Feed
Άρθρα
Σχόλια

Ο τόπος μας

Ο τόπος μας
Γιάννης Ρίτσος

Ανεβήκαμε πάνω στο λόφο να δούμε τον τόπο μας —
φτωχικά, μετρημένα χωράφια, πέτρες, λιόδεντρα.
Αμπέλια τραβάν κατά τη θάλασσα. Δίπλα στ’ αλέτρι
καπνίζει μια μικρή φωτιά. Του παππουλή τα ρούχα
τα σιάξαμε σκιάχτρο για τις κάργιες. Οι μέρες μας
παίρνουν το δρόμο τους για λίγο ψωμί και μεγάλες λιακάδες.
Κάτω απ’ τις λεύκες φέγγει ένα ψάθινο καπέλο.
Ο πετεινός στο φράχτη. Η αγελάδα στο κίτρινο.
Πώς έγινε και μ’ ένα πέτρινο χέρι συγυρίσαμε
το σπίτι μας και τη ζωή μας; Πάνω στ’ ανώφλια
είναι η καπνιά, χρόνο το χρόνο, απ’ τα κεριά του Πάσχα —
μικροί μικροί μαύροι σταυροί που χάραξαν οι πεθαμένοι
γυρίζοντας απ’ την Ανάσταση. Πολύ αγαπιέται αυτός ο τόπος
με υπομονή και περηφάνεια. Κάθε νύχτα απ’ το ξερό πηγάδι
βγαίνουν τ’ αγάλματα προσεχτικά κι ανεβαίνουν στα δέντρα.

Κεχριές, Ιούλιος 2020

Όσα μου στέλνετε είναι απόδειξη ότι δεν περάσαμε απαρατήρητοι ο ένας από τη ζωή του άλλου. Κάθε χρονιά ήταν και μια συνάντηση, από τις σπουδαίες. Είμαι ευγνώμων που ζούσα συναντήσεις τέτοιας έντασης εδώ και 22 χρόνια.
Ο άνθρωπος είναι ζώο αγέλης. Προσπάθησα να σας πείσω πως αξίζει να γίνετε μέλος μιας ομάδας. Αν κατάφερα να σας κάνω έστω και λίγο να σκεφτείτε διαφορετικά, είμαι πολύ χαρούμενη.
Αν είδατε τη ζωή διαφορετικά, μη σταματήσει η αλυσίδα σε εσάς. Μοιραστείτε όσα μάθατε, όσα σκεφτήκατε, όσα πιστέψατε. Με αφοσίωση και πείσμα. Η εκπαίδευση δε γίνεται μόνο στα θρανία και τα έδρανα.
Όσο δεν ξεχνάτε τα μαθήματά μας τόσο θα είμαστε καθημερινά ο ένας μέσα στη ζωή του άλλου. Γι’ αυτό και δε σας χαιρετώ.
Θα εξακολουθήσουμε να είμαστε μαζί.


«Δεν άνθησαν ματαίως τόσα θαύματα
Η χάρη τους είναι ψηλή περιπλοκάδα
Που σφίγγει τα μελλούμενα και την ζωή μας
Μέσα στ’ αστέρια.»

#22χρόνια #ΝέαΓενιάΖηρίδη

Η Μάρω Παρασκευούδη μού ζήτησε να μιλήσω για τις αλλαγές στο ωρολόγιο πρόγραμμα του Λυκείου σε ό,το αφορά τις τέχνες στην εκπαίδευση. Η τοποθέτησή μου γράφτηκε με το νου στο πλαίσιο των διεθνών εξελίξεων. Διαβάστε εδώ όλο το άρθρο «Έχει, τελικά, σημασία να διδάσκονται καλλιτεχνικά στο σχολείο;»

Μια κάποια ατζέντα

Την εβδομάδα από τις 25-31 Μαΐου 2020 γιορτάστηκε η Παγκόσμια Εβδομάδα Τεχνών στην Εκπαίδευση, μια πρωτοβουλία της Unesco και του World Alliance for Arts Education. Στο διαφημιστικό βίντεο Why Arts Education matters διαβάζουμε «We all have an artistic soul». Ας ξεκινήσουμε από κει.

Δεν είμαστε όλοι καλλιτέχνες, αλλά γεννιόμαστε δημιουργοί. Η παιδεία και ό,τι μας διαμορφώνει στόχο έχει να φέρει τη δημιουργικότητα στο προσκήνιο της ζωής. Τη δημιουργικότητα, όμως, όπως επισημαίνει ο Ken Robinson, που συνεργάζεται με τη νοημοσύνη, που δεν περιορίζεται στις τέχνες αλλά τέμνει εγκάρσια όλο το εκπαιδευτικό πρόγραμμα μιας χώρας, που θέτει σε εφαρμογή τη φαντασία ώστε να οδηγεί στη δράση και στην υπηρεσία του κοινού καλού.Το πιο πρόσφορο περιβάλλον είναι η καλλιτεχνική παιδεία.

Το 2010 στο Παγκόσμιο Συνέδριο στη Σεούλ συνοψίστηκαν οι αρχές και οι δράσεις για την ενίσχυση και εδραίωση των Τεχνών στην Εκπαίδευση (Seoul Agenda).  Δέκα χρόνια μετά ξεκινά, εν μέσω καραντίνας, συζήτηση για την εφαρμογή της Ατζέντας. Οι διαφορές μεταξύ ηπείρων είναι τεράστιες σε ό,τι αφορά την πρόσβαση των μαθητών στην καλλιτεχνική παιδεία, κυρίως στο δημόσιο σχολείο, και οφείλονται σε διαφορετικούς λόγους. Προέχει η ακαδημαϊκή αριστεία, οι τέχνες είναι πολυτέλεια, υπάρχει έλλειμμα στη χρηματοδότηση κ.λπ. Το αίτημα διεθνώς παραμένει ο εκδημοκρατισμός της εκπαίδευσης γενικά, η άμεση και ελεύθερη πρόσβαση στις τέχνες για όλους τους μαθητές ειδικά.

Είναι ένας αγώνας που πρέπει να συνεχιστεί, γιατί οι τέχνες δεν είναι για τους λίγους. Όλα τα παιδιά έχουν δικαίωμα συμμετοχής στην πολιτιστική και καλλιτεχνική ζωή βάσει της Διεθνούς Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού. Στην Ελλάδα, όμως, άλλη ατζέντα ισχύει. Ο διεθνής διάλογος δεν είναι έχει ιδιαίτερη βαρύτητα. Στα καθ’ ημάς, απλώς δεν ήταν δημοφιλές μάθημα. Όποιος επιθυμεί ας ασχοληθεί ιδιωτικά και επί πληρωμή. Θα καταλάβετε τι ακριβώς εξοβελίζεται από το Λύκειο στη χώρα μας αν δείτε το βίντεο της Παγκόσμιας Εβδομάδας. Καλή μας δύναμη.

Νατάσα Μερκούρη, φιλόλογος,

υπεύθυνη μαθητικού θεατρικού ομίλου

«Βλέμμα εφήβων»

2+2=5

Ο κορονοϊός βλάπτει σοβαρά την υγεία.

Και τις εργασιακές σχέσεις.

Και τις ανθρώπινες σχέσεις.

Όχι, 2+2 δεν κάνουν 5, όταν με εγκαλείτε ότι δε στηρίζω τον χώρο όπου εργάζομαι πάνω από 20 χρόνια, με ατελείωτες ώρες εργασίας για εξωδιδακτικές δραστηριότητες, με μετρήσιμα αποτελέσματα. Συνιστώ βιταμίνη Β12 για τη μνήμη κι ένα ξεφύλλισμα του αρχείου.
Όχι, 2+2 δεν κάνουν 5, όταν διεκδικώ δεδουλευμένα μηνών κι εσείς παρουσιάζετε την απεργία μου ως παράνομη. Μετά από τόσα χρόνια, θα έπρεπε να διαβάζετε πιο προσεκτικά τον νόμο (σελ. 20).
Όχι, 2+2 δεν κάνουν 5, όταν μου υπενθυμίζετε την εντιμότητά σας απέναντί μου. Θα πρέπει να πω «ευχαριστώ» που οφείλετε να τηρείτε τη νομιμότητα; Ξαναδιαβάστε τον νόμο, αλλά όχι επιλεκτικά.
Όχι, 2+2 δεν κάνουν 5, όταν μου απευθύνεστε σαν να είμαι το παιδί της οικογένειας, το άτακτο παιδί της οικογένειας, το μεμονωμένο περιστατικό. Ξέρω ποια είναι η οικογένειά μου και πού βρίσκεται. Με εσάς έχω επαγγελματική σχέση, με υποχρεώσεις και δικαιώματα και από τις δύο πλευρές.
Όχι, 2+2 δεν κάνουν 5, όταν επικαλείστε «ατομική ευθύνη» και συλλογικότητα σε κρίσιμες στιγμές. Όταν διεκδικούνται τα αυτονόητα, δεν μπορούν να συμβαδίζουν και τα δύο.
Όχι, 2+2 δεν κάνουν 5, όταν επικαλείστε το θυμικό και το συναίσθημά μου, όταν θέλετε ν’ αποφασίσω κατά το δικό σας δοκούν παρουσιάζοντας το άσπρο μαύρο. Είμαι τέρας ψυχραιμίας. Το έχετε ζήσει, εκκωφαντικά, από κοντά. Και δεν έχω αχρωματοψία.
Και τέλος, όχι, συνάδελφε. 2+2 δεν κάνουν 5, όταν μου ακυρώνεις τον αγώνα, τη διεκδίκηση -που εν τέλει δεν αφορά εμένα προσωπικά-, αναπληρώνοντάς με τις μέρες της απεργίας μου. Κάνε μάθημα στις δικές σου τάξεις.

Εγώ θα συνεχίσω να είμαι συνεπής στις υποχρεώσεις μου.
Περιμένω το ίδιο κι από εσάς.

#supportartworkers

«Χρέος μας είναι η ανάσταση όχι σε μια άλλη ζωή. Αλλά να υψώσουμε το ανάστημά μας σε αυτή τη ζωή, να προσεγγίσουμε κάτι υψηλό. Αυτή είναι μια πρόκληση που δεν τελειώνει ποτέ.»

Χ. Μποκόρος, Συνέντευξη στη Βασ. Τζιβελέκου,  Εφημερίδα των Συντακτών, 22.12.2016

Χρήστος Μποκόρος, Ανθισμένη κυψέλη

Ένα μικρό αντίδωρο για όλη τη στήριξη, για να περάσουν αυτές οι μέρες με μειωμένη αίσθηση ματαιότητας.

Μικρός κατάλογος, στοιχειώδης επιλογή ταινιών βασισμένων σε ιστορικά γεγονότα και περιόδους. Πολύ απέχει από την εξαντλητική καταλογογράφηση.

Επέλεξα ταινίες κλασικές και σύγχρονες, σίγουρα κάποιες εμβληματικές, με εύκολη και λιγότερο εύκολη πρόσβαση, «εμπορικές» και ταινίες των φεστιβάλ.

Απευθύνονται σε ενήλικο κοινό κυρίως.

Θα βρείτε τον κατάλογο (pdf) σε αυτή την υπερσύνδεση.

Διαδώστε ελεύθερα!

Empty street is seen in Manhattan borough following the outbreak of coronavirus disease (COVID-19), in New York City, U.S., Mar 15, 2020. REUTERS/Jeenah Moon

«Ποτέ δεν μπορεί να ξέρει κανείς εκ των προτέρων για τι είναι ικανοί οι άνθρωποι, αν δώσουμε χρόνο στο χρόνο, ο χρόνος είναι που κυβερνά, ο χρόνος είναι ο συμπαίκτης που παίζει απ’ την άλλη πλευρά του τραπεζιού κι έχει στα χέρια του όλα τα χαρτιά της τράπουλας, εμάς το μόνο που μας μένει είναι να βρούμε και να ποντάρουμε στη ζωή, τη δική μας»

Ζοζέ Σαραμάγκου, Περί τυφλότητος

A man crosses an empty highway road on February 3, 2020 in Wuhan, China. Getty Images -https://www.businessinsider.com/wuhan-coronavirus-drone-video-abandoned-city-quarantine-2020-2

8 Μαρτίου

«My darling. I’m waiting for you. How long is the day in the dark? Or a week? The fire is gone, and I’m horribly cold. I really should drag myself outside but then there’d be the sun. I’m afraid I waste the light on the paintings, not writing these words. We die. We die rich with lovers and tribes, tastes we have swallowed, bodies we’ve entered and swum up like rivers. Fears we’ve hidden in – like this wretched cave. I want all this marked on my body. We are the real countries. Not boundaries drawn on maps with the names of powerful men. I know you’ll come carry me out to the Palace of Winds. That’s what I’ve wanted: to walk in such a place with you. With friends, on an earth without maps.»

Σ’ εσάς, που προχθές δεν ασχοληθήκατε με την εγκύκλιο, που την αποσιωπήσατε, που προτιμήσατε να πάτε τους μαθητές σας περίπατο, που στην πρωινή συγκέντρωση δε διαβάσατε το μήνυμα από το Υπουργείο, που δε βρήκατε δυο λόγια να συνοδεύουν την πρωινή σας προσευχή ή το μάθημά σας, που απαξιώσατε μια τέτοια ημέρα ιστορικής μνήμης την ώρα που η υφήλιος την τιμούσε, το λέω: Έχετε ευθύνη, όχι μόνο διοικητική.

Εγκύκλιος

Μήνυμα της Υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων για τη Διεθνή Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων του Ολοκαυτώματος

(Marian Turski urged the world to adopt an 11th commandment: “Thou shalt not be indifferent”)

Survivors call for end to world indifference at Auschwitz memorial

Marian Turski: ‘Do not be indifferent, otherwise you should not be surprised when another Auschwitz crashes down on us.’ Photograph: Markus Schreiber/AP

Παλιότερα Άρθρα »

Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων