Μαζί ό,τι κι αν συμβεί
Μαζί ό,τι κι αν συμβεί
Αρθρογράφος: Νίκος Μεταξάς
Πηγή :

Το κυνήγι του χρόνου
Νιώθω πως τη σημερινή εποχή ο χρόνος είναι το μεγαλύτερο ζητούμενο.
Όχι γιατί μίκρυνε η μέρα μας ή το ρολόι αποφάσισε να κινείται με ταχύτερους ρυθμούς, αλλά γιατί εμείς τον κυνηγάμε περισσότερο, με αποτέλεσμα να μας ξεφεύγει η ζωή. Κι είναι κάτι που βλέπουμε παντού γύρω μας και μέσα μας. Ένα ασταμάτητο κυνήγι: να προλάβω, να πετύχω, να φτάσω, να βάλω τον επόμενο στόχο ή να καταφέρω τον προηγούμενο, που τον έχασα βάζοντας τρεις τέσσερις πάνω από αυτόν και συνειδητοποιώντας ότι τελικά τον ήθελα ή ότι συμπληρώνω μια άτυπη λίστα στόχων στο μυαλό μου – που πρέπει όλους να τους πετύχω, όλους να τους προλάβω και να τους καταφέρω, γιατί… πρέπει.
Τα «πρέπει» της ζωής έχουν επιστρέψει –αν έφυγαν ποτέ– κι έχουν ορθωθεί μπροστά μας. Και, κυρίως, έχουν γίνει μέρος της πραγματικότητας των παιδιών με τρόπους που δεν συνέβαινε παλιότερα. Πρέπει να μάθεις πολλές γλώσσες, να πας σε άπειρες δραστηριότητες γιατί όλες φαίνονται χρήσιμες και όλες έχουν να σου δώσουν τόσο πολλά –εσύ εξάλλου δεν ζήτησες τις περισσότερες; Εσύ δεν είπες πως όλοι οι φίλοι σου κάνουν τις ίδιες και συναντιέστε σε όλες αυτές; Ή μήπως χάνεστε προσπαθώντας να συναντηθείτε;–, πρέπει να τα καταφέρεις σε όλα, ακόμα κι αν είναι πολλά και σε συνθλίβουν ή σε αφήνουν με μια αίσθηση μετριότητας ή πασαλείμματος· όλα από λίγο, όλα για να γεμίσουμε τον χρόνο ή, ακόμα χειρότερα, για να κατηγορήσουμε τη βαρεμάρα ως αιτία κακών και όχι δημιουργίας.
Άλλο ένα νέο «απόκτημα» της εποχής είναι ότι μιλάμε για παιδικό άγχος με καλπάζοντες ρυθμούς αύξησης, για παιδικό burnout, για διάσπαση προσοχής – συμβαίνουν άλλωστε τόσα, που ο παιδικός εγκέφαλος δεν έχει τον χρόνο να τα απορροφήσει καθώς βομβαρδίζεται συνεχώς με ερεθίσματα που δυσκολεύεται να αφομοιώσει. Το βασικό θέμα είναι: Τα χρειάζεται όλα αυτά το παιδί;
Η απάντηση είναι ξεκάθαρη: Όχι, δεν τα χρειάζεται. Γιατί κύριος ρόλος του γονέα είναι να καλύψει τις ανάγκες του παιδιού του και όχι απαραίτητα όλες τις επιθυμίες του. Και πολλά από αυτά που αναφέρουμε ως συνήθεις υπόπτους στο κυνήγι του χρόνου εντάσσονται στην κατηγορία «επιθυμίες». Μόνο που ο ανθρώπινος εγκέφαλος τείνει να επιθυμεί όσα βλέπει μπροστά του ως διαθέσιμα και όχι όσα υπαγορεύει η ανάγκη του.
Με απλά λόγια, θα ήθελε λιγότερα αν δεν τον βομβαρδίζαμε με όλα όσα κάνουμε τώρα. Η ανάγκη για παύση και για βιώσιμους ρυθμούς είναι πλέον τεράστια. Μαζί και η ανάγκη για χρόνο στον οποίο η οικογένεια θα μπορεί να συνδεθεί και να γεμίσει την αγκαλιά της με την παρουσία όλων των μελών της και όχι με υλικά αγαθά ως υποκατάστατα. Και η αλήθεια είναι ότι όλο και πιο συχνά συναντάμε στο σχολείο παιδιά που δεν ζουν τους γονείς τους ή δίνουν ραντεβού για να τους συναντήσουν. Ανάμεσα σε πιεσμένα προγράμματα, αγχωμένες ζωές και βλέμματα που δεν ξέρουν να σου πουν πώς έμοιαζε το ΜΑΖΙ που έζησαν οι παλιότερες γενιές, γιατί δεν το είδαν.









































