ΤΑ ΑΦΘΑΡΤΑ ΣΗΜΑΔΙΑ
Κέντησες πάνω στο κορμί μου ένα σημάδι,
χωρίς βελόνες και κλωστές, μα με τα χείλη.
Είπες πως ήτανε τ’ ονείρου το κοχύλι,
μα τώρα είναι πληγή π’ αιμορραγεί το βράδυ.
Σμίλεψες πάνω στο κορμί μου τα όνειρα σου,
όχι με σμίλη και σκαρπέλο, μα με χάδια.
Τώρα χαθήκαμε, μα τ’ άφθαρτα σημάδια
γίναν πληγές, που με καλούν να ’ρθω κοντά σου.
Πήρα τους δρόμους να σε βρω. Πού να γυρίζεις;
Μα, έχω για χάρτη τα σημάδια μου στο στήθος.
Για μια στιγμή σε καμαρώνω μες στο πλήθος
κι είσαι στον άνεμο φωτιά που κυματίζει.
«Κάτι δικό σου έχω στο στήθος. Έλα! Πάρ’ το!
Μα, αναπόσπαστο κομμάτι μου έχει γίνει.
Θαρρείς, ταυτόχρονα με τρέφει και με πίνει.
Είν’ αμαρτία, μεταλάβοση και άρτος».
Πέρασες δίπλα μου, χωρίς να μου μιλήσεις.
για μια στιγμή μόνο μ’ ακούμπησε η ματιά σου.
Μα απ’ τα χείλη σου δε βγήκε ούτ’ ένα «γεια σου»,
σαν να ήσουν άδεια από σκέψεις κι αναμνήσεις.
Χάθηκες μέσα στην οχλοβοή του δρόμου
κι έμεινα μόνος μες στο σούρουπο το γκρίζο.
Μ’ ένα σημάδι στο κορμί που δεν τ’ ορίζω,
ίδιος φαντάρος με τη θλίψη μου επ’ ώμου.
Έχω στο στήθος μου ανεξίτηλο σημάδι.
Ό,τι αγάπησα και μίσησα θυμίζει.
Σαν τον χιτώνα του Ηρακλή με βασανίζει.
Είναι στολίδι, αγάπη, μίσος κι ασχημάδι.
Το ποίημα “Τα άφθαρτα σημάδια” μου χάρισε τον 1ο Έπαινο στον 4ο Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό του Δήμου Λευκάδας. Δείτε τα αποτελέσματα στον σύνδεσμο:
