Η αγωνία είχε κορυφωθεί.

Το κεφάλι μου πήγαινε να σπάσει.

Οι τοίχοι έμοιαζαν με δήμιους ντυμένους στα μαύρα.

Όμως το τηλέφωνο, εκεί, πάνω στο τραπέζι,

παρέμενε ερμητικά ? θανατικά βουβό,

αδιάφορο για τον πόλεμο στα σωθικά μου.

Κι όταν τα βλέφαρά μου έγειραν,? χτύπησε δαιμονισμένα.

Δεν ήταν όμως η φωνή που περίμενα:

το τηλέφωνο σάρκαζε τη μοναξιά μου?

Όλη τη νύχτα?