ΠΕΙΡΑγΜΑΤΑ

Δεν ξέρω γιατί είναι τόσο λάθος να ζεις στο κόσμο σου
Δεν ξέρω γιατί είναι τόσο λάθος να χάνεσαι στην άβυσσο της ψυχής σου
Γιατί είναι τόσο λάθος να ζεις στα όνειρά σου,
Να ζεις στο δικό σου, πλασματικό μα και μοναδικό κόσμο.
Γιατί είναι τόσο λάθος να ανοίγεις τα φτερά σου και να πετάς, να ταξιδεύεις, να περιπλανιέσαι, πέρα από κάθε όριο, κάθε ορίζοντα, πέρα από κάθε φαντασία.
Να ταξιδεύεις στις σελίδες της δικιά σου ιστορίας,
Εκεί όπου κανείς δεν μπορεί να τρυπώσει
Εκεί όπου υπάρχεις μόνο εσύ
Εκεί όπου νιώθεις τα πάντα
Εκεί όπου είσαι εσύ,
Χωρίς φόβους, χωρίς άμυνες, χωρίς περιορισμούς
Εκεί όπου είσαι πραγματικά ελεύθερος.

Ποτέ δεν είναι εύκολο να κάνεις κριτική σε ένα νέο album των θρυλικών Iron Maiden. Το συγκρότημα είναι τόσο μεγάλο και διάσημο που πάντα θα ακούς σχόλια από διάφορα άτομα που νοσταλγούν τις παλιές εποχές τους, και από άλλους που δεν μπορούν να πιστέψουν ότι το συγκρότημα μπορεί να αλλάξει λίγο τον μουσικό του προσανατολισμό και πάντα περιμένουν επιτυχίες αλά “Fear of the dark”.

Πολλοί από σας θα απογοητευτείτε (και θα έχετε δίκιο) επειδή απουσιάζει η επιτυχία, αλλά από την άλλη μεριά το “A matter of life and death” είναι πολύ καλύτερο από τα τελευταία album των Iron Maiden. Επιπλέον, η ερμηνεία του Bruce Dickinson είναι εκπληκτική καθώς δεν είναι εύκολο να τραγουδάς τόσο πολύπλοκα κομμάτια, πράγμα που επαληθεύει ότι είναι ένας φανταστικός τραγουδιστής.

Όλο περιέργως ξεχώρισα μόνο ένα τραγούδι, το “Different world”, με αρκετά γρήγορο ρυθμό(καθώς όλα τα άλλα είναι πιο αργά) και που είναι εύκολο να θυμόμαστε την μελωδία του. Κατά την γνώμη μου είναι το καλύτερο τραγούδι που ξεχειλίζει από ενέργεια και με στοχαστικούς στίχους.

Το “A matter of life and death” δεν είναι, σίγουρα, το καλύτερο album των Iron Maiden και πολλοί θα ενοχληθούν από το γεγονός ότι δεν είναι πολύ εύκολο να το ακούσεις. Αλλά όπως σε πολλά cd το συγκρότημα πήρε ρίσκο και τελικά ακόμα και αν δεν υπάρχουν τρανταχτά τραγούδια, πολλά τραγούδια του νέου αυτού cd κρύβουν πολλά ωραία progressive στοιχεία.

Μια συμβουλή. μην σνομπάρετε γρήγορα αυτό το album, αλλά ακούστε το ξανά και ξανά και θα συμφωνήσετε στο τέλος μαζί μου ότι το “A matter of life and death” είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον, πράγμα που αποδεικνύει ότι οι Iron Maiden ακόμα ξέρουν πως να μας εκπλήσσουν με αυθεντική heavy metal μουσική.

Τελικά, οι Iron Maiden είναι σαν το παλιό κρασί. χρόνο με το χρόνο, γίνονται όλο και καλύτεροι και ποτέ δεν θα βαρεθούμε την γνωστή τους γεύση.
Κ.Στεφανάκης

Τότε – Σήμερα

Χρόνια πριν η Αμερικάνικη βάση στην περιοχή των Γουρνών ήταν ένα θέμα πολλών διαμαρτυριών, προβληματισμών και συγκρούσεων. Όλα αυτά προέβλεπαν τη μελλοντική της απομάκρυνση από εκεί. Κόμματα ήταν υπέρ αυτής της άποψης, υποσχόμενα ότι θα εκμεταλλευτούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το χώρο που θα άφηναν εκεί οι Αμερικάνοι.

Οι Αμερικάνοι τελικά έφυγαν. Τα χρόνια πέρασαν και σήμερα μετά από τουλάχιστον μια δεκαετία, η αμερικάνικη βάση συνεχίζει να είναι ένα θέμα συζήτησης, προβλημάτων και δυσφορίας. Αυτό άραγε να οφείλεται στο ότι η πόλη του Ηρακλείου είναι πλήρως «οργανωμένη» και «πλούσια» σε αθλητικές εγκαταστάσεις και χώρους αναψυχής της νεολαίας ή μήπως εξηγείται από την αδιαφορία και την εγκατάλειψη εκ μέρους των αρμόδιων φορέων; Ποιος ξέρει, ίσως χρειαστεί να ξανάρθουν οι Αμερικάνοι μήπως και δούμε άσπρη μέρα.

Βέβαια για ακόμα μια φορά παρουσιάζεται εδώ το εθνικό αίσθημα αδιαφορίας απ’ την πλευρά της πολιτείας. Από την πολιτεία που υποτίθεται ότι δίνει το σωστό παράδειγμα προς τους μελλοντικούς πολίτες, δηλαδή τα παιδιά. Τα ήδη στεγαζόμενα σε κάποιους χώρους σχολεία καθώς και το Ενυδρείο (CretAquarium) δείχνουν τους βραδύτατους ρυθμούς με τους οποίους η πολιτεία διαχειρίζεται τις εκτάσεις ή και τις εγκαταστάσεις των πρώην βάσεων. Γιατί, όπως μας είπε συμπατριώτης μας που εργαζόταν ως ηλεκτρονικός εκεί «η βάση στα σαράντα χρόνια λειτουργίας της (1954-1994) είχε αυτόνομο εργοστάσιο παραγωγής ρεύματος, πολυκατάστημα, καφετέρια, club, πυροσβεστικό σταθμό, θέατρο, σινεμά, κολυμβητήριο, bowling, ραδιοφωνικό και τηλεοπτικό σταθμό, λιμάνι, σχολείο για όλες τις βαθμίδες, νοσοκομείο και εκκλησία: εγκαταστάσεις που παρέμειναν στα δικά μας χέρια και κατέληξαν …ερείπια. Ήταν βάση πληροφορικής και τεχνολογίας με τα πιο σύγχρονα ηλεκτρονικά της εποχής. Είχαν τη δυνατότητα να παρακολουθούν το μισό ημισφαίριο της γης με τα τεράστια link αναμεταδότες και με δορυφορικά πιάτα τοποθετημένα στο βουνό Έδερη. Είναι κρίμα να βλέπεις τόσα κτήρια γκρεμισμένα, τζάμια σπασμένα, πόρτες ριγμένες, μέχρι και πλακάκια ξηλωμένα…»

Εμείς τι άλλο να πούμε;

Ο Παρασκευάς, ο βοηθός του Ροβινσώνα Κρούσου, είδε σε όραμα τους έξι Τιτάνες να προσπαθούν να μειώσουν τη δύναμη του Δία βάζοντας στα χέρια του κακούς αγωγούς του ηλεκτρικού ρεύματος αντί για τον κεραυνό, και τον Δία για εκδίκηση να ζητά από το λυρικό ποιητή Αλκαίο να τους συκοφαντήσει, και τον Αλκαίο να μην μπορεί να το κάνει γιατί έχουμε φτάσει στα μέσα της δεκαετίας του 1970 και η γλώσσα του έχει πια επίσημα δώσει τη θέση της στη δημοτική, εξάλλου ο Αλκαίος έχει αρχίσει να ξεχνά τους στίχους του και γι’αυτό του τους υπενθυμίζει ένας υποβολέας, ο οποίος όμως είναι χριστιανός και γι’αυτό διώκεται από τον Νέρωνα, που ως γνωστόν κυβέρνησε τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία πριν τον Οκταβιανό, βρίσκει ΄’όμως ο υποβολέας καταφύγιο στον Πυθαγόρα, δηλαδή στη Σάμο και μαθαίνει έτσι για πλάκα και το Πυθαγόρειο θεώρημα, που αφορά ορθογώνια τρίγωνα!
Όχι, δε βρίσκομαι στα όρια της παράνοιας. Ή μάλλον βρίσκομαι, όμως οι παραπάνω γραμμές δεν το αποδεικνύουν (εκτός κι αν τις διαβάσει κανένας υποσυνειδητο-αναλυτής και τότε την κάτσαμε!). Οι παραπάνω γραμμές αποτελούν ένα σουρεαλιστικό δέσιμο θεμάτων που ρωτήθηκαν τη σεζόν που μας πέρασε στο τηλεπαιχνίδι Τα σχολεία παίζει! στην Κρήτη tv. Το παιχνίδι, όπως καταλαβαίνετε, αποτέλεσε το highlight για εμάς τους μαθητές της Γ’ Λυκείου. Μας έκανε διάσημους, χαρίζοντάς μας αναγνωρισιμότητα (αν αποταμίευα ένα ευρώ κάθε φορά που γνωστός ή άγνωστος με ρωτούσε αν έπαιζα σε τηλεπαιχνίδι θα μπορούσα να λαδώσω ικανοποιητικά για να πάρω 20 στις Πανελλήνιες!), και μάλιστα περισσότερη από το τεταρτάκι στον καθένα που έταζε ο Άντι Γουόρχολ!. Με πιο πολλές λεπτομέρειες όμως:
Το παιχνίδι με κανόνες:
Παίζουν τρεις παίκτες σε κάθε ομάδα. Στον πρώτο γύρο την απάντηση συναποφασίζουν και οι τρεις, ενώ αν οι ομάδες έρθουν σε ισοπαλία ο γύρος κρίνεται με μια γρήγορη απάντηση στο buzzer. Δηλαδή όποιος σκεφτεί πρώτος την απάντηση χτυπάει το buzzer και τη λέει, κερδίζοντας έτσι το γύρο για την ομάδα του. Αν όμως την πει λάθος, το άλλο σχολείο σκέφτεται την απάντηση χωρίς τόσο μικρό χρονικό περιθώριο. Όποιο σχολείο νικήσει τον πρώτο γύρο διώχνει έναν παίκτη από την ομάδα του αντίπαλου σχολείου. Στο δεύτερο γύρο κάθε παίκτης απαντά μόνος του σε τέσσερις ερωτήσεις (πολλαπλής επιλογής μόνο στα πρώτα παιχνίδια). και όποια ομάδα νικήσει διώχνει πάλι έναν αντίπαλο παίκτη. Τελικά στον τελικό μένει ένας παίκτης από κάθε ομάδα. Αν λόγου χάρη μια ομάδα κερδίσει και τους δυο πρώτους γύρους, η αντίπαλή της θα αφήσει στον τελικό αναγκαστικά τον παίκτη που έχει απομείνει μετά το διώξιμο, ενώ η μέχρι τότε νικήτρια ομάδα θα αποφασίσει ποιον παίκτη της θα αφήσει στον τελικό. Στην αρχή του τελικού καθένας απαντά σε τρεις δύσκολες ερωτήσεις, που τις επέλεξε ο αντίπαλός του από πέντε προτεινόμενες, και έπειτα, βαράμε τα buzzer! Όποιος απαντήσει γρηγορότερα σε πιο πολλές ερωτήσεις κερδίζει το παιχνίδι!
Το παιχνίδι με αριθμούς:
0 σχολεία επέλεξαν να σνομπάρουν το παιχνίδι και να μη στείλουν τα παιδιά- ξεφτέρια- φυτά τους ή ό,τι άλλο, από όλο το νομό Ηρακλείου!
1 και μοναδική ήταν η εμπειρία της κάμερας να τραβάει και εσύ να πρέπει επειγόντως να βρεις την απάντηση, γιατί οι συμμαθητές σου από την κερκίδα έχουν μείνει με ένα στόμα ιδανικό για την εισβολή κάθε οδοντιάτρου, και γιατί, αν δεν απαντήσεις, ίσως επιβεβαιωθούν οι ανασφάλειες του Χιουμ και ήλιος δεν ανατείλει αύριο για το σχολείο σου (πλάκα κάνω, δεν το πήραμε και τόσο ακραία.)
2 φορές ήμουν σίγουρη ότι θα χάναμε, τη μία γιατί οι συμμαθητές μας από το 8ο ήταν πολύ καλοί και μας τρόμαξαν πραγματικά νικώντας μας και στους δύο πρώτους γύρους, και την άλλη όταν στον τελικό η φοβερή Ειρήνη από το 3ο μας περνούσε 50-20, οπότε έπρεπε και να ξεπεράσω το καρδιακό και να απαντήσω σωστά σε τουλάχιστον τέσσερις ερωτήσεις, για να κερδίσουμε. Τελικά κερδίσαμε και στις δύο περιπτώσεις!
Και τα 3 τμήματά μας συμμετείχαν στο τηλεπαιχνίδι. Το Γ3 με την Αργυρώ, τον Κώστα και τον Μιχάλη αποκλείστηκε από το πρώτο παιχνίδι λόγω τεχνικών δυσκολιών (αυτό το buzzer, το βλακώδες κουμπάκι (που παρεμπιπτόντως πήρε το όνομά του από το δαιμονισμένο μπζζζζ! που κάνει όταν το βαράς) δεν ήταν πάντα στις καλές του!). Το Γ1 με τη Μελίνα, την Άννα και το Γιώργο αποκλείστηκε στους προημιτελικούς (έχοντας νικήσει σε πέντε παιχνίδια), εξαιτίας της επίσης χαζής διαφωνίας για το μικρότερο από τους πρώτους αριθμούς(είμαι της θεωρητικής, μη με δείρετε, δεν ξέρω!). Το Γ2, με το Στέλιο, το Βαγγέλη και την υποφαινομένη Μαρία, φτάσαμε στον τελικό, όπου αυτή τη φορά δε μας την έφερε ένας αριθμός, αλλά ένας θεσμός, αυτός του σύντεκνου, εξαιτίας του οποίου ντρέπομαι να μιλήσω στη νονά μου (τελικά τι έγινε με τις ιδιομορφίες του κρητικού ιδιώματος, βρήκαμε ποιο είναι το σωστό;- μιλάω λες και είμαι άρτι αφιχθείσα εκ δυτικής Λιβύης, όχι Κρητικιά, έστω και κατά το ήμισυ). Φτάσαμε στον τελικό, κερδίζοντας           
5 χιλιάδες ευρώ για την πενθήμερη εκδρομή μας στη Θεσσαλονίκη (τώρα βαριέμαι να υπενθυμίζω την ετυμολογία της εκδρομής!)
Και πάμε στο 4 , που το προσπέρασα, τέσσερις ερωτήσεις, πολλαπλής επιλογής αρχικά και μετά με απαντήσεις ό,τι να’ναι, περίμεναν τον κάθε παίκτη στο δεύτερο γύρο, κατά τον οποίο ο εξαιρετικός κατά τα άλλα και εδώ αξιοκρατικός Δημήτρης Παππάς, ο παρουσιαστής, ζητούσε να απομακρυνθούμε ο ένας από τον άλλο, για να έχουμε, λέει, καλύτερα πλάνα, και στο τέλος απομόνωνε τους παίκτες που δεν ήταν η σειρά τους να απαντήσουν σε κάτι εξόριστα καρεκλάκια. Αυτό θα πει αστυνόμευση της τηλεόρασης!. Ακούς εκεί, σε λίγο θα φέρουν και τα ΜΑΤ να μας δείρουν(πλάκα πλάκα, έτσι τρελά που μας είδα όλα, ένα χέρι ξύλο θα μας έκανε καλό!)
6 μαθητές έπαιζαν σε κάθε παιχνίδι, έξι ξεχωριστές προσωπικότητες, με άγχος ή σιγουριά, με έπαρση ή μετριοφροσύνη, με αξιόλογο πνεύμα ή με ασχετοσύνη! (Για να λέμε την αλήθεια, έξι φορές ήθελα να αρχίσω τον Παππά στις μπουνιές γιατί μας πείραζε όλους, αλλά μάλλον έτσι θέλησε να διαχωρίσει την εφηβική από μια μεγαλίστικη εκπομπή! Ειδικά όταν με φώναζε Mary, λες και στον επόμενο τόνο θα έπινα tea with lemon με την queen Elizabeth, ήθελα να τον αφήσω χωρίς μάτι!).
Σε 7 παιχνίδια νικήσαμε, εξασφαλίζοντας το εισιτήριο για τον τελικό και το δεύτερο έπαθλο! Στον ημιτελικό μάλιστα νικήσαμε κυριολεκτικά στο παρά πέντε, αφού καταφέραμε να εξορίσουμε από προσώπου…πλατό τον καλύτερο παίκτη του 3ου με την ερώτηση στο buzzer του πρώτου γύρου. –Πού δολοφονήθηκε ο Καποδίστριας;- Στο Ναύπλιο!- Είσαι ΠΑΙΧΤΟΥΡΑ!!!!!!!.
8 παιχνίδια παίξαμε συνολικά, με υποστήριξη θερμή, ιδιαίτερα στα τελευταία και φυσικά στον τελικό, από τους συμμαθητές μας! Στον τελικό μας παρακολούθησαν και ο διευθυντής μας κ. Φραγκιαδουλάκης και ο καθηγητής μας κ. Ποντικάκης, οι οποίοι και μας συγχάρηκαν θερμά! Υπήρχαν βέβαια και καθηγητές που θύμωσαν γιατί χάσαμε (ε βέβαια, είναι γκαντεμιά να φτάσεις στον τελικό και να μη νικήσεις, και ως γνωστόν εμείς στο Πειραματικό έχουμε φάει και ένα κόλλημα με τις πρωτιές!)
Τέλος, στις 9 και κάτι (δηλαδή στις 10 παρά κάτι, που στην ελληνική τηλεόραση σημαίνει στις δεκάμισι, αλλά εγώ το έβαλα για να συμπληρώσω τα ψηφία!) προβαλλόταν το παιχνίδι, για να μας δουν όσοι μας έχασαν στο live. Κι εδώ παρεμπιπτόντως πρέπει να πω ότι έμαθα και πόσο διαφορετικό σε δείχνει η τηλεόραση, πόσο σε ομορφαίνει (βρε λες και οι Σταρ Ελλάς να είναι ασχημομούρες;)
Τέλος, το παιχνίδι σε ανθρώπους:
Πρώτος και καλύτερος, ο αξεπέραστος, αστείος, προνοητικός, ευέλικτος, εφευρετικός και εκφραστικός…Δημήτρης Παππάς, ο παρουσιαστής, που με την παρουσία και την παρουσίασή του έδιωξε το άγχος μας και μας έδειξε πως ένα παιχνίδι είναι, και τελικά πως όλα είναι μια ιδέα, και μαζί του οι off stage της τηλεόρασης, σκηνοθέτες, κάμεραμεν (και –women!) και η φιλική μέχρι βλακείας υπεύθυνη παραγωγής Μαίρη Καριωτάκη.
Δεύτερον, εμείς, τα παιδιά του σχολείου που παίξαμε!
Ο Γιώργος, με τη μεγάλη αναγνωρισιμότητα ( ακόμα και στο δρόμο τον αναγνωρίζουν!), η Μελίνα και η Άννα, η δυναμική και η διακριτική αντίστοιχα, κατάφεραν όχι μόνο να παίξουν τέλεια, αλλά και να κάνουν κυριολεκτικά σόου!. Ήταν χαλαροί, συνεννοούνταν άψογα μεταξύ τους και μετέδωσαν σε όλους τη χαρά του παιχνιδιού και την ευγενή άμιλλα!
Εμείς οι άλλοι, η Αργυρώ, ο Μιχάλης, ο Κώστας, ο Στέλιος, ο Βαγγέλης και εγώ, ήμαστε πιο σφιγμένοι είναι η αλήθεια. Special thanks στο Στέλιο, που μας έβγαλε ασπροπρόσωπους, αφού βαρούσε το buzzer και μάντευε με κάποιο τηλεπαθητικό τρόπο που ακόμα δε μας έχει αποκαλύψει τη συνέχεια της ερώτησης, άρα και την απάντηση! Έτσι νίκησε σε τέσσερις τελικούς! Special thanks και στο Βαγγέλη, που είχε στο κινητό του όσα παιχνίδια γνώσεων βάζει ο νους και μας εξασκούσε σε κάθε είδους ερωτήσεις (ο Στέλιος συνέχεια του ζητούσε να επαναλάβει τους Τρεις Ιεράρχες και τους πολιτικούς που εικονίζονται στην πίσω όψη των κερμάτων του ευρώ!) στο δρόμο για τις εγκαταστάσεις του Κρήτη tv! Όσο για μένα, το 50-2 το αντιμετώπισα σε δύο τελικούς, χαρίζοντας καρδιακά στους συμμαθητές μου. Δεν είμαι εγώ γκουρού, βλέπεις!
Τέλος, οι αντίπαλοί μας από το Τυμπάκι, το 3ο, το 1ο, το 8ο, το 7ο, το 4ο και το Γάζι. Οι δύο Μάριοι, ο Μάνος, οι τρεις Μαρίες, η Σεβίνα, η Αριάδνη, η Ειρήνη, ο Παναγιώτης, η Εύη, η Ηλιάνα, η Ηλέκτρα και άλλα παιδιά που δυστυχώς δεν τα θυμάμαι όλα, ας με συγχωρέσουν! Και φυσικά οι μαθητές του Γαζίου, που μας έφαγαν στον τελικό, ο Γιώργος, η Χριστίνα και ο Μύρωνας! Θυμάμαι τη σιγουριά της Χριστίνας (γι’αυτό μας έφαγε!), την απλότητα του Μύρωνα, τα αστεία της Σεβίνας για να χαλαρώσει η ατμόσφαιρα, την αγκαλιά της Αριάδνης μετά το τέλος του παιχνιδιού, τις απίστευτες γνώσεις του genius Μάνου, τον τρόμο που μας ενέπνεαν οι επιδόσεις του Μάριου (μέχρι το …Ναύπλιο!), την προσπάθεια της; Ηλέκτρας (εντάξει, αυτό δεν έγινε στο παιχνίδι μας εναντίον τους, το είδα σε άλλο παιχνίδι του 3ου στην τηλεόραση!) να εξηγήσει στον Παππά τη διαφορά της πασμίνας από το κασκόλ!
Αυτά που θυμάμαι είναι πολλά. Όμως διάλεξα δύο για να κλείσω με αυτά.
Στον ημιτελικό, σε μια ερώτηση για τα μέρη του φυτού, τα παιδιά του 3ου απάντησαν με μέρη ειδικότερα του άνθους, απάντηση φυσικά σωστή. Όμως ο Παππάς φαίνεται πως δεν είχε αυτή την απάντηση μπροστά του, και τότε…ω του θαύματος! ακούστηκε σαν από μηχανής θεός (δηλαδή από το κοντρόλ)μια γυναικεία φωνή: Σωστό, σωστό! και ο Παππάς έδωσε τους βαθμούς. Όσο για το ξέσπασμά του στους γείτονες με τη μουσική στη διαπασών:Κλείστε τη μουσική, γ**ώ το κέρατό μου!, αυτή ήταν απίστευτη, ήταν στη γλώσσα μας ό,τι να’ναι!
Τελικά, μήπως είμαστε αληθινές ΠΑΙΧΤΟΥΡΕΣ, που λέει και ο Παππάς;

DEJA VU

DEJA VU Θρίλερ, διάρκεια: 128′ Αμερικανική ταινία σε σκηνοθεσία Τόνι Σκοτ, με τους: Ντένζελ Ουάσινγκτον, Βαλ Κίλμερ, Πόλα Πάτον
Ο Κάρλιν, πυροτεχνουργός που ερευνά μια αιματηρή τρομοκρατική επίθεση σε φέρι μποτ της Νέας Ορλεάνης, έχει πρόσβαση σε μια απόρρητη συσκευή της Κυβέρνησης που επιτρέπει την παρατήρηση παρελθόντων γεγονότων που έλαβαν χώρα ακριβώς πριν 4 μέρες και 6 ώρες. Πώς όμως μέσα από μια απλή παρατήρηση θα μπορέσει να αποτρέψει μια δολοφονία και την ίδια την τρομοκρατική επίθεση;
Ταξίδια στο χωροχρόνο, τρομοκρατικές ενέργειες, σασπένς, η Νέα Ορλεάνη αναγεννημένη μετά την καταστροφή. Καλογυρισμένο θρίλερ με την υπογραφή του ΤΟΝΙ ΣΚΟΤ.

ΤΗΕ PRESTIGE.

Βασισμένος στο ομώνυμο βιβλίο του Christopher Priest ο σκηνοθέτης του “Batman begins.”, Christopher Nolan δημιουργεί μια άκρως ενδιαφέρουσα ταινία και διαπρέπει.
Κεντρικοί ήρωες της ταινίας είναι δυο μάγοι, ο Robert Angier(Hugh Jackman) και ο Alfred Borden(Christian Bale) μετά από ένα δυστύχημα κατά την διάρκεια της παράστασης γίνονται αιώνιοι εχθροί και η μετέπειτα ζωή τους είναι ένας διαρκής αγώνας ανταγωνισμού
Οι υποκριτικές ικανότητες, τόσο του Hugh Jackman τόσο και του Christian Bale είναι άριστες και πλήρως ταυτισμένες με τους ρόλους που υποδύονται. .Οι εκπλήξεις είναι συχνές, ενώ η ανατροπή κυριαρχεί σε όλη την διάρκεια του έργου, κάνοντας το συναρπαστικό και άκρως ενδιαφέρον.
Έκπληξη κάνει, επίσης, και η εμφάνιση του David Bowie σε ένα από τους δευτερεύοντες ρόλους. Παρόλα αυτά, καταφέρνει να κλέψει την παράσταση.
“The Prestige” είναι μια πολύ καλή ταινία και εύκολα μπορεί να γίνει ένας ευχάριστος τρόπος για να περάσετε το Σαββατοκύριακο σας.

Σκηνοθέτης:Christopher Νοlan
Πρωταγωνιστές:Hugh Jackman(Robert Angier)
Christian Bale (Alfred Borden)
David Bowie (Nicolas Tesla)
Michael Caine (Cutter)
Andy Serkis, Scarlet Johansson, Rebecca Hall
Διάρκεια:120min.
Είδος: Επιστημονικής φαντασίας /δραματικό

Η επιτυχία δεν έρχεται εύκολα. Αλλά με σκληρή δουλεία και αφοσίωση μπορεί να κατακτηθεί. Εδώ είναι κάποιοι άνθρωποι που αν και δεν έμοιαζε πιθανό, τα κατάφεραν.

Γεννημένος μέσα σε απόλυτη φτώχεια στις φτωχογειτονιές της Νέας Υόρκης, ήταν ο τέταρτος από εννιά παιδιά. Ο πατέρας του ήταν μετανάστης που δούλευε σαν κουρέας, ενώ η μητέρα του ψευτοδούλευε σαν μοδίστρα για να επιβιώσουν. Πέρασε τα πρώτα παιδικά του χρόνια σε ένα διαμέρισμα με κρύο νερό, χωρίς εσωτερική σωλήνωση ή επίπλωση. Στην έκτη τάξη ο διευθυντής τον έδειρε επειδή τσακώθηκε με τον καθηγητή του. Αυτό ήταν και το τέλος της επίσημης εκπαίδευσης του. Για να ζήσει έκανε πολλές δουλειές όπως σε εταιρεία κατασκευής όπλων, σαν μπάρμαν και σαν σερβιτόρος. Ενώ δούλευε σαν σερβιτόρος μπλέχτηκε σε έναν καυγά με κάποιον πελάτη, ο οποίος κατέληξε με τρία κοψίματα στο πρόσωπο του.

Παρ’ όλα αυτά, κατάφερε να ξεπεράσει όλες αυτές τις αντιξοότητες για να κερδίσει παγκόσμια αναγνώριση. Στα είκοσι-έξι του χρόνια αυτός ο νέος άνδρας μεγάλωσε για να γίνει ο αρχηγός μίας εκ των μεγαλυτέρων οικογενειών εγκλήματος στον κόσμο! Τελικά έγινε ο πιο γνωστός gangster του κόσμου, ΆΛ Καπόνε!

Αυτός ο άνδρας ήταν γιος ενός τσαγκάρη και πρώην δουλοπάροικος. Αποβλήθηκε από το σχολείο και ακόμα άλλαξε το όνομα του αρκετές φορές. Συλλήφθηκε έξι φορές και γλίτωσε την φυλακή τέσσερις. Διέπραξε μία σειρά ληστειών, συμπεριλαμβανομένης και μιας βομβιστικής επίθεσης σε κρατικό φορτηγό από το οποίο εκλάπησαν 178.000 δολάρια. Όταν συνελήφθη με κάποια από αυτά τα χρήματα εξορίστηκε στην Σιβηρία.

Αρχικά άκουγε στα ονόματα Soso, Koba, David, Nijeradze, Chijikov, και το όνομα το οποίο τελικά επέλεξε σημαίνει ¨Άνδρας από Ατσάλι¨. Από αυτά τα ταπεινά ξεκινήματα, με απίστευτη αφοσίωση αναδείχθηκε δύο φορές ¨Άνδρας της Χρονιάς¨ του περιοδικού Times και ο πιο καταπιεστικός ηγέτης στην Ιστορία. Αυτός είναι ο άνδρας που έκανε τον Κομμουνισμό αυτό που είναι, είναι ο Τζόζεφ Στάλιν!

Ο πατέρας αυτού του άνδρα ήταν σιδηρουργός και η μητέρα του δασκάλα σε δημοτικό σχολείο. Αφού άφησε το σχολείο μετακόμισε στην Ελβετία, όπου το συνέλαβαν  και τον απέλασαν. Τελικά πήγε να βρει δουλεία στην Αυστρία- όπου επίσης τον έδιωξαν. Στην Ιταλία τον έστειλαν στην φυλακή. Όμως αυτός ο άνδρας στο τέλος υπερπήδησε αυτές τις δυσκολίες για να γίνει δικτάτορας της Ιταλίας. Έχτισε την Ιταλική αυτοκρατορία και βοήθησε στο να ξεκινήσει ο 2^ος Παγκόσμιος Πόλεμος. Αν και απίστευτο, αυτός ο άνδρας ήταν ο Μπενίτο Μουσολίνι!

Ο πατέρας αυτού του άνδρα πέθανε από καρδιακή προσβολή δύο μήνες πριν αυτός γεννηθεί. Μεγαλωμένος από μία μόνη μητέρα που πουλούσε αγαθά από τον κήπο του σπιτιού τα πρώτα χρόνια της ζωής του, όταν έφτασε τα τρία του χρόνια ζούσε σε ορφανοτροφείο. Η μητέρα του κατέληξε να παντρευτεί τρεις φορές και τσακωνόταν συχνά με τον πάτριο του. Σαν παιδί δεν είχε στενούς φίλους και συχνά θεωρούνταν ¨απόμακρος και κοινωνικά απροσάρμοστος¨. Έμεινε στην Οικιακή Οικονομία στην πρώτη γυμνασίου και εγκατέλειψε το σχολείο για τα καλά πριν ολοκληρώσει την πρώτη λυκείου.

Παρ’ όλα αυτά αυτός ο άνδρας έγινε ο πιο γνωστός δολοφόνος του 20^ου αιώνα, Λι Χάρβεϊ Όσβαλντ!

Αδύναμος μαθητής στο γυμνάσιο, αυτός ο άνδρας απέτυχε να μπει στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βιέννης δύο φορές!  Για ένα διάστημα ζούσε στους δρόμους και κοιμόταν σε παγκάκια σε πάρκα ή σε φτηνά ενοικιαζόμενα δωμάτια. Συχνά ζητιάνευε φαΐ σε φιλανθρωπικά συσσίτια. Σαν στρατιώτης στον 1^ο Παγκόσμιο Πόλεμο έφτασε μέχρι το βαθμό του δεκανέα. Τίποτα στο υπόβαθρο του δεν συνιστούσε την σπουδαιότητα που θα αποκτούσε, αλλά με επιμονή και εργατικότητα κατάφερε να γίνει ο πιο επαίσχυντος άνθρωπος του αιώνα, ο Αδόλφος Χίτλερ!

Όπως κάθε ένας από αυτούς τους άνδρες απέδειξε, δεν υπάρχουν διόδια στον δρόμο της επιτυχίας.

-Έρνεστ Πόρτερ

(Copyright by David Fisher, Chicken Shit for the Soul 2)

… και εννοώ πως ό,τι σου στερεί την ελευθερία παράγει τεράστια ελευθερία. Για σκεφτείτε τα παιδάκια που βάζουν το χέρι στο στόμα επειδή η μαμά τα μαλώνει κάθε φορά που το κάνουν. Αυτό έγινε και στη δικτατορία, συνειδητά όμως, όχι μηχανικά.
Ας ξεκινήσουμε…από το τέλος, από το κίνημα των φοιτητών και τα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Και ας αφήσουμε τις μαρτυρίες τους να μιλήσουν μόνες τους: Οι φοιτητές πρεσβεύουν την ελεύθερη έκφραση της γνώμης, ήθελε ο φοιτητόκοσμος να ξεφωνίσει, να πει μια πιο ελεύθερη σκέψη, να πει αυτό που ήθελε να πει. Άλλωστε, το μανιφέστο τους διακηρύσσει πως καλούν τον ελληνικό λαό να συσπειρωθεί γύρω τους, να αγωνιστεί μαζί τους ως την τελική νίκη. Αισιόδοξη πρόβλεψη η τελική νίκη. Κι όμως την πέτυχαν, με κύριο όπλο το λόγο τους, ρίπτοντες, κατά τον πρύτανη του ΕΜΠ, συνθήματα πάσης φύσεως. Προφανώς ήξεραν τι έρριπταν, πώς και πού το έρριπταν. Και το έρριψαν, παρά τις καταγγελίες εναντίον τους ότι ήταν εχθροί του νόμου, της τάξεως και της κοινωνίας. Και το έρριψαν, και ο κύβος ερρίφθη, και το ηφαίστειο εξερράγη…
Ας μη χρησιμοποιώ όμως εγώ ποιητική γλώσσα. Ας την αφήσω στον ποιητή Γιώργο Σεφέρη. Ας θυμηθούμε τη γνωστή δήλωσή του, δείγμα ελευθερίας μέσα στην απαγόρευση της ελευθερίας: Δε μου είναι αδιάφορη η πολιτική ζωή μας, σημειώνει, όμως παραδέχεται δεν έχω δημοσιέψει τίποτα στην Ελλάδα από τότε που φιμώθηκε η ελευθερία. Ζει σε μια κατάσταση υποχρεωτικής νάρκης, μέσα στα ελώδη στεκούμενα νερά, όμως τελικά μιλά χωρίς φόβο και χωρίς πάθος.
Η δικτατορία επιβλήθηκε. Το πώς και το γιατί, άλλου παπά ευαγγέλιο. Δικό μας όμως ευαγγέλιο αποτελούν τα λόγια των πνευματικών ανθρώπων της εποχής. Ένας από αυτούς, ο Κώστας Γεωργουσόπουλος ή Κ. Χ. Μύρης. Μιλά σκληρά, γράφει σκληρά και πικρά, θυμίζοντάς μας πως ο δρόμος της αντίστασης δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα. Ακόμα και μεταξύ των επαναστατών, γράφει, υπήρχε διχόνοια: Όταν στην κορυφή βουνού/ επικαθήσει κεφαλή/ τα πλοία φεύγουν/ όταν στην τσιμινιέρα καραβιού/ επικαθήσει κεφαλή/ τα όρη φεύγουν/ όταν τα πλοία δέσουν στα βουνά/ οι κεφαλές φυτρώνουν τσακμακόπετρες/ συχνά πυκνά φυτρώνουν καραβόπανα/ αργά και πού φτερά/ και δραπετεύουν. Πλοία και όρη, αριστεροί και δεξιοί, μπλε και πράσινοι, όπως θέλετε πείτε τους ,πάντα μάχονται.
Έγραφαν οι πνευματικοί άνθρωποι, αλλά έβγαζαν συχνά φωνήν βοώντος εν τη ερήμω. Πολλοί τους θεωρούσαν οπισθοδρομικούς και παρωχημένους. Γράφει αλλού ο Κ. Χ. Μύρης: Λαλώ μια γλώσσα παλαιά/ και το πολύ να πω παώνια τα παγώνια.
Δεν ήταν ακατανόητοι οι πνευματικοί άνθρωποι, δεν αποτελούσαν ελίτ. Ήταν εκεί, δίπλα στο λαό, και του συμπαραστέκονταν χωρίς να είναι υποχρεωμένοι. Και το έκαναν με αυταπάρνηση, έστω και με διαφορετικούς τρόπους. Υπήρχαν τότε, διηγείται ο συνθέτης Γιάννης Μαρκόπουλος, δύο σημαίνουσες απόψεις αντίστασης κατά της δικτατορικής εξουσίας. Η μία θεωρούσε ότι έπρεπε να απομονωθεί η χώρα και να δοθεί η μάχη απ’έξω και να μην εκδίδει κανείς τίποτα, και η άλλη θεωρούσε ότι η μάχη έπρεπε να δοθεί εδώ. Ήμουν ξεκάθαρα με τη δεύτερη άποψη.
Και την υποστήριξε, μιλώντας ελεύθερα από αντίδραση, γιατί του απαγορεύτηκε η ελευθερία. Ο ίδιος διηγείται πώς, μαζί με τον Κ. Χ Μύρη, περιγέλασαν τη λογοκρισία: Η λογοκρισία εκείνης της εποχής, μετά την έγκριση των στίχων, δεν έδινε κανένα δικαίωμα να προστεθεί ούτε ένα <> στους εγκεκριμένους από αυτήν στίχους. Ωστόσο δεν απαγόρευε την αφαίρεση φράσεων! Γράφτηκε λοιπόν μεγάλος αριθμός νέων στίχων, όπου ανάμεσά τους υπήρχαν οι κανονικοί. Παράδειγμα: Στάλθηκαν για έγκριση οι κάτωθι στίχοι: Κι ο λαός μέσα στη μαύρη Κατοχή θα κάνει την αντίστασή του στους Γερμανούς κατακτητές και θα’ρθει μια μέρα που θα τους διώξει και τότε θα παίζει τα πολλά τραγούδια του για τη λευτεριά. Μετά την έγκριση ο στίχος παρέμεινε όπως αρχικά είχε γραφτεί: Κι ο λαός θα παίζει τα πολλά τραγούδια του για τη λευτεριά. Το ποίημα έδωσε στους λογοκριτές την εντύπωση αντίστασης απέναντι στη Γερμανική κατοχή του 40, ενώ ουσιαστικά στρεφόταν εναντίον αυτών των ίδιων!
Η δικτατορία γέννησε ελευθερία. Κλείνοντας το δρόμο για την έκφραση του λαού τον οδήγησε να εκφραστεί ελεύθερα αντιδρώντας. Του άνοιξε δρόμους.