Μέρες τώρα είχα συνηθίσει·

ντυμένος γαμπριάτικα με το αχνό μου χαμόγελο

(που ίσως να έμοιαζε και με παιδική γκριμάτσα),

με τα αστέρια να με αποχαιρετούν το ξημέρωμα

και το κιτρινωπό φεγγάρι να με καλησπερίζει.

Κάπου κάπου θεωρούσα και τυχερό τον εαυτό μου?

Ξαπλωμένος με σταυρωμένα τα χέρια

άφηνα να ξετυλίγεται μπροστά μου

το πανηγύρι της φύσης στο πέρασμα του χρόνου.

Απόψε? απόψε όμως?δυστυχία!

Έβρεξε νωρίς το απόγευμα,

τα αστέρια χάθηκαν στο γκρίζο ουρανό

και το φεγγάρι διάλεξε άλλους για να καλησπερίσει.

Το στήθος μου αδύναμο,

πλέον δεν μπορεί να κρατήσει

την πλάκα μου

που? σα να βάρυνε από τη βροχή.