ΒΑΣΙΛΗΣ Ι. ΓΕΡΓΑΤΣΟΥΛΗΣ

Ένα μικροδιήγημά μου (flash fiction, short story), από την αδημοσίευτη συλλογή μου «Εσύ, αγόρι μου, δε θα μάθεις ποτέ να γράφεις όμορφες περιλήψεις»:

ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ

Του είπε: «Θα κλειδώσω για πάντα την πόρτα της καρδιάς μου και θα σε αφήσω έξω!».

Επειδή φοβόταν μην έμπαινε στον πειρασμό και ξαναγυρνούσε σε εκείνον, κατέβηκε στο λιμάνι και πέταξε τα κλειδιά στη θάλασσα.

Γυρνώντας στο διαμέρισμά της, διαπίστωσε πως τα κλειδιά που είχε πετάξει δεν ήταν της καρδιάς της μα του σπιτιού της.

Του τηλεφώνησε. «Μπορώ να μείνω μαζί σου μόνο για απόψε τη νύχτα;». Έμεινε για πάντα.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΕΡΓΑΤΣΟΥΛΗΣ

Ένα μικροδιήγημά μου (flash fiction, short story), από την αδημοσίευτη συλλογή μου «Εσύ, αγόρι μου, δε θα μάθεις ποτέ να γράφεις όμορφες περιλήψεις»:

Είχε ξεχάσει να αφαιρέσει την ψυχή

Αγόρασε καινούρια τραπεζαρία με ξυλεία από ελληνικά δάση.

Τώρα τα μεσάνυχτα ακούει συχνά πνοές αγέρα, θροΐσματα φύλλων και τιτιβίσματα πουλιών μέσα στην κουζίνα του.

Ο ξυλουργός που έφτιαξε το έπιπλο είχε ξεχάσει να αφαιρέσει από την ξυλεία την ψυχή των δέντρων.

Ένα μικροδιήγημά μου (flash fiction, short story), από την αδημοσίευτη συλλογή μου «Εσύ, αγόρι μου, δε θα μάθεις ποτέ να γράφεις όμορφες περιλήψεις»:

Το κοπάδι

Ένα μικροδιήγημά μου (flash fiction, short story), από την αδημοσίευτη συλλογή μου «Εσύ, αγόρι μου, δε θα μάθεις ποτέ να γράφεις όμορφες περιλήψεις»:

Αναλογίες

Μου είπε: «Έπιασα έναν ροφό δέκα κιλών και βρέθηκε να έχει στην κοιλιά του ένα χταπόδι δεκαοχτώ κιλών».

«Σε πιστεύω! του είπα. Παντρεύτηκα μια γυναίκα πενήντα τρία κιλά, κάνει δίαιτα συνέχεια τα τελευταία είκοσι χρόνια και βρέθηκε να είναι ενενήντα δύο κιλά».

Ένα μικροδιήγημά μου (flash fiction) από την αδημοσίευτη συλλογή μου «Εσύ, αγόρι μου, δε θα μάθεις ποτέ να γράφεις όμορφες περιλήψεις».

Ο φαρσέρ

Λίγη ώρα πριν τον κατεβάσουν στον τάφο απόθεσα το κινητό του τηλέφωνο μέσα στο φέρετρο.

Μια ζωή σκάρωνε απίθανες φάρσες. Πάντα στο παραπέντε μάς αποκαλυπτόταν.

Πέρασαν 24 ώρες και δε μου τηλεφώνησε. Αρχίζω να ανησυχώ. Μόλις θυμήθηκα πως ξέχασα να βάλω στο φέρετρο τον φορτιστή. Αύριο θα ζητήσω να γίνει εκταφή.

ΒΑΣΙΛΗΣ Ι. ΓΕΡΓΑΤΣΟΥΛΗΣ

Το μικροδιήγημά μου (flash fiction, short story) “Αν αργούσε ένα λεπτό η λογική” από την αδημοσίευτη συλλογή μου «Εσύ, αγόρι μου, δε θα μάθεις ποτέ να γράφεις όμορφες περιλήψεις».

ΑΝ ΑΡΓΟΥΣΕ ΕΝΑ ΛΕΠΤΟ Η ΛΟΓΙΚΗ…

Ξύπνησε. Μέσα στο χέρι του κρατούσε σφιχτά ένα σπιρτόκουτο. Όμως σπίρτα δε χρησιμοποιούσε ποτέ. Δεν κάπνιζε για να τα έχει ανάγκη.

Άνοιξε διστακτικά το κουτάκι. Μέσα είδε μια μακριά σκάλα που οδηγούσε προς τα πάνω. Άρχισε να την ανεβαίνει. Πλησίασε ένα αστέρι. Άπλωσε το χέρι να το ακουμπήσει. Αυτό το ονειρευόταν από παλιά.

Τότε όμως έβαλε με το μυαλό του πως δεν είναι δυνατόν μέσα σε ένα μικροσκοπικό σπιρτόκουτο να υπάρχει μια τόσο μεγάλη σκάλα που βγάζει ως στα αστέρια.

Μόλις σκέφτηκε έτσι, σωριάστηκε από ψηλά και έπεσε ανάσκελα στο κρεβάτι του.

Άνοιξε τρομαγμένος τα μάτια του. Το σπιρτόκουτο είχε χαθεί, μαζί και η σκάλα.

Κρίμα… Ήταν η πρώτη φορά που είχε φτάσει τόσο κοντά να ακουμπήσει το όνειρό του.

Αχ, αυτή η λογική… αν αργούσε ένα λεπτό!

ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΕΡΓΑΤΣΟΥΛΗΣ

Ένα μικροδιήγημά μου (flash fiction), τμήμα της αδημοσίευτης συλλογής μου “Εσύ, αγόρι μου, δε θα μάθεις ποτέ να γράφεις όμορφες περιλήψεις”.

Μήνυμα στο μπουκάλι

Από τότε που ναυάγησε σε εκείνο το ερημονήσι, ο Γιώργος έριχνε κάθε μέρα μπουκάλια με μηνύματα στη θάλασσα, δίνοντας το στίγμα του. Ήλπιζε ότι κάποιος θα έβρισκε ένα από αυτά και θα προσέτρεχε σε βοήθεια.

Πέρασε ένας ολόκληρος χρόνος.

Μια μέρα τα κύματα έφεραν ένα μπουκάλι στην ερημική ακρογιαλιά του ναυαγού. Γεμάτος ελπίδες το άνοιξε. Ήταν ένα μήνυμα που του έστελνε η γυναίκα του: «Γιώργο, έλαβα το γράμμα σου και χάρηκα που είσαι καλά στην υγεία. Σταματώ λοιπόν να σε ψάχνω και πάω στην κόρη μας στη Λαμία. Έλα εκεί να με βρεις!».