Είναι αλήθεια πως το να είσαι δασκάλα είναι ένα δώρο. Ένα δώρο που ξεδιπλώνεται κάθε μέρα, με κάθε μικρή και μεγάλη στιγμή μέσα στην τάξη, και ακόμα περισσότερο, έξω από αυτήν. Είναι η ζεστασιά της ψυχής που νιώθεις όταν βλέπεις τους παλιούς σου μαθητές να τρέχουν προς το μέρος σου, να σε αγκαλιάζουν σφιχτά, να σε φιλούν και να σου λένε με όλη τους την παιδική αθωότητα πόσο σε αγαπούν και πόσο πολύ θέλουν να τους κάνεις μάθημα ξανά. Σαν να μην πέρασε μια μέρα, σαν ο χρόνος να σταμάτησε στην πιο όμορφη ανάμνηση.
Είναι αυτές οι μικρές, φαινομενικά ασήμαντες στιγμές που όμως γεμίζουν την καρδιά. Όταν έρχονται σε σένα για να τους ανοίξεις το μπουκαλάκι με το νερό, με την πεποίθηση πως η κυρία τα μπορεί όλα. Όταν τους μαθαίνεις να δένουν τα κορδόνια τους, προσφέροντας τους ένα κομμάτι ανεξαρτησίας. Είναι το καθημερινό “κυρία είσαι πολύ όμορφη” κάθε πρωί, ακόμα κι όταν εσύ νιώθεις χάλια, και ξέρεις πως αυτή η ομορφιά πηγάζει από την αγάπη και την καθαρότητα της δικής τους ψυχής.
Τα παιδιά έχουν μια μοναδική ικανότητα να παρατηρούν. Να καταλαβαίνουν το καινούριο σου άρωμα, το νέο σου lip gloss, ακόμα και την πιο ανεπαίσθητη αλλαγή στα μαλλιά σου, με ένα “μεγιές κυρία” που κανείς άλλος δεν είχε παρατηρήσει. Αυτή η προσοχή και η αγάπη τους είναι ένα βάλσαμο για την ψυχή.
Θέλουν να κάθονται όλα κοντά στην έδρα, να σου κρατούν το χέρι στον κύκλο όταν παίζετε, να σε κοιτούν με ορθάνοιχτα μάτια όταν τους δείχνεις στον χάρτη την Ικαρία, τη νήσο που πήρε το όνομά της από τον Ίκαρο. Αγκαλιές ενώ τους διορθώνεις το γραπτό, καταφύγιο στην αγκαλιά σου όταν κλαίνε, και η επιθυμία να είσαι η μόνη που θα τους καθαρίσεις την πληγή μετά από ένα χτύπημα στο διάλειμμα. Είναι η απόλυτη εμπιστοσύνη που σου δείχνουν, η αίσθηση του να είσαι το λιμάνι τους.
Και αυτή η αγάπη δεν τελειώνει με το σχόλασμα. Να σε βλέπουν στο δρόμο στις 1.20, στις 1.22, στις 1.25, και να σε χαιρετάνε με την ίδια χαρά και ενθουσιασμό. Να σου χαρίζουν όλες τους τις ζωγραφιές, με αφιερώσεις γεμάτες παιδική αθωότητα. Να μαθαίνουν τη διαίρεση και να ξέρεις πως εσύ τα βοήθησες να κατακτήσουν αυτό το μικρό τους “βουνό”. Να καταλαβαίνουν όταν κάτι σε απασχολεί και να ρωτούν με ανησυχία “τι έχεις κυρία;”.
Είναι η χαρά των γενεθλίων σου, οι προσκλήσεις στα πάρτι τους, τα πάρτι έκπληξη που ετοιμάζουν. Είναι να τα μαλώνεις και παρόλα αυτά να σε αγαπάνε, να σε θεωρούν την “καλυτερότερη” δασκάλα. Να σε λένε κατά λάθος μαμά, να σου εμπιστεύονται τα μυστικά τους, να θέλουν να σου πάνε την τσάντα για να μην κουράζεσαι, να σου φτιάχνουν τα βιβλία στην έδρα, να σου προσφέρουν ένα κομμάτι από το φαγητό τους, να “σκοτώνονται” για το ποιος θα σου δανείσει το ψαλιδάκι του.
Και πάνω απ’ όλα, να σου λένε πως σ’ αγαπούν πολύυυυυυ… να σε αγκαλιάζουν τόσο σφιχτά που δεν μπορείς να αναπνεύσεις, να λάμπουν από χαρά όταν παίζεις μαζί τους στην αυλή, οι ιστορίες που σου λένε για τα όνειρά τους.
… και η υπόσχεση ενός μέλλοντος γεμάτου ελπίδα όταν σου λένε ότι όταν μεγαλώσουν, θέλουν να γίνουν δάσκαλοι και δασκάλες.
Είναι οι αγκαλιές τους που σε σφίγγουν τόσο που δεν μπορείς να αναπνεύσεις, η λάμψη της χαράς στα μάτια τους όταν παίζεις μαζί τους στην αυλή,
Η αγάπη των παιδιών είναι κάτι που δεν μπορεί να κοπεί. Είναι ένα ανεξάντλητο ποτάμι που τρέφει την ψυχή και δίνει νόημα σε κάθε μέρα. Και αυτό, είναι το πιο πολύτιμο δώρο που μπορεί να λάβει μια δασκάλα.
