Το χαρούμενο λιβάδι
Μας άρεσε αυτό το παραμύθι;
Πώς αντιδράσαμε εμείς όταν ήρθε ο καινούργιος φίλος μας στο σχολείο;
Εμείς είμαστε όλοι ίδιοι μεταξύ μας ή διαφορετικοί; Η συνέχεια εδώ
«Τα χέρια δεν είναι για να δέρνουμε»
Με αφορμή τσιμπηματάκια, σπρωξιματάκια, τραβηγματάκια και άλλα “κακά” πραγματάκια που κάνουν τα χεράκια μας διαβάσαμε το παραμύθι «Τα χέρια δεν είναι για να δέρνουμε».
Όταν ολοκληρώθηκε η ανάγνωση του παραμυθιού, ακολούθησε συζήτηση και ανάλυση των όσων είχαμε ακούσει.
Συζητήσαμε με τα παιδιά για την βία. Για ποιους λόγους κάποιοι άνθρωποι θέλουν να χτυπήσουν. Τα παροτρύναμε να μιλήσουν τα ίδια για καταστάσεις που έχουν βιώσει και να εκφράσουν τα συναισθήματα που ένιωσαν. Πως αντέδρασαν; Χτύπησαν; Πως διαχειρίστηκαν την κατάσταση.
Αρχίσαμε να σκεφτόμαστε κι άλλα όμορφα πράγματα που μπορούμε να κάνουμε με τα χέρια μας. Συμφωνήσαμε πως τα χέρια δεν είναι για να χτυπάμε και να πονάμε οι ίδιοι ή τους άλλους, μπορούμε να επικοινωνούμε με αυτά, να χαιρετάμε, να κάνουμε χειραψίες, να αγκαλιάζουμε και να αγκαλιαζόμαστε, να βοηθάμε και να συνεργαζόμαστε, να παίζουμε μόνοι μας ή με παρέα.
Τα χέρια δεν είναι για να δέρνουνε αλλά είναι για να…
- κάνουμε την πεταλούδα, εργασίες, αγκαλιές, κόλλα πέντε
Με τα χέρια παίζουμε:
- Μάντεψε τι είναι;
Τα παιδιά κλείνουν τα μάτια και προσπαθούν χρησιμοποιώντας τα χέρια τους να καταλάβουν ποια αντικείμενα είναι.
- Παιχνίδια συνεργασίας.
1.Το αερόστατο.
Κουνώντας με τα χέρια όλοι μαζί το αερόστατο έπρεπε να στείλουμε την μπάλα σε κάποιο φίλο μας.
2.Το μπαλόνι.
Τα παιδιά σε ζευγάρια κρατώντας ενωμένα τα χέρια τους έπρεπε να μεταφέρουν το μπαλόνι μόνο με την κοιλιά τους.
3.Φιδάκι
4.Τρίλιζα
ΦΤΙΑΞΑΜΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΦΙΣΑ ΜΑΣ
Και άλλα πολλά πράγματα κάναμε με τα χέρια μας. Αν περιηγηθείτε στο ιστολόγιο μας θα τα ανακαλύψετε…
Το τραπέζι της φιλίας
Πόσες φορές έχουμε διενέξεις μέσα στην τάξη για διάφορα θέματα. Πόσες φορές έχουμε καυγάδες και διαφορές για τη διεκδίκηση ίδιων αντικειμένων ή την παρέα φίλων. Καθημερινά προβλήματα που πρέπει λύση να βρούνε.
Έχοντας επηρεαστεί από την ιδέα της Μυρτώς στα Προσχολικά (βλ. “Το Τραπέζι των Λύσεων“), σας παρουσιάζω το δικό μου “Το τραπέζι της φιλίας”.
Είναι το τραπέζι όπου διάφορα προβλήματα που δημιουργούνται συζητώντας τα βρίσκουν τη λύση τους.
Μια μέρα εμφανίστηκε στην τάξη μας ο Τσέστερ, ο οποίος έμαθε ότι υπάρχει κάποια διαφωνία μεταξύ δύο παιδιών για τη θέση που θα κοιμηθούνε στο ολοήμερο. Και οι δύο θέλανε να κοιμηθούνε δίπλα στον ίδιο παιδί.
Έφερε μαζί του τρία κουβαδάκια. Στα δύο κουβαδάκια υπήρχουν κομμάτια του παζλ που γράφουν ΠΡΟΒΛΗΜΑ και στο άλλο κομμάτια που γράφουν ΛΥΣΗ. Στο τρίτο υπήρχε η λέξη ΣΥΓΝΩΜΗ.
Εξήγησε στα παιδιά ότι όταν υπάρχει ένα πρόβλημα πάντα υπάρχει και η λύση του αρκεί να ακολουθήσουν τα πέντε βήματα του “ΟΤΑΝ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΔΙΑΦΩΝΟΥΝ, ΚΟΛΛΑ ΠΕΝΤΕ”.
Έτσι και έγινε. Τα παιδιά κάθισαν, συζήτησαν, σκέφτηκαν και στο τέλος βρήκαν τη λύση.
Φυσικά δεν έλειψε να πούνε και ΣΥΓΝΩΜΗ ο ένας στον άλλον.
Μετά από όλα αυτά δημιουργήσαμε και το δικό μας moto.
ΟΤΑΝ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΔΙΑΦΩΝΟΥΝΕ
ΛΥΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΡΟΥΝΕ
ΚΑΙ ΟΤΑΝ Ο ΕΝΑΣ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΣΥΓΝΩΜΗ ΠΟΥΝΕ
ΚΟΛΛΑ ΠΕΝΤΕ ΧΤΥΠΟΥΝΕ

































































