To ερωτικό λίκνισμα των δέντρων

πλάι στην ήσυχη λίμνη,

που απολαμβάνει γλυκά το μεσημεριανό της ύπνο·

απέναντι τα ψηλά βουνά αγναντεύουν τη μπόρα που έρχεται

κι ετοιμάζονται να την υποδεχτούν.

Η ματιά μας δεν φτάνει μέχρι εκεί,

σταματά στις ψηλές τους κορφές

και κατρακυλά χαμηλά, ξανά πίσω,

στις καλαμιές που διακρίνονται στην άλλη όχθη.

Ο απαλός άνεμος δυνάμωσε?

Ο μοναχικός μας περίπατος συνεχίζεται

κι ενώ τα κοράκια με τη φρικαλέα τους φωνή

διαλαλούν την επερχόμενη καταιγίδα

εκείνο το φθινοπωρινό απόγευμα.