Η αγωνία είχε κορυφωθεί.

Το κεφάλι μου πήγαινε να σπάσει.

Οι τοίχοι έμοιαζαν με δήμιους ντυμένους στα μαύρα.

Όμως το τηλέφωνο, εκεί, πάνω στο τραπέζι,

παρέμενε ερμητικά ? θανατικά βουβό,

αδιάφορο για τον πόλεμο στα σωθικά μου.

Κι όταν τα βλέφαρά μου έγειραν,? χτύπησε δαιμονισμένα.

Δεν ήταν όμως η φωνή που περίμενα:

το τηλέφωνο σάρκαζε τη μοναξιά μου?

Όλη τη νύχτα?

Τα δέντρα άνοιξαν τα φύλλα τους στα κλαριά,

η χλόη προσκύνησε ευλαβικά,

τα λιγοστά πουλιά της πόλης πέταξαν να κρυφτούν,

σπουργίτια, δεκαοχτούρες, περιστέρια.

Τα παράθυρα των αυτοκινήτων έκλεισαν

πατώντας το αυτόματο κουμπί,

το βήμα των πεζών έγινε γοργό

κι όχι ως συνήθως μπερδεμένο.

Χλωμά πρόσωπα πίσω από τα παράθυρα με τις κουρτίνες

κοιτούν απορημένα. Κι οι κουρτίνες κλείνουν απότομα?

Βρέχει!

Ένα ουράνιο τόξο μετά τη βροχή σχηματίστηκε.

?Κι ένα δάκρυ από νερό βρόχινο

από τον ουρανό μέχρι τη λίμνη κύλησε.

? Και μέσ? τα νερά χάθηκε.

Μέρες ελευθερίας

Ένα σπουργίτι ήρθε ξαφνικά στο μπαλκόνι.

Δεν κάθισε πολύ. Γρήγορα πέταξε γι? άλλες γειτονιές.

Και πίσω από το παράθυρο

το φυλακισμένο πρόσωπό μου έμεινε να το κοιτά

κι έπειτα να θυμάται? τις μέρες ελευθερίας?

Σημάδεψα τον ήλιο, ζύγιασα το στόχο μου καλά.

Αλάθευτο το σημάδι μου θα έβρισκε το στόχο.

Τέντωσα το σχοινί, το τέντωσα καλά.

Κι άξαφνα το άφησα, για να ταξιδέψει το βέλος μακριά.

Πήρα ανάσα βαθιά και κοίταξα· το βέλος χάθηκε στο βάθος?

Κι ο ήλιος έδυσε.

Χαρούμενος μάζεψα τα πράγματά μου να σηκωθώ να φύγω.

Μα σε μια στροφή φάνηκε το φεγγάρι και κρυφογέλασε:

ο ήλιος σε ξεγέλασε, πάλι θα ξημερώσει.

Με μίσος το απείλησα πως θα το σβήσω από τη νύχτα.

Εκείνο συνέχισε να γελά σ? όλη την πορεία του.

Το σημάδεψα κι αυτό· και πάνω που τέντωσα το σχοινί,

ανέτειλε ο ήλιος πίσω μου.

Τα μέλη μου παρέλυσαν: ξημέρωσε και πάλι!

Το βέλος έπεσε απαλά στο γρασίδι, προσκύνησε την ανατολή.

Ζήτησα συγγνώμη από τον ήλιο, τη δέχτηκε

και με το άπλετο φως του βρήκα το δρόμο για το σπίτι.

Χειμωνιάτικος ο καιρός σήμερα,

δυσκολεύεται να μας δει ο ουρανός.

Μέρες τώρα ο ένας χώρια από τον άλλο,

ξεχάσαμε το γαλάζιο του

κι αυτός τα σκυθρωπά μας πρόσωπα.

Θα νιώθει μόνος εκεί ψηλά, στο κρύο,

θα λυπάται που τα στολίδια του,

τα άστρα, τον ήλιο και το φεγγάρι,

εμείς δεν θα μπορούμε να χαρούμε.

Θα πολεμά απεγνωσμένα,

τα σύννεφα όμως θα αντιστέκονται.

Ώσπου κάποιο ξημέρωμα, ταλαιπωρημένος όπως θα? ναι, θα πέσει πάνω μας.

Κι απόψε η νύχτα το σκοτεινό της παιχνίδι μάς έπαιξε.

Αφού τύλιξε τα πάντα με το μαύρο της δίχτυ,

με ένα πορτοκαλί φεγγάρι

που κρύβεται πίσω από τα μαύρα σύννεφα,

μας παραπλάνεψε.

Κι αφεθήκαμε να κυνηγάμε το φεγγάρι?

Και πάνω που το κυκλώσαμε,

έβαλε τα κλάματα· το άκουσε ο ήλιος κι ήρθε

και φώτισε τον ουρανό

κι έκρυψε το φεγγάρι.

Χαρά, χαρά, παντού χαρά,

δειλά χαμόγελα, σπαρταριστά γέλια

απόψε στην πλατεία.

Τα παιδιά παίζουν φωνάζοντας,

οι γέροι τα αποπαίρνουν

κι εγώ μοναχός μου στο παγκάκι

συλλογίζομαι με σκυφτό το κεφάλι.

Κρύος καιρός,

σκονισμένο δωμάτιο,

σκονισμένο γραφείο,

το φως της λάμπας,

το άσπρο χαρτί,

τα ίχνη.

Υγρασία στον αέρα,

επανάληψη,

το τικ-τακ του ρολογιού,

μονοτονία,

μοναξιά,

ο φόβος,

η ώρα του θανάτου

άργησε?

? μας πρόλαβε ο φόβος?

στο κατώφλι. Κι απόμεινε ο καημός στους νέους και στους γέρους.

Μέρες τώρα είχα συνηθίσει·

ντυμένος γαμπριάτικα με το αχνό μου χαμόγελο

(που ίσως να έμοιαζε και με παιδική γκριμάτσα),

με τα αστέρια να με αποχαιρετούν το ξημέρωμα

και το κιτρινωπό φεγγάρι να με καλησπερίζει.

Κάπου κάπου θεωρούσα και τυχερό τον εαυτό μου?

Ξαπλωμένος με σταυρωμένα τα χέρια

άφηνα να ξετυλίγεται μπροστά μου

το πανηγύρι της φύσης στο πέρασμα του χρόνου.

Απόψε? απόψε όμως?δυστυχία!

Έβρεξε νωρίς το απόγευμα,

τα αστέρια χάθηκαν στο γκρίζο ουρανό

και το φεγγάρι διάλεξε άλλους για να καλησπερίσει.

Το στήθος μου αδύναμο,

πλέον δεν μπορεί να κρατήσει

την πλάκα μου

που? σα να βάρυνε από τη βροχή.