Το ποτό στο ποτήρι χανόταν.

Η ματιά μου βυθισμένη στα λιγοστά γραμμάρια αλκοόλ,

ενώ καπνοί από τσιγάρα θόλωναν το μουντό δωμάτιο.

Ο βήχας μου ακουγόταν βαθύς, σχεδόν απύθμενος.

Η άβυσσος της μοναξιάς μου με τύλιγε?

και δεν μπορούσα να ξεφύγω.

Το κεφάλι μου έγειρε κι ο ύπνος κρυφά σιγοψιθύρισε στο αυτί μου·

ένα απαλό, ζεστό νανούρισμα με σκέπασε,

γιατί ο χειμώνας εκείνη τη χρόνια ήταν βαρύς.

Ένα ιταλικό τραγούδι στο ραδιόφωνο

που παίζει εδώ και ώρα.

Οι ασυμμάζευτες κουβέρτες πάνω στο κρεβάτι.

Στο πάτωμα σκόνη δύο εβδομάδων.

Το κλειστό παράθυρο.

Ολόκληρο το απόγευμα παρέα με τη μοναξιά μου

που με αγκαλιάζει ερωτικά και πάει να με πνίξει.

Ήρθε και σκόρπισε φως η πανσέληνος

εκείνο το φθινοπωρινό βράδυ.

Διαλύθηκαν στο φανέρωμά της τα λιγοστά σύννεφα.

Δεν άντεξαν την ομορφιά της.

Το καθαρό της φως,

ψηλά, στον σκοτεινό ουρανό.

Τα χείλη μου σε απόγνωση

αναζητούν τα δικά σου,

σαν ξεχασμένο καραβάνι

μέσα στην απέραντη καυτή έρημο

που με αφάνταστη δυσκολία ξεδιπλώνει το βήμα του

προς την όαση, που διακρίνεται θολά, στο βάθος.

Ατέλειωτες νύχτες μάς κρατούσε συντροφιά.

Μας γέμιζε με τα αστεία της,

έδινε χρώμα στο σκοτεινό δωμάτιο,

η παρουσία της ήταν κρίνο στην άχαρη στέπα.

Καθισμένη στην πολυθρόνα στη γωνία

κοιτούσε έξω από το παράθυρο? κι ονειρευόταν?

Απόψε, μόνος μου στο παγωμένο δωμάτιο

αποφεύγω να κοιτώ την άδεια πολυθρόνα.

Η μορφή της στο μυαλό μου,

σαν φίδι,

καραδοκεί να με κάνει θύμα της.

Όνειρο η ποίηση,

εφιάλτης οι αναγνώστες της.

Η ματιά της κινήθηκε σαν κεραυνός,

έσκισε τα πάντα στο πέρασμά της

κι ήρθε να φωλιάσει στην αγκαλιά μας,

σα φοβισμένο ζωάκι την ώρα της καταστροφής.

Με μανία χάραζε στο χαρτί

σημάδια που μαρτυρούσαν την οργή του,

καθώς το μελάνι κυλούσε ακατάπαυστα?

Πώς αλλιώς να υπηρετήσει το μένος του;

Κουράστηκε στο τέλος κι έγειρε να ξαποστάσει,

όμως η καρδιά του, βαριά,

του πλάκωνε το στήθος.

Κι αυτό ράγισε.

To ερωτικό λίκνισμα των δέντρων

πλάι στην ήσυχη λίμνη,

που απολαμβάνει γλυκά το μεσημεριανό της ύπνο·

απέναντι τα ψηλά βουνά αγναντεύουν τη μπόρα που έρχεται

κι ετοιμάζονται να την υποδεχτούν.

Η ματιά μας δεν φτάνει μέχρι εκεί,

σταματά στις ψηλές τους κορφές

και κατρακυλά χαμηλά, ξανά πίσω,

στις καλαμιές που διακρίνονται στην άλλη όχθη.

Ο απαλός άνεμος δυνάμωσε?

Ο μοναχικός μας περίπατος συνεχίζεται

κι ενώ τα κοράκια με τη φρικαλέα τους φωνή

διαλαλούν την επερχόμενη καταιγίδα

εκείνο το φθινοπωρινό απόγευμα.

Περίμενα γράμμα σήμερα.

Άδειο όμως το γραμματοκιβώτιο

άδειασε τη χαρά μου,

την άφησε ορφανή,

στέγνωσε το ποτάμι της προσμονής.

Κι η βαρκούλα της ελπίδας

σε κάποιο ανάχωμα τραυματισμένη

σαπίζει ως τον τελειωμό?