιος δεν αποδεχόταν τον χαρακτηρισμό αυτό. Ο Ντεμπυσσύ δεν είναι μόνο ένας από τους γνωστότερους Γάλλους συνθέτες, αλλά και μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της δυτικής μουσικής, σηματοδοτώντας το πέρασμα από την ρομαντική εποχή στη μοντέρνα μουσική του 20ού αιώνα.

Ο Μορίς Ραβέλ (Σιντριβάνια), ο Αλμπέρ Ρουσέλ (Το συμπόσιο της αράχνης), και ο Άγγλος Ραλφ Βον- Γουίλιαμς (Μια συμφωνία της θάλασσας κ The Lark Ascending) που μελέτησε ενορχήστρωση με τον Ραβέλ στο Παρίσι τον χειμώνα του 1907-1908 δημιουργούν έργα τα οποία κατατάσσονται στην ιμπρεσσιονιστική αισθητικήκαιείναι μερικοί από τους εκπροσώπους του μουσικού αυτού είδους.

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ ΕΡΓΑ:

Έργα για πιάνο: Petite suite 1888-89, Suite bergamaspue 1890-1905, Marche ecossaise 1891, Linda raja 1901, Masques 1904, Images- Livre 1-2, 1904-1907, Preludes- Livres 1-2, 1909-12, Etudes-Livre 1-2, 1915.

Ορχηστικάέργα: Prelude a l’apres-midi d’un faune 1892-94, Nocturnes 1897-99, La Mer 1903-05, Images pour orchestre 1905-12.

Μουσική δωματίου: κουαρτέτο εγχόρδων σε Σολ ελάσσονα 1893, Syrinx 1913, Σονάτα για βιολεντσέλο και πιάνο 1915, Σονάτα για φλάουτο βιόλα και άρπα 1915, Σονάτα για βιολί και πιάνο 1916-17.

Σκηνική μουσική: Khamma 1911-12, Jeux 1912, La Boire a joujoux 1913.

Μελόδραμα: Rodrique et Chimene 1890-92, Pelleas et Melisande 1893-1902

Για τον όρο σινεφίλ υπάρχουν τρεις διαφορετικές έννοιες οι οποίες δεν έχουν καμία σύγκλιση μεταξύ τους:

Σινεφίλ (ο, η):

Όρος πρώτος… Ο Άνθρωπος που βλέπει πολλές ταινίες: Πράγματι, για να είσαι Σινεφίλ δεν χρειάζεται να έχεις στάνταρ υψηλά γούστα και να παρακολουθείς μονάχα ταινίες κουλτούρας. Αυτή η άποψη είναι αρκετά παλιά και έχει πλέον αναθεωρηθεί. Από την άλλη, δεν χρειάζεται να βλέπεις ταινίες μονάχα στην μεγάλη οθόνη, αλλά σε αυτήν την περίπτωση τα κριτήρια ανεβαίνουν και δεν μετράν οι βιντεοπαραγωγές.

Όρος δεύτερος… Ο άνθρωπος που έχει υψηλά ποιοτικά γούστα στην επιλογή ταινιών του: Αυτός είναι ο κλασικός Σινεφίλ, δηλαδή κάποιος που για να πάει σινεμά, πρέπει να παίζει από Αντονιόνι και πάνω. Πλέον έχουν ενσωματωθεί και όλες οι κλασικές ταινίες στον όρο (παλιό να ‘ναι και ότι να ‘ναι), αλλά και ταινίες ειδικού ενδιαφέροντος, όπως τα cult ή οι μικρού μήκους.

Όρος τρίτος… Η ταινία που είναι πέρα κατηγοριών και φέρει την χαρακτηριστική γραφή του σκηνοθέτη της: Αυτόν τον όρο θα τον βρείτε και σε άλλες γλώσσες, αλλά τοιουτοτρόπως. Οι Ευρωπαίοι προτιμούν τον όρο Cinephile (και όχι cinephille όπως συχνότερα παρουσιάζεται), ενώ οι Αμερικανοί προτιμούν το Art House. Εδώ πρέπει να τονίσουμε ότι Σινεφίλ, στην απλοποίηση του, σημαίνει σινεφιλία και προέρχεται βασικά από τον γαλλικό όρο.

Βασικά αρκετούς τους γεμίζει περηφάνια η κατάταξη τους στον όρο, ακόμα και να μην γνωρίζουν τον ακριβή του ορισμό. Το κοινό που λατρεύει το σινεμά έχει πολλούς τρόπους πρόσβασης στα κοινά του. Είτε με μηνύματα σε περιοδικά (πλέον και σε site), είτε με τη συμμετοχή σε ανοιχτές συζητήσεις (θεσμοθετημένες ή μη), είτε με το τι ταινίες επιλέγει να βλέπει διαμορφώνει το κινηματογραφικό γίγνεσθαι. Πλάι με τους κριτικούς καθορίζει την αθανασία ή μη μιας ταινίας. Με τις μαζικές επιλογές του ορίζει στις εταιρίες παραγωγής το τι είδους ταινίες θα βγάζουν. Αν κάποια στιγμή εξαφανιστεί ο όρος Σινεφίλ ως είδος ταινίας, θα είναι επειδή υπάρχει ελάχιστη προσέλευση στις συγκεκριμένες ταινίες. Αν από την άλλη κατακλυζόμαστε από σίκουελ, πρίκουελ και όλα αυτά, είναι γιατί πολύ απλά πουλάνε…

Παραδείγματα ταινιών σινεφίλ είναι:

1. ΔΡΑΚΟΣ ΤΟΥ ΝΤΙΣΕΛΝΤΟΡΦ
2. ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΠΑΣΜΕΝΟ ΚΑΘΡΕΠΤΗ   του Ινγκμαρ Μπεργκμαν
3. ΣΟΛΑΡΙΣ  του Αντρει Ταρκοφσκυ
4. Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ   του  Αντρει Ζβαγκιτσεφ
5. ΑΝΟΙΞΗ,ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ,ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ,ΧΕΙΜΩΝΑΣ    του Κιμ Κι Ντουκ

Βιβλιογραφία: Myfilm.gr
 

Οι πρώτες προσπάθειες σύλληψης του φαινομένου του κινουμένου σχεδίου ανήκουν στα παλαιολιθικά χρόνια. Μέσα σε σπηλιές βρέθηκαν χαραγμένα σχέδια, όπου τα ζώα απεικονίζονταν με πολλά πόδια, σε υπερτεθειμένες θέσεις, προφανώς για να δοθεί η αίσθηση της κίνησης.

Ένα πήλινο αγγείο 5.200 χρόνων, το οποίο είχε βρέθεί στη Σαχρ-ί Σόκτα (Shahr-i Sokhta) στο Ιράν, έφερε πάνω του πέντε σχέδια μιας κατσίκας ζωγραφισμένα. Αυτό έχει ακουστεί ότι είναι δείγμα του πρώτου animation. Ωστόσο, μιας και δεν υπήρχε εξοπλισμός για να παρουσιαστεί η κίνηση του σχεδίου, μια σειρά από εικόνες δεν μπορεί να λέγεται "κινούμενη εικόνα" με τη σωστή έννοια της λέξης.

Το φενακιστοσκόπιο, το πραξινοσκόπιο και το γνωστό ξεφύλλισμα ενός βιβλίου ήταν οι πιο δημοφιλείς μηχανισμοί που εφευρέθηκαν γύρω στο 1800, ενώ το 180 μ.Χ. είχε ήδη εφευρεθεί μια άλλη κινέζικη συσκευή. Αυτά τα μηχανήματα παρήγαν κίνηση από διαδοχικά σχέδια μέσω τεχνολογικών μέσων, όμως το animation δεν είχε αναπτυχθεί ουσιαστικά μέχρι την έλευση της Κινηματογραφίας, η οποία συνέβη πολύ αργότερα.

Φιλμ νουάρ είναι ένας κινηματογραφικός όρος που χρησιμοποιείται κυρίως για να ορίσει ένα συγκεκριμένο στυλ σε αστυνομικές ταινίες τουΧόλιγουντ που δίνουν έμφαση στον κυνισμό των χαρακτήρων και τα συναισθηματικά ερωτικά τους κίνητρα. Η κλασική περίοδος του φιλμ νουάρ στις ΗΠΑ εκτείνεται από τις αρχές της δεκαετίας του ‘40 μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ‘50. Οι ταινίες αυτής της εποχής χαρακτηρίζονται από χαμηλό φωτισμό και έντονες ασπρόμαυρες αντιθέσεις, επιρροές από το γερμανικό εξπρεσιονισμό. Επίσης, πληθώρα ιστοριών και συμπεριφορών χαρακτήρων προέρχονται από το χώρο του αστυνομικού μυθιστορήματος στις ΗΠΑ  κατά την περίοδο τηςΟικονομικής Ύφεσης.

Ο όρος film noir (στα γαλλικά “μαύρη ταινία”) αποδόθηκε για πρώτη φορά σε ταινίες του Χόλιγουντ από τον Γάλλο κριτικό Νίνο Φρανκ το 1946, αλλά ήταν άγνωστος στους περισσότερους επαγγελματίες της αμερικανικής κινηματογραφικής βιομηχανίας της “κλασικής εποχής” του είδους.Ιστορικοί και κριτικοί του κινηματογράφου καθόρισαν τον όρο εκ των υστέρων. Προτού διαδοθεί ευρέως ο όρος τη δεκαετία του ‘70, πολλά κλασικά φιλμ νουάρ αναφέρονταν ως μελοδράματα. Από τη δεκαετία του ‘60 και μετά, βγήκαν πολλές ταινίες που είχαν κοινά στοιχεία με τα φιλμ νουάρ της κλασικής περιόδου, τα οποία χρησιμοποιούσαν με αυτοαναφορικό τρόπο. Τέτοιες μεταγενέστερες ταινίες χαρακτηρίζονται συχνά ως “νεο-νουάρ”, ενώ υπάρχουν και παρωδίες εμπνευσμένες από το είδος κιόλας από τα μέσα της δεκαετίας του ‘40.

Μεταξύ των ειδικών υφίσταται το ερώτημα αν το φιλμ νουάρ αποτελεί ξεχωριστό κινηματογραφικό είδος ή όχι.
 

Σεναριογράφος λέγεται αυτός που γράφει το σενάριο ενός κινηματογραφικού έργου. Ο σεναριογράφος όχι μόνο γράφει την υπόθεση της σειράς άλλα είναι αυτός που επινοεί και τους πρωταγωνιστές του έργου.

Κάποιοι από τους μεγαλύτερους έλληνες σεναριογράφους είναι : ο Γιώργος Τζαβέλλας, ο Νίκος Φώσκολος, ο Δήμος Αβδελιώτης, η Ήβη Σοφιανού, ο Κώστας Δούκας, ο Θάνος Λειβαδίτης, ο Τάκης Κανελλόπουλος και πολλοί άλλοι. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι σκηνοθέτες, στιχουργοί, παραγωγοί, ακόμη και ηθοποιοί!

Πηγές :

• Λεξικό Μπαμπινιώτη, σελ. 1579
• Βικιπαίδεια (ίντερνετ)

Με τον όρο Διευθυντής Φωτογραφίας ορίζουμε τον επικεφαλή πάνω από την κάμερα και τον φωτισμό τα πληρώματα που εργάζονται σε μια ταινία, υπεύθυνος για την επίτευξη στιςκαλλιτεχνικές και τεχνικές αποφάσεις που σχετίζονται με την εικόνα.

Καιρο τωρα αποτελει κεντρικο και αναντικαταστατο κοματι για την δημιουργια μιας ταινίας παρολο που ορισμένοι επαγγελματίες επιμένουν ότι αυτό ισχύει μόνο όταν ο διευθυντής του χειριστή φωτογραφίας και φωτογραφική μηχανή είναι το ίδιο πρόσωπο.

Για τους περισσότερους, «κινηματογραφιστής» και «διευθυντής φωτογραφίας» είναι ανταλλάξιμοι όροι. Μερικές φορές, ωστόσο, ο όρος «διευθυντής φωτογραφίας» μπορεί να αναφέρεται το πρόσωπο που εποπτεύει την φωτογραφία σε μια βιντεοσκοπημένης τηλεοπτικης παραγωγής.

Πέντε απο τα μεγαλύτερα ονόματα Διευθυντών Φωτογραφίας είναι :

1. carry boelens ,
2. m.david mullen,
3. tylor j. clements ,
4. panos galfis bio ,
5. holly hunter

πηγή πληροφοριών : wikipedia,