Ανάσα βαριά με κύκλωσε,

με τύλιξε στα σωθικά της

κι άκουσα την καρδιά μου δειλά να κλαίει.

Άνεμος

Δυνατός είναι σήμερα ο άνεμος,

αδίστακτος σαν την φωτιά,

λυγίζουν όλα στο πέρασμά του:

τα πανύψηλα κυπαρίσσια,

οι λεύκες στον εθνικό δρόμο

και τα λουλούδια στους αγρούς,

έξω από την πόλη.

Μα κι οι ριγμένες μας πλάτες

και το σκυφτό μας κεφάλι

δεν τολμούν να κοιτάξουν στα ίσια τον άνεμο,

που σήμερα,

μοιάζει παντοδύναμα κρυφός,

σαν τα χείλη γυναίκας.

Άπλωσε το δίχτυ της η νύχτα.

Ένα χλωμό μισοφέγγαρο ήρθε να τη φωτίσει.

Έφερε και φίλους του,

νομίζω τα λένε αστέρια.

Και κράτησε ώρες το σκηνικό αυτό,

μέχρι να ξημερώσει.

Κι όταν το φως του ήλιου το πρωί

αφάνισε τη νύχτα

κι εξόρισε το σκοτάδι μακριά,

μια ανακούφιση απλώθηκε παντού:

η νύχτα έφυγε, η νύχτα έχει περάσει.

Και πήραν τους δρόμους? και χοροί? τραγούδια?

Η νύχτα όμως,

η νύχτα η αμείλικτη,

η νύχτα θα ξανάρθει?

Ένα δάκρυ κύλησε απόψε,

μας θύμισε τα παιδικά μας κλάματα

αλλά και τα ανέμελα χαμόγελα ενός κόσμου

φυλακισμένου στο κεφάλι μας·

νοσταλγία μας πλημμύρισε γι? αυτά που έφυγαν,

που τόσο θα θέλαμε να ξαναρθούν,

που όμως θα χαθούν για πάντα.

Το δάκρυ στέγνωσε σιγά σιγά?

στο πρόσωπό μας χάραξε αυλάκι που ο χρόνος θα κυλά?

Σα σίφουνας απλώθηκε η άνοιξη εφέτος,

γέμισαν λουλούδια οι αγροί,

στην εξοχή μια μυρωδιά θεσπέσια·

οι μέλισσες ζαλίζονται σε κάθε πέταγμα

και τα νερά από τις χειμωνιάτικες βροχές

διασχίζουν ορμητικά καταπράσινες χαράδρες.

Ήρθαν και τα ασπρόμαυρα χελιδόνια,

να τιτιβίζουν πότε εδώ και πότε εκεί?

Το ανάλαφρο πέταγμά τους, ο έρωτας,

ένα πλατύ χαμόγελο κάτω από τη σκιά των δέντρων.

Πιο κει, πάνω στο λόφο με τις μαργαρίτες,

στο εκκλησάκι με τα λιγοστά κυπαρίσσια

που λικνίζονται ανέμελα στο ανοιξιάτικο αεράκι,

οι περιποιημένοι τάφοι με τα λουλούδια στα βάζα,

ράγισαν.

Χτύποι και βροντές ακούγονται?

Οι νεκροί, θέλουν να βγουν. Το ανοιξιάτικο αεράκι

έφερε τη μυρωδιά της άνοιξης

και δεν αντέχουν πλέον τη μούχλα του θανάτου.

Το χειμώνα κρυώνω,

το καλοκαίρι ζεσταίνομαι,

την άνοιξη και το φθινόπωρο ανάμεσα σ? αυτά τα δύο παραδέρνω.

Ποτέ δε θα ησυχάσω!

Ο χρόνος γιατρεύει τις πληγές,

ο χρόνος όμως γεννά και άλλες.

Λίγες σταγόνες πέφτουν

πάνω στα θολά μας πρόσωπα και τα δροσίζουν.

Και το φεγγάρι που θα βγει, θα σκύψει να τα φιλήσει.

Λίγο πριν τα μεσάνυχτα

Καρδιά μου,

τις νύχτες που ο ήλιος φωτίζει το φεγγάρι μας,

τις νύχτες που τ? αστέρια τρυπούν το μαύρο ουρανό,

τις νύχτες που το σκοτάδι φωτίζει τις σκοτεινές καρδιές μας,

τις νύχτες που έρχονται λίγο μετά το δειλινό,

τις νύχτες που η πλάση παύει να μουγκρίζει,

τις νύχτες που το ξημέρωμα μοιάζει μακριά,

τις νύχτες που μόνο το κλάμα από τα νυχτοπούλια ακούς,

τις νύχτες που οι δρόμοι αδειάζουν, για να γεμίσουν τα σπίτια,

τις νύχτες που οι πυγολαμπίδες κάπου βαθιά έξω από την πόλη ξεχωρίζουν,

τις νύχτες που τα παραμύθια νανουρίζουν τα παιδιά,

τις νύχτες που με όνειρα ο κόσμος ξαγρυπνάει,

τις νύχτες που σε σεξ βαφτίζεται ο έρωτας,

τις νύχτες που η μοναξιά μας αγκαλιάζει όλους,

τις νύχτες που κρύβεται ο θάνατος γυμνός,

τις νύχτες που με το κλάμα τους τα βρέφη μάς μιλούν,

τις νύχτες που ένας θόρυβος ξαφνικός σουβλίζει τη γαλήνη,

τις νύχτες που ανακουφίζονται τα αμαρτωλά μας μέλη,

τις νύχτες που μοιάζουν σαν κι αυτή που τώρα σου μιλάω,

τις νύχτες που ήσυχο κοιμάται το άγχος στο πλευρό μας,

τις νύχτες που το φτωχό μου το μυαλό γεμίζει η μορφή σου,

τις νύχτες που η ανάμνηση με καίει και με δροσίζει,

τις νύχτες αυτές, όπως και τη νύχτα αυτή, η σιωπή μου λέει:

σ? αγαπάω? και η ελπίδα σπρώχνει ένα δάκρυ αθώο

σαν το φως της μέρας που ξεπροβάλλει.

Δυο πικραμένα μάτια

κοιτούν βαθιά μακριά,

εκεί που κανείς δε φτάνει.

Δυο πικραμένα μάτια

κοιτούν το χώμα.