ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΑΣΜΟ
Ο Αγιασμός για την έναρξη της σχολικής χρονιάς 2017-18 στο 44ο Δημοτικό Σχολείο και στο 61ο Νηπιαγωγείο, θα γίνει τη Δευτέρα 11-9-2017 και ώρα 8:30 π.μ. στο χώρο του σχολείου.
Την ίδια μέρα οι μαθητές θα παραλάβουν και τα σχολικά βιβλία.
Η Διευθύντρια
Μαρία Κουκώλη
Το σχολείο άνοιξε!
Καλό μήνα και καλή σχολική χρονιά με καινούρια διεύθυνση !
Ύστερα από τις τελευταίες κρίσεις διευθυντών, νέα διευθύντρια του σχολείου μας είναι η κ. Κουκώλη Μαρία.Της ευχόμαστε καλή δύναμη!
Σήμερα γιορτάζουμε μια μέρα ξεχωριστή,
για το περιβάλλον, την ομορφιά την αληθινή.
Εμείς τα παιδιά, με όνειρα πολλά,
θέλουμε τη Γη μας, πάντα καθαρή.
Τα δέντρα είναι φίλοι, μας δίνουν οξυγόνο,
τα λουλούδια χρωματίζουν, διώχνουν το “θυμώνω”.
Τα ποτάμια τρέχουν,καθαρό νερό να πίνουμε,
τους ωκεανούς προσέχουμε,για να κολυμπούμε.
Πετάμε τα σκουπίδια, πάντα στον κάδο,
δεν σπαταλάμε ρεύμα, ούτε και νερό.
Μαθαίνουμε να ανακυκλώνουμε,
είναι διασκέδαση, για ένα μέλλον καλύτερο για όλους.
Η Γη μας είναι σπίτι, το μόνο που έχουμε,
ας το προστατέψουμε, όλοι μαζί ας τρέξουμε.
Γιατί αν την αγαπάμε, αυτή μας ανταποδίδει,
και δίνει ομορφιά, σε ό,τι και να μας ζητήσει!
Στο σχολείο μας, πιστεύουμε ακράδαντα ότι κάθε αντικείμενο έχει μια ιστορία – και συχνά, αυτή η ιστορία δεν τελειώνει στον κάδο των απορριμμάτων! Μέσα από το περιβαλλοντικό μας πρόγραμμα “Τα Χρήσιμα Άχρηστα”, ενθαρρύνουμε τους μαθητές μας να ανακαλύψουν τη μαγεία της επαναχρησιμοποίησης και της ανακύκλωσης.
Στόχος μας είναι να μετατρέψουμε την περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση σε πράξη, δείχνοντας στα παιδιά πώς πράγματα που θεωρούμε “άχρηστα” μπορούν να αποκτήσουν μια νέα ζωή μέσα από τη δημιουργικότητα και τη φαντασία.
Καθημερινά, χρησιμοποιούμε και πετάμε πολλά αντικείμενα. Από ένα άδειο πλαστικό μπουκάλι μέχρι ένα παλιό χαρτί ή ένα γυάλινο βάζο, όλα καταλήγουν στον σκουπιδοτενεκέ. Όμως, αν αφιερώσουμε λίγο χρόνο να σκεφτούμε, θα ανακαλύψουμε ότι πολλά από αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν ξανά, μειώνοντας έτσι τα απορρίμματα και προστατεύοντας τον πλανήτη μας.
Μέσα από διαδραστικές δραστηριότητες, όπως το θεατρικό έργο που είδατε παραπάνω, οι μαθητές μας μαθαίνουν:
Σκηνικό:
Μια σχολική αυλή ή ένα πάρκο. Υπάρχουν δύο-τρεις κάδοι: ένας μπλε (για ανακύκλωση), ένας πράσινος (για κοινά σκουπίδια) και ίσως ένας καφέ (για κομποστοποίηση). Κάποια πεταμένα «άχρηστα» αντικείμενα είναι διασκορπισμένα στο έδαφος (πλαστικά μπουκάλια, εφημερίδες, γυάλινα βαζάκια, κουτάκια αλουμινίου).
(Η αυλαία ανοίγει. Ο Αφηγητής στέκεται μπροστά.)
Αφηγητής: Καλησπέρα σας, μικροί και μεγάλοι φίλοι! Σήμερα θα σας διηγηθούμε μια ιστορία για τα «άχρηστα» πράγματα. Αυτά που πετάμε, χωρίς δεύτερη σκέψη. Μα είναι άραγε όλα τα «άχρηστα» πραγματικά άχρηστα; Ή μήπως κρύβουν μέσα τους μια δεύτερη ευκαιρία; Ας δούμε τι συμβαίνει στην αυλή του σχολείου μας…
(Ο Αφηγητής αποχωρεί. Μπαίνουν η Σοφία και ο Φίλιππος, παίζοντας ανέμελα. Ο Φίλιππος πετάει ένα άδειο πλαστικό μπουκάλι κάτω.)
Σοφία: Φίλιππε! Τι κάνεις; Γιατί το πέταξες κάτω;
Φίλιππος: (Αδιάφορα) Ε, τι να το κάνω; Άχρηστο είναι!
Σοφία: Άχρηστο; Μα γιατί; Ξέρεις πόσος καιρός χρειάζεται για να εξαφανιστεί ένα πλαστικό μπουκάλι από τη Γη; Εκατοντάδες χρόνια! Και πνίγει τα ψάρια στη θάλασσα και γεμίζει τους δρόμους.
Φίλιππος: Αχ, Σοφία, πάλι με τις περιβαλλοντικές σου ανησυχίες!
Σοφία: Δεν είναι «ανησυχίες», Φίλιππε, είναι η πραγματικότητα! Και δεν είμαστε μόνο εμείς υπεύθυνοι…
(Ξαφνικά, ακούγεται μια φωνή. Η Κυρία Πλαστικούλα, ένα πλαστικό μπουκάλι, αρχίζει να «μιλάει».)
Κυρία Πλαστικούλα: (Με στεναγμό) Αχ, αχ… Πόσο δίκιο έχει το κοριτσάκι! Εδώ είμαι, πεταμένη, βρώμικη… Και κάποτε ήμουν ένα λαμπερό μπουκάλι με δροσερό νερό! Τώρα; Άχρηστη!
Φίλιππος: (Τρομαγμένος) Ωχ! Τι ήταν αυτό;
Σοφία: Άκουσες κι εσύ; Φαντάσου, τα πράγματα να μιλούσαν!
(Μπαίνει ο Κύριος Χαρτούλης, μια τσαλακωμένη εφημερίδα, και η Δεσποινίς Γυαλίτσα, ένα σπασμένο γυάλινο βαζάκι.)
Κύριος Χαρτούλης: (Βήχει) Εγώ, ο Κύριος Χαρτούλης, μια φορά κι έναν καιρό, ήμουν μια ολοκαίνουργια εφημερίδα! Με ειδήσεις, ιστορίες, ακόμα και σταυρόλεξα! Τώρα, απλά μια μάζα χαρτιού για πέταμα.
Δεσποινίς Γυαλίτσα: (Κλαψουρίζοντας) Κι εγώ! Η Δεσποινίς Γυαλίτσα! Ήμουν ένα όμορφο βαζάκι για μαρμελάδα! Λαμπερό, καθαρό… Τώρα, σπασμένο, άχρηστο…
Σοφία: (Στον Φίλιππο) Βλέπεις; Δεν είναι μόνο η φαντασία μου! Τα «άχρηστα» έχουν φωνή!
Φίλιππος: (Σκέφτεται) Δηλαδή… δεν είναι άχρηστα;
(Μπαίνει ο Κος/Κα Ανακυκλώνης, με έναν μπλε κάδο στο χέρι, φορώντας ίσως ένα καπέλο με σήμα ανακύκλωσης και γυαλιά.)
Κος/Κα Ανακυκλώνης: (Με δυνατή, χαρούμενη φωνή) Κανένα πράγμα δεν είναι άχρηστο! Όλα έχουν μια δεύτερη ευκαιρία! Είμαι ο/η Κος/Κα Ανακυκλώνης και ήρθα να σας δείξω τον μαγικό κόσμο της ανακύκλωσης!
Σοφία: Ανακύκλωση;
Κος/Κα Ανακυκλώνης: Ακριβώς! Η ανακύκλωση είναι η διαδικασία που μεταμορφώνει τα παλιά, «άχρηστα» αντικείμενα σε καινούργια! Σκεφτείτε το! Ένα παλιό μπουκάλι γίνεται ένα νέο μπουκάλι! Μια εφημερίδα γίνεται ένα καινούργιο βιβλίο! Ένα γυάλινο βάζο γίνεται… ξανά γυαλί!
Φίλιππος: Δηλαδή, η Κυρία Πλαστικούλα μπορεί να ξαναγίνει μπουκάλι;
Κυρία Πλαστικούλα: (Με ενθουσιασμό) Αλήθεια; Θα γίνω πάλι δροσερό νερό;
Κος/Κα Ανακυκλώνης: Ναι, Κυρία Πλαστικούλα! Αρκεί να μπεις στον σωστό κάδο! Τον μπλε κάδο!
Κύριος Χαρτούλης: Και εγώ;
Κος/Κα Ανακυκλώνης: Εσύ, Κύριε Χαρτούλη, στον μπλε κάδο κι εσύ! Για να γίνεις καινούργιες σελίδες, νέα παραμύθια!
Δεσποινίς Γυαλίτσα: Κι εγώ, κι εγώ;
Κος/Κα Ανακυκλώνης: Κι εσύ, Δεσποινίς Γυαλίτσα! Στον μπλε κάδο! Για να λάμψεις ξανά!
(Τα τρία «άχρηστα» αντικείμενα κινούνται με χαρά προς τον μπλε κάδο. Ο Κος/Κα Ανακυκλώνης τα βοηθάει να μπουν μέσα.)
Σοφία: Άρα, ο μπλε κάδος είναι σαν μια πύλη για μια δεύτερη ζωή!
Κος/Κα Ανακυκλώνης: Ακριβώς! Είναι μια πύλη για ένα πιο καθαρό περιβάλλον! Για να έχουμε λιγότερα σκουπίδια, να σώζουμε δέντρα, να εξοικονομούμε ενέργεια!
(Μπαίνουν τα Παιδιά 1, 2, 3, κουβαλώντας διάφορα «σκουπίδια».)
Παιδί 1: Εγώ έχω ένα άδειο κουτάκι αναψυκτικού!
Παιδί 2: Εγώ ένα χαρτί από ένα γλυκό!
Παιδί 3: Κι εγώ μια άδεια συσκευασία από γάλα!
Φίλιππος: (Με ενθουσιασμό) Παιδιά! Περιμένετε! Μην τα πετάξετε στα απλά σκουπίδια! Ελάτε να σας δείξω τι μάθαμε!
(Ο Φίλιππος και η Σοφία εξηγούν στα άλλα παιδιά την ανακύκλωση. Ο Κος/Κα Ανακυκλώνης παρακολουθεί χαμογελώντας.)
Σοφία: Το κουτάκι σου, Παιδί 1, στον μπλε κάδο! Είναι αλουμίνιο!
Φίλιππος: Το χαρτί σου, Παιδί 2, αν είναι καθαρό, μπορεί να μπει στον μπλε κάδο! Αλλά αν έχει υπολείμματα φαγητού, δυστυχώς, πάει στα κοινά σκουπίδια.
Παιδί 3: Και η συσκευασία γάλακτος;
Κος/Κα Ανακυκλώνης: Οι συσκευασίες Tetra Pak (αυτές του γάλακτος, χυμών) έχουν ξεχωριστή ροή ανακύκλωσης σε κάποιους δήμους. Αν δεν υπάρχει ειδικός κάδος, καλύτερα στα κοινά, για να μην μολύνουν την ανακύκλωση. Πάντα κοιτάμε τους κανόνες του δήμου μας!
(Τα παιδιά, με τη βοήθεια της Σοφίας και του Φιλίππου, βάζουν τα ανακυκλώσιμα στον μπλε κάδο και τα υπόλοιπα στον πράσινο.)
Αφηγητής: (Επανεμφανίζεται) Και κάπως έτσι, τα «άχρηστα» έγιναν «χρήσιμα»! Είδαμε ότι με λίγη προσοχή και γνώση, μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο μας καλύτερο. Η ανακύκλωση είναι μια μικρή, αλλά σημαντική κίνηση που κάνει μεγάλη διαφορά! Θυμηθείτε:
(Όλοι οι χαρακτήρες στέκονται μπροστά.)
Όλοι μαζί: Μειώνω! Επαναχρησιμοποιώ! Ανακυκλώνω!
Αφηγητής: Σας ευχαριστούμε πολύ! Ελπίζουμε να απολαύσατε το θεατρικό μας και να θυμάστε: κανένα σκουπίδι δεν είναι πραγματικά άχρηστο!
Η 2η Φεβρουαρίου είναι μια ξεχωριστή ημέρα για την πίστη και την παράδοσή μας, καθώς γιορτάζουμε την Υπαπαντή του Κυρίου – την υποδοχή του σαρανταήμερου Χριστού στον Ναό από τον δίκαιο Συμεών.
Η λέξη “Υπαπαντή” σημαίνει προϋπάντηση/συνάντηση. Σε μια εποχή γεμάτη βιασύνη, η γιορτή αυτή μας καλεί να αναρωτηθούμε: Τι πραγματικά περιμένουμε στη ζωή μας; Μας διδάσκει την υπομονή και την ελπίδα, θυμίζοντάς μας πως όταν η ψυχή καθαρίσει από τα μικρά και τα ασήμαντα, είναι έτοιμη να συναντήσει το Φως και την Αγάπη.
Παράλληλα, από το 1929, η ημέρα αυτή είναι αφιερωμένη στην Ορθόδοξη Μητέρα.
Το Πρότυπο: Η Παναγία, που προσφέρει το Παιδί της στον Θεό, γίνεται το αιώνιο σύμβολο θυσίας, ανιδιοτέλειας και προστασίας.
Η Παράδοση: Όπως η Θεοτόκος, έτσι και κάθε μητέρα σήμερα συνεχίζει το έθιμο του «σαραντισμού», εισάγοντας τη νέα ζωή στην αγκαλιά της Εκκλησίας.
Τιμούμε σήμερα τις μητέρες μας, τις «ζωντανές γέφυρες» που μας στηρίζουν και μας οδηγούν με την αγάπη τους.
Χρόνια πολλά σε όλες τις μητέρες!
Σήμερα, 5 Οκτωβρίου, γιορτάζουμε την Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικού.
Είναι μια ημέρα αφιερωμένη σε όλους εκείνους τους ανθρώπους που βρίσκονται στην τάξη, αλλά και δίπλα σε κάθε παιδί, καθημερινά.
Σε αυτούς που μας μαθαίνουν όχι μόνο γράμματα και αριθμούς, αλλά και πώς να σκεφτόμαστε, να συνεργαζόμαστε και να αγαπάμε τον κόσμο γύρω μας.
Σε αυτούς που μας εμπνέουν να κυνηγάμε τα όνειρά μας, να κάνουμε ερωτήσεις και να μη φοβόμαστε τις δυσκολίες.
Σε αυτούς που μας καθοδηγούν με υπομονή, αγάπη και ένα ζεστό χαμόγελο, μετατρέποντας το σχολείο σε ένα μέρος γνώσης και χαράς.
Από καρδιάς, λέμε ένα μεγάλο «ευχαριστώ» σε όλους τους εκπαιδευτικούς – τους δασκάλους, τους καθηγητές, τους νηπιαγωγούς – για το πολύτιμο έργο τους. Η δουλειά τους είναι το θεμέλιο για ένα καλύτερο αύριο.
Χρόνια πολλά στους εκπαιδευτικούς μας!
Σήμερα γιορτάζουμε την Ημέρα των Ζώων και είναι μια πολύ σημαντική μέρα για εμένα και τους φίλους μου. Γιατί; Γιατί τα ζώα είναι οι καλύτεροί μας φίλοι!
Σκεφτείτε λίγο: Έχουμε τα σκυλάκια που μας περιμένουν να παίξουμε μαζί τους όταν γυρνάμε από το σχολείο. Έχουμε τα γατάκια που χουζουρεύουν στην αγκαλιά μας και γουργουρίζουν. Έχουμε και τα πουλιά που κελαηδάνε το πρωί και μας ξυπνάνε. Ακόμα και τα ζώα που ζουν στη φύση, όπως οι πεταλούδες, οι μέλισσες ή τα ελάφια, είναι τόσο όμορφα και σημαντικά για τον κόσμο μας.
Είναι σαν να έχουν κι αυτά τη δική τους γλώσσα και να προσπαθούν να μας πουν πράγματα. Μας δίνουν αγάπη χωρίς να ζητάνε τίποτα πίσω. Μας κάνουν να γελάμε, μας κάνουν να νιώθουμε καλύτερα όταν είμαστε στενοχωρημένοι. Εμένα η σκυλίτσα μου, η Λούσι, είναι σαν αδελφή μου!
Γι’ αυτό, αυτή την ημέρα πρέπει να θυμόμαστε πόσο πολύτιμα είναι όλα τα ζώα. Να μην τα πειράζουμε, να τα φροντίζουμε αν έχουμε κάποιο στο σπίτι μας, και να τα σεβόμαστε. Ακόμα και τα αδέσποτα ζώα χρειάζονται την αγάπη μας και τη βοήθειά μας. Ας είμαστε όλοι καλοί με τα ζώα, όχι μόνο σήμερα, αλλά κάθε μέρα!
Σήμερα, Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος, γιορτάζουμε όχι μόνο την ομορφιά του πλανήτη μας, αλλά και την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Και ποιος μπορεί να μας εμπνεύσει περισσότερο από τα παιδιά μας;
Με μεγάλη χαρά, σας παρουσιάζουμε ένα ποίημα που έγραψαν με μεράκι και ευαισθησία οι μαθητές μας. Οι μικροί μας ποιητές μάς θυμίζουν με τον πιο όμορφο τρόπο την αξία της προστασίας του περιβάλλοντος και τη δύναμη της συνεργασίας για ένα βιώσιμο μέλλον. Διαβάστε το και αφήστε την αγνότητα των παιδιών να σας αγγίξουν!
Σήμερα γιορτή μεγάλη,
της Γης μας η καλή,
για το περιβάλλον μιλάμε,
όλοι οι φίλοι μου μαζί.
Είναι το σπίτι μας το όμορφο,
με δέντρα και με λουλούδια,
κι εμείς πρέπει να το προσέχουμε,
χωρίς πολλά τραγούδια.
Τα πλαστικά μη πετάς,
στη θάλασσα και στη στεριά,
γιατί τα ψάρια κλαίνε,
και τα πουλιά πετούν μακριά.
Το νερό μην το σπαταλάς,
είναι θησαυρός μεγάλος,
κι ο ήλιος λάμπει και μας ζεσταίνει,
χωρίς να θέλει άλλο.
Ας φυτέψουμε ένα δέντρο,
να δώσει σκιά δροσερή,
κι ας καθαρίσουμε την αυλή,
να γίνει όλα χαρά.
Γιατί η Γη μας είναι μοναδική,
δεν υπάρχει άλλη σαν αυτή,
κι εμείς παιδιά μικρά, την αγαπάμε πολύ!
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος, τα παιδιά μας δημιούργησαν μια υπέροχη ιστορία που μας γεμίζει αισιοδοξία και μας υπενθυμίζει τη σημασία της προστασίας του πλανήτη μας.
Η ιστορία “Η Περιπέτεια της Μελίνας και του Πράσινου Δάσους” μας μεταφέρει σε ένα μικρό χωριό, όπου η Μελίνα, ένα κορίτσι που αγαπά τη φύση, ανακαλύπτει ότι το αγαπημένο της δάσος κινδυνεύει. Με τη βοήθεια του σοφού της παππού και, κυρίως, με την αποφασιστικότητα και τον ενθουσιασμό των παιδιών του χωριού, η Μελίνα εμπνέει όλους να γίνουν οι “Φύλακες του Πράσινου Δάσους”.
Μέσα από σκληρή δουλειά, υπομονή και αγάπη για το περιβάλλον, τα παιδιά φυτεύουν νέα δέντρα, φροντίζουν τα ζώα και επαναφέρουν τη ζωή στο δάσος.
Αυτή η ιστορία δεν είναι απλά ένα παραμύθι. Είναι ένα μήνυμα ελπίδας και ένα κάλεσμα για δράση, γραμμένο με την αθωότητα και την καθαρότητα της παιδικής ψυχής. Μας υπενθυμίζει ότι το περιβάλλον είναι το σπίτι μας και ότι όλοι έχουμε την ευθύνη να το προστατεύσουμε. Τα παιδιά, μέσα από αυτή την πρωτοβουλία, μας δείχνουν τον δρόμο: με συνεργασία, φαντασία και αγάπη για τη φύση, μπορούμε να δημιουργήσουμε έναν καλύτερο κόσμο για όλους.
Διαβάστε την ιστορία και αφήστε την να σας εμπνεύσει!
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………
Κάποτε, σε ένα μικρό χωριό δίπλα σε ένα απέραντο δάσος, ζούσε ένα κορίτσι, η Μελίνα, που αγαπούσε πολύ τη φύση. Κάθε πρωί ξυπνούσε από το κελάηδισμα των πουλιών και κοιμόταν με τον ήχο των τζιτζικιών. Το δάσος ήταν γεμάτο ζωή: ψηλά δέντρα, πολύχρωμα λουλούδια, ζώα που έτρεχαν ελεύθερα.
Μια μέρα, καθώς η Μελίνα έπαιζε κοντά στο δάσος, παρατήρησε κάτι περίεργο. Κάποια δέντρα ήταν κομμένα, και ο ήχος των πουλιών ήταν λιγότερο έντονος. Ρώτησε τον παππού της: “Παππού, γιατί είναι λιγότερα τα πουλιά; Και γιατί λείπουν δέντρα;”
Ο παππούς, ένας σοφός άνθρωπος που ήξερε πολλά για τη φύση, της εξήγησε: “Μελίνα μου, οι άνθρωποι κόβουν δέντρα για να φτιάξουν σπίτια και άλλα πράγματα. Όταν κόβουν τα δέντρα, τα ζώα χάνουν τα σπίτια τους και το φαγητό τους. Γι’ αυτό λιγοστεύουν και τα πουλιά.”
Η Μελίνα στενοχωρήθηκε πολύ. Δεν ήθελε να χάσει τον πλούτο του δάσους. Τότε της ήρθε μια ιδέα! “Παππού,” είπε, “γιατί δεν κάνουμε κάτι γι’ αυτό; Ας μαζέψουμε τα παιδιά του χωριού!”
Το επόμενο πρωί, η Μελίνα με τη βοήθεια του παππού της, μάζεψε όλα τα παιδιά της γειτονιάς. Τους εξήγησε πόσο σημαντικό είναι να προστατεύουν το δάσος και τα ζώα. “Το δάσος είναι το σπίτι τους,” είπε, “και πρέπει να το προστατέψουμε όλοι μαζί!”
Τα παιδιά ενθουσιάστηκαν! Αποφάσισαν να γίνουν οι “Φύλακες του Πράσινου Δάσους”. Φόρεσαν τα καπέλα τους, πήραν τα μικρά φτυάρια τους και άρχισαν να φυτεύουν νέα δέντρα στις περιοχές που είχαν κοπεί. Έφτιαξαν επίσης ταΐστρες για τα πουλιά και μικρές φωλιές για τα άλλα ζώα.
Δεν ήταν εύκολο. Χρειάστηκε πολλή υπομονή και σκληρή δουλειά. Αλλά τα παιδιά δεν τα παράτησαν. Κάθε Σαββατοκύριακο, με τη βοήθεια και κάποιων μεγάλων από το χωριό, συνέχιζαν το έργο τους. Μάθαιναν για τα διαφορετικά είδη δέντρων, για τα ζώα που ζούσαν στο δάσος και πώς να τα φροντίζουν.
Σιγά σιγά, το δάσος άρχισε να ξαναζωντανεύει. Τα νέα δέντρα μεγάλωναν, τα πουλιά επέστρεφαν και κελαηδούσαν πιο δυνατά από ποτέ. Τα ζώα έβρισκαν ξανά το φαγητό τους και τα σπίτια τους.
Η λέξη “Υπαπαντή” σημαίνει προϋπάντηση, δηλαδή συνάντηση. Τιμούμε την υποδοχή του σαρανταήμερου Χριστού στον Ναό από τον δίκαιο Συμεών. Είναι μια ημέρα που μας θυμίζει πως η ζωή αποκτά νόημα όταν περιμένουμε και συναντάμε το “Φως” – την αλήθεια, την ειρήνη και την αγάπη.
Παράλληλα, η ημέρα αυτή είναι αφιερωμένη στην Ορθόδοξη Μητέρα. Η παράδοσή μας επέλεξε την Υπαπαντή ως τη δική της γιορτή, καθώς στο πρόσωπο της Παναγίας, που προσφέρει το Παιδί της στον Θεό, αναγνωρίζουμε τη θυσία, την ανιδιοτέλεια και την ανεκτίμητη προσφορά κάθε μητέρας στην οικογένεια και την κοινωνία.
Σε μια εποχή γεμάτη θόρυβο, η σημερινή γιορτή μας καλεί να αναρωτηθούμε:
Τι είναι αυτό που πραγματικά περιμένουμε; Ας κρατήσουμε το παράδειγμα του Συμεών και την υπομονή της Παναγίας ως οδηγούς για μια ζωή με περισσότερο φως και ελπίδα.