1 Οκτώβριος 2008
Με μανία χάραζε στο χαρτί
σημάδια που μαρτυρούσαν την οργή του,
καθώς το μελάνι κυλούσε ακατάπαυστα?
Πώς αλλιώς να υπηρετήσει το μένος του;
Κουράστηκε στο τέλος κι έγειρε να ξαποστάσει,
όμως η καρδιά του, βαριά,
του πλάκωνε το στήθος.
Κι αυτό ράγισε.
Κάτω από Ποίηση | 0 Σχόλια