Ατέλειωτες νύχτες μάς κρατούσε συντροφιά.

Μας γέμιζε με τα αστεία της,

έδινε χρώμα στο σκοτεινό δωμάτιο,

η παρουσία της ήταν κρίνο στην άχαρη στέπα.

Καθισμένη στην πολυθρόνα στη γωνία

κοιτούσε έξω από το παράθυρο? κι ονειρευόταν?

Απόψε, μόνος μου στο παγωμένο δωμάτιο

αποφεύγω να κοιτώ την άδεια πολυθρόνα.

Η μορφή της στο μυαλό μου,

σαν φίδι,

καραδοκεί να με κάνει θύμα της.