Ο οργανισμός «Action Against Hunger» έκανε ένα ενδιαφέρον πείραμα για να μας δείξει πως αντιδρούν τα παιδιά όταν νιώθουν την ανισότητα μεταξύ τους. Και τα 20 παιδιά που πήραν μέρος μοιράστηκαν το φαγητό τους.
Τα παιδιά μοιράζονται | VideoMan
11 Ιουνίου 20132 Απριλίου: Παγκόσμια Ημέρα του Αυτισμού (μια ιστορία αφιερωμένη στα παιδιά με αυτισμό)
11 Ιουνίου 2013
Ο Φίλιππος ήταν πάντα ένα δραστήριο, υπερκινητικό παιδί γεμάτο ζωντάνια. Ένα ξανθό, όμορφο αγόρι με πυκνά μαλλιά και πράσινα μάτια. Γεννήθηκε μόλις 7 μηνών και στα πρώτα χρόνια της ζωής του αυτό δικαιολογούσε την διαφορά στο μέγεθος των άκρων του. Είχε μακριά χέρια και μικρό σώμα. Η ομιλία του περιοριζόταν σε άναρθρες φωνές και οι γονείς του ανησυχούσαν, ωστόσο οι γιατροί τότε τους έλεγαν πως κάτι τέτοιο εξηγούνταν από την πρόωρη γέννησή του.
Ο Φίλιππος ήταν 9 χρονών. Ζούσε με την οικογένειά του σε ένα χωριό έξω από τα Γιάννενα. Το χωριό, ήταν ένα μικρό μέρος μέσα στο πευκοδάσος, στα ορεινά βουνά στα σύνορα με τη Βόρεια Ήπειρο. Οι γονείς του ήταν Έλληνες πρόσφυγες από την Αλβανία. Άνθρωποι φτωχοί, που άφησαν πίσω τους ό,τι λιγοστό είχαν: σπίτι, χωράφια και φίλους –όσους απέμειναν από τον φρικτό πόλεμο και τις κακουχίες- για να κάνουν μια νέα αρχή.
Καθώς μεγάλωνε φαινόταν πως κάτι δεν πήγαινε καλά με τη συμπεριφορά του. Τα αδέλφια του έπαιζαν μαζί με φίλους, ενώ αυτός έδειχνε να διασκεδάζει μόνος του, τρέχοντας και κυνηγώντας μια μπάλα, την οποία ο ίδιος κυλούσε στην αυλή του σπιτιού τους. Τα παιδιά της γειτονιάς τον κορόιδευαν εξαιτίας της ασυμμετρίας στα χέρια του ωστόσο αυτός έδειχνε να μην τον ενδιαφέρει. Ο κόσμος ο δικός του περιελάμβανε μόνο το παιχνίδι με την μπάλα και τις δικές του φωνές.
Μεγαλώνοντας άρχισε να βγάζει τις πρώτες του κραυγές. Ήταν επαναλαμβανόμενες, στερεότυπες φωνές χωρίς κάποιον συγκεκριμένο αποδέκτη. Όταν ήθελε κάτι απλά γκρίνιαζε και φώναζε μέχρι να το πάρει. Οι γονείς του είχαν τρομοκρατηθεί με αυτή του τη συμπεριφορά. Πίστευαν πως το παιδί τους ήταν δαιμονισμένο, κακό. Ο παπάς του χωριού συχνά προσευχόταν –όπως και η οικογένεια- ενώ το «κακό μάτι» συνέχιζε να «κοιτάζει» τον Φίλιππο. Η μητέρα του με βότανα και ξόρκια προσπαθούσε να σπάσει τα μάγια που τύλιξαν το παιδί της, ενώ ο πατέρας του αναθεμάτιζε την τύχη του και ξεσπούσε με φωνές και πολλές φορές με βία ακόμη και πάνω στη γυναίκα του…
Αργότερα ο Φίλιππος έδειχνε πράγματι αλλόκοτος! Κάποια μέρα, ξαφνικά, άρχισε να τραγουδάει:
-«Το μυστικό το ξέρω, το μυστικό το ξέρω, το μυστικό το ξέρω….».
Οι γονείς του σάστισαν! Ήταν οι πρώτες λέξεις του παιδιού και ήταν γεμάτες μυστήριο!!!
-«Ποιο μυστικό ξέρεις;», ρώτησε χαρούμενη αλλά και απορημένη η μητέρα του.
-« Το μυστικό το ξέρω, το μυστικό το ξέρω, το μυστικό το ξέρω….».
-«Τι είναι τούτο πάλι;», φώναξε ο πατέρας του.
Αυτό γινόταν για πολλές μέρες με τον Φίλιππο να «κάνει τα δικά του» και τους άλλους να απορούν και να θυμώνουν με το κακό που τους έριξε ο Θεός.
Ο Φίλιππος συνέχιζε να είναι μόνος χωρίς να δείχνε να τον απασχολεί αυτό.
Με τον ερχομό τους στο χωριό, τα παιδιά γράφτηκαν στο σχολείο και έπρεπε να πάει και ο Φίλιππος. Το άγχος των γονιών του ήταν ιδιαίτερα μεγάλο αφού εκτός από τα οικονομικά τους προβλήματα είχαν να αντιμετωπίσουν και το ξανθομάλλικο «τρελό» αγόρι.
Πώς θα πήγαινε αυτό το παιδί σχολείο;
-«Αύριο να τον ετοιμάσεις και να τον πας εσύ στο σχολείο», είπε ο πατέρας του στη σύζυγό του. «Δεν θα γίνω εγώ ρεζίλι για αυτό το χαζό!».
Ο Φίλιππος καθόταν στο πάτωμα ακούγοντας όλα αυτά αλλά φαινόταν πως δεν καταλάβαινε. Κουνούσε τα μακριά του χέρια ακουμπώντας τα 2 δάχτυλά του μεταξύ τους και σιγοτραγουδούσε: -«Το μυστικό το ξέρω, το μυστικό το ξέρω, το μυστικό το ξέρω….».
-«Σκάσε επιτέλους! Δεν σε αντέχουμε άλλο!», φώναξε η μητέρα του χτυπώντας τα χέρια της δυνατά!
Ο μικρός σάστισε και κοιτώντας τη μητέρα του φοβισμένος άρχισε να κλαίει. Το κλάμα εμφανίστηκε και στα μάτια της μητέρας του, ένα κλάμα οργής και αγανάκτησης. Τα αδέρφια του Φίλιππου, θυμωμένα φώναξαν πως δεν αντέχουν άλλο αυτή την κατάσταση και όλοι μαζί τον άφησαν εκεί στο πάτωμα και κοιμήθηκαν…
Την επόμενη μέρα, πρώτη στο νέο τους σχολείο, τα αδέλφια του Φίλιππου έφυγαν νωρίτερα. Η μητέρα του έφτασε αργότερα συνοδεύοντας τον μικρότερο γιο της στο σχολείο. Τα υπόλοιπα παιδιά μόλις αντίκρισαν τον Φίλιππο άρχιζαν να σχολιάζουν τη σωματική του δυσμορφία. Ντροπιασμένη η μητέρα του, τον έβαλε να καθίσει στο θρανίο του και γρήγορα απομακρύνθηκε.
Το σχολείο ήταν ένα παλιό κτήριο που είχε χρησιμοποιηθεί ως νοσοκομείο κατά τη διάρκεια του πολέμου. Η ύπαρξη δασκάλων ήταν μια ακριβή πολυτέλεια για τα δεδομένα της χώρας, και έτσι, μάθημα έκανε ο μοναδικός δάσκαλος που υπήρχε στην περιοχή. Αποτέλεσμα ήταν, παιδιά διαφορετικών ηλικιών και τάξεων να βρίσκονται μαζί συνωστισμένα και να κάνουν το ίδιο μάθημα.
Αφού ο δάσκαλος καλωσόρισε τα νέα παιδιά ρώτησε τον Φίλιππο, πώς τον λένε.
Ο Φίλιππος άρχισε να κουνιέται μπρος-πίσω στην καρέκλα του και να γελάει αγνοώντας το δάσκαλο.
-«Πώς σε λένε;», ρώτησε για δεύτερη φορά.
Ο Φίλιππος συνέχιζε στο ίδιο ρυθμό.
-«Πώς σε λένε;» ρώτησε εξοργισμένος από την αδιαφορία του μαθητή.
Καμία απάντηση από το παιδί. Ο δάσκαλος θυμωμένος τον πλησίασε και του φώναξε δυνατά: «Σου μιλάω, νεαρέ. Δεν ακούς;»
Ο Φίλιππος τρομαγμένος έπεσε στο πάτωμα κλείνοντας τα αυτιά του και κλαίγοντας.
Ο δάσκαλος τον έβγαλε έξω για να ηρεμήσει, ενώ τα παιδιά ταραγμένα από το πρωτόγνωρο αυτό θέαμα, αναρωτιόνταν τι να συμβαίνει με το παιδί.
-«Τι λες να συμβαίνει με αυτόν;» ρώτησε το αγόρι που καθόταν με τον Θανάση.
-«Δεν ξέρω», απάντησε αυτός χαμηλώνοντας το βλέμμα του.
-«Τον ξέρεις;» ξαναρώτησε το παιδί.
-«Όχι βέβαια, από πού να τον ξέρω», απάντησε ο αδερφός του Φίλιππου και βγήκε θυμωμένος έξω από την τάξη.
Ο Φίλιππος καθόταν στο προαύλιο κοιτώντας τον ουρανό. Ο ήλιος έκαιγε από πάνω του και τα μαλλιά του αγοριού γινόταν πιο λαμπερά. Στο χώρο επικρατούσε μια γλυκιά ησυχία, και το μόνο που ακουγόταν ήταν τα πουλιά και στο βάθος η φωνή του δασκάλου. Στον Φίλιππο άρεζε πολύ να κάθεται και να κοιτάζει τα μυρμήγκια, που προχωρώντας το ένα πίσω από το άλλο, σχημάτιζαν μια τεράστια αλυσίδα κινούμενης τροφής. Ο χειμώνας έφτανε και αυτά προετοιμάζονταν τόσο καιρό για να μην τους λείψει τίποτα. Κάθε φορά, από μικρό παιδί, καθισμένος στο πάτωμα τα κοιτούσε, τα παρατηρούσε και αναρωτιόταν πώς γίνεται ένα τόσο μικρό πραγματάκι να κουβαλάει τόσο φαγητό! Πολλές φορές μάλιστα, τοποθετούσε το πόδι του σαν εμπόδιο στο πρώτο μυρμήγκι, και χαμογελούσε βλέποντάς τα να αλλάζουν πορεία γύρω του! Ήταν τόσο διασκεδαστική μια μαύρη γραμμή στο έδαφος να περπατά!
…
Το μικρόσωμο, ξανθό αγόρι με τα μακριά χέρια όμως συνέχιζε να κοιτάζει τα μυρμήγκια, αυτή τη φορά κτυπώντας παλαμάκια στο ρυθμό του τραγουδιού του. Τον ίδιο μονότονο, χωρίς νόημα σκοπό του, γι” αυτό το άγνωστο σε όλους τους άλλους μυστικό! Τι άραγε μπορεί να ήξερε; Ποιο θα μπορούσε να είναι αυτό το μυστικό;
Οι γονείς των άλλων παιδιών δεν άφηναν τα παιδιά τους να πλησιάζουν τον Φίλιππο, αλλά και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, ούτε καν το σπίτι τους. Ήταν ένας «μολυσμένος στάβλος» όπου το μικρόβιο της «τρέλας» του μικρού αγοριού ήταν υπεύθυνο για τις παλαβομάρες και την εμφάνισή του.
«Μπορεί να κολλήσεις! Μην τον πλησιάζεις!», «Μην τον χαιρετάτε! Είναι επικίνδυνος!»…άκουγες όταν τύχαινε να εμφανίζεται το ξανθό αγόρι με τα πράσινα μάτια στην πλατεία του χωριού. Τις Κυριακές στην εκκλησία όλοι κοίταζαν περίεργα την οικογένεια και το παιδί που γελούσε πάντα με τα δάκτυλα σταυρωμένα, λες και κάποιος του τα είχε κολλήσει! Ο πάτερ-Νικόλαος, πάντα γλυκός και σοβαρός, έχοντας τον λόγο του θεού, ζητούσε από τους πιστούς συμπόνια και αγάπη, ακόμη και για το παράξενο, το διαφορετικό. Αυτό το διαφορετικό ήταν που φόβιζε τον κόσμο. Αυτό το διαφορετικό που είχε μακριά χέρια, που ήταν πάντα χαμογελαστό και χαρούμενο, που μπορεί να περπατούσε στις μύτες των ποδιών του, που μπορεί τα δάχτυλά του να φαινόταν μπλεγμένα, αυτό το διαφορετικό που όμως απλά ζούσε σε ένα κόσμο αλλιώτικο, σε ένα κόσμο δικό του. Άλλωστε ακόμη και σήμερα, αυτό το διαφορετικό δεν είναι που γεμίζει την καθημερινότητά μας;
…
Ο χειμώνας ήταν στο αποκορύφωμά του. Το κρύο ήταν πολύ, ενώ το χιόνι, σαν κάτασπρο σεντόνι, σκέπαζε απ’ άκρη σ’ άκρη το χωριό. Το απογευματάκι, άναβαν τα λυχναράκια των σπιτιών, και σε συνδυασμό με την απόλυτη ησυχία, έκαναν ακόμη πιο τρομακτικό το τοπίο, ιδιαίτερα στο σπίτι του «μυστηρίου», που έμοιαζε βγαλμένο από τρομερούς μύθους του πολέμου. Ο Φίλιππος, καθισμένος δίπλα στη ξυλόσομπα, με τα δάχτυλά του σταυρωμένα έδειχνε να είναι απορροφημένος στις σκέψεις του, σα να μην ήθελε να τον ενοχλήσει κανείς. Η μητέρα δίπλα, μπάλωνε τα ρούχα του κύρη της, ενώ ο ίδιος έφερνε ξύλα. Τα αδέρφια του, μαζεμένα και αυτά γύρω από τη σόμπα, έτρωγαν λίγο ξερό ψωμί. Ήταν παραμονή Χριστουγέννων! Όλος ο κόσμος ετοιμάζονταν για τις γιορτές, ενώ ακόμη και αυτή την ώρα μπορούσες να μυρίσεις τα μελομακάρονα που έψηναν οι νοικοκυρές στους φούρνους τους. Οι δρόμοι ήταν σκεπασμένοι από το χιόνι και μόλις που διέκρινες τον καπνό από τις καμινάδες των σπιτιών, την ώρα που χανόταν στο βάθος και το υπόλοιπο λιγοστό φως της ημέρας.
Ένας ήχος αναστάτωσε τον Φίλιππο και τον ανάγκασε να πεταχτεί επάνω. Κάποιος χτυπούσε την πόρτα. Ο πατέρας άνοιξε και αντίκρισε τον φούρναρη. Κρατούσε ένα μεγάλο ταψί με μελομακάρονα.
-«Καλησπέρα, Χρόνια Πολλά!», αναφώνησε!
-«Χρόνια Πολλά», είπε ο πατέρας.
-«Συγνώμη αν ενοχλώ, σας έφερε λίγα μελομακάρονα. Είναι φρέσκα, μόλις τώρα τα ετοίμασα».
Ήταν ίσως η πρώτη φορά που ο Φίλιππος έδειχνε να αντιλαμβάνεται κάτι έξω από αυτόν. Πλησίασε τον φούρναρη, άπλωσε το χέρι του για χειραψία. Ο φούρναρης έδειξε σαστισμένος και αποτραβήχτηκε. Ο πατέρας του Φίλιππου, με το ένα χέρι έπιασε το ταψί, ευχαριστώντας, και με το άλλο κατέβασε το παρατεταμένο χέρι του γιου του.
-«Σας ευχαριστούμε, Χρόνια Πολλά και πάλι», είπε και έκλεισε βιαστικά την πόρτα, ξαφνιασμένος και αυτός με την πρώτη ένδειξη καλής θελήσεως από έναν συγχωριανό του. Δεν πέρασαν παρά μόνο ελάχιστα δευτερόλεπτα, ώσπου η πόρτα ξαναχτύπησε.
-«Συγνώμη και πάλι», λέει ο φούρναρης, «πού είναι ο μικρός;»
-«Γιατί ρωτάτε;», απάντησε ο πατέρας του Φίλιππου. Εκείνη τη στιγμή, ξεπρόβαλλε πίσω από το γεροδεμένο σώμα του πατέρα του ο μικρός, κάπως φοβισμένος.
-«Χρόνια σου Πολλά, νεαρέ», ακούστηκε ο φούρναρης, απλώνοντας το χέρι του για να χαιρετήσει τον ξανθό δαίμονα! Ο Φίλιππος έδωσε το χέρι του χαμογελώντας, δείχνοντας να συνειδητοποιεί τι γίνεται.
Ο φούρναρης έφυγε και η βαριά ξύλινη πόρτα έκλεισε.
Την επομένη, ημέρα Χριστουγέννων, το χωριό συγκεντρώθηκε στην εκκλησία. Η οικογένεια του Φίλιππου, μπήκε μέσα. Η μητέρα κρατούσε τα κορίτσια από το χέρι, ο πατέρας μπροστά με τον Φίλιππο και τελευταίος ο Θανάσης.
Από την πρώτη στιγμή, φάνηκε πως κάτι συμβαίνει. Οι συγχωριανοί κοιτούσαν και πάλι έντονα την είσοδο της περίεργης οικογένειας, όμως το βλέμμα αυτό φαινόταν λίγο διαφορετικό, σαν κάτι να είχε συμβεί από εχθές, κάτι το οποίο μάλλον έγινε αντιληπτό. «Μμμμ, μάλλον επειδή είναι Χριστούγεννα, ίσως θέλουν να κάνουν ένα καλό», σκέφτηκε η μητέρα, καθώς έβλεπε τον φούρναρη με τη γυναίκα του να χαμογελούν διστακτικά.
Η Λειτουργία είχε αρχίσει και όλοι έμοιαζαν ευδιάθετοι. Φορούσαν όλοι τα καλά τους, ακόμη και ο Φίλιππος με αυτό το παλιό σακάκι και το ξεθωριασμένο παπιγιόν έδειχνε διαφορετικός, και πράγματι ίσως όντως ήταν, αν τα δάχτυλά του δεν εξακολουθούσαν να είναι σταυρωμένα.
Εκείνη τη μέρα, σαν κάτι μαγικό να συνέβαινε. Ο λόγος του πατερ-Νικόλα έμοιαζε αλλαγμένος. Η ίδια στιβαρή αλλά γλυκιά φωνή του, ακουγόταν στα αυτιά του Φιλίππου διαφορετική, πιο αληθινή, πιο γνήσια. Σαν κάτι να είχε μπει μέσα στο ναό, ένιωθες να αιωρείται κάτι. Άραγε υπήρχε όντως το πνεύμα των Χριστουγέννων; Υπήρχαν στ’ αλήθεια τα μικρά ξωτικά που συναντούσες στα παραμύθια, μέσα από τη νοσταλγική αφήγηση της γιαγιάς; Ή μήπως ήταν τα σκανταλιάρικα καλικαντζαράκια, που τριγυρνούσαν γύρω μας; Ή ήταν απλά η ιδέα του πάλι; Συχνά το μυαλουδάκι του έκανε παιχνίδια, σκάρωνε ιστορίες και δημιουργούσε πρόσωπα, ήταν και αυτό μέρος του παιχνιδιού, αυτού του παράξενου μικρού αγοριού.
Σήμερα όμως όχι. Σήμερα μάλλον υπήρχε όντως κάτι στον χώρο γύρω. Ακόμη και η μαμά το αντιλήφθηκε. Το χαμόγελο του φούρναρη; Αυτός εντάξει, μας χαιρέτησε εχθές και μας ευχήθηκε. Η γυναίκα του όμως; Το βλέμμα των υπολοίπων; Τι έγινε; Έμαθαν κάτι;
Ένα κορίτσι πλησίασε τη Μαρία. «Χρόνια Πολλά! Επιτέλους ήρθαν τα Χριστούγεννα!», της είπε, για να εισπράξει ένα πλατύ χαμόγελο από τη Μαρία και τη Χριστίνα.
Ο μπαμπάς, λίγο πιο πέρα, σοβαρός και κορδωμένος, καμαρωτός όπως ήταν, σιγοέψελνε τους ύμνους. Μπορούσες να ακούσεις κάποιες μικρές συλλαβές μέσα από το στόμα του: «Σήμερον γεννᾶται ἐκ Παρθένου, ὁ δρακὶ τὴν πᾶσαν ἔχων κτίσιν».
Ήταν πράγματι μια ωραία μέρα.
Παρά τον φόβο που ένιωθε ο Φίλιππος όλα αυτά τα χρόνια, και παρά το ότι οι μόνες ολοκληρωμένες λέξεις που έλεγε συχνά ήταν αυτές του τραγουδιού του, σήμερα διέκρινες μια ευτυχία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του. Ακόμη και το τραγούδι που επανέλαβε κατά την επιστροφή στο σπίτι, σήμερα ακουγόταν πιο μελωδικό, τόσο που για πρώτη φορά, ο μπαμπάς του το τραγούδησε μαζί με τον Φίλιππο: -«Το μυστικό το ξέρω, το μυστικό το ξέρω, το μυστικό το ξέρω….», -«το μυστικό το ξέρω, το μυστικό το ξέρω, το μυστικό το ξέρω….», ακουγόταν όλο και πιο δυνατά, με ακόμη περισσότερες φωνές! Πλέον, το τραγουδάκι το έλεγε όλη η οικογένεια μαζί! Μετά από πολλά χρόνια φαινόταν πως απολάμβαναν κάτι τόσο πολύ, μέχρι που τελικά ξέσπασαν όλοι μαζί σε γέλια, τα οποία ακούστηκαν ως την πλατεία του χωριού!
Ο μπαμπάς γονάτισε στο χιόνι και έσφιξε στην αγκαλιά του τον μικρό του γιο. Ο Θανάσης πετούσε χιόνι στα κορίτσια, τα οποία απολάμβαναν τις άσπρες μπάλες στα μαλλιά τους!
Η είσοδος στο σπίτι συνοδεύτηκε από μια γλυκιά μυρωδιά. Το φαγητό στο φούρνο μπορεί να ήταν λίγο, όμως σήμερα δεν τους ένοιαζε. Η σημερινή μέρα ίσως σηματοδοτούσε ένα νέο ξεκίνημα στη ζωή τους. Ίσως…
Η 2α Απριλίου είναι η παγκόσμια ημέρα αφιερωμένη σε όλα τα άτομα με αυτισμό και τις οικογένειές τους. Το κείμενο αυτό αποτελεί μέρος προσωπικής συγγραφικής απόπειρας, μέσα από την μικρή αλλά τόσο σημαντική επαφή μου με ΤΕΤΟΙΑ άτομα, και είναι αφιερωμένο σε όλα τα άτομα με αυτισμό, τις οικογένειές τους και τους συναδέλφους μου, με ταπεινό σεβασμό και πολύ αγάπη!
Πηγή: http://sxolikaxamogelamk.blogspot.gr/2013/04/2.html#more
Ξένοι στην ίδια τάξη …
11 Ιουνίου 2013
Ξένοι στην ίδια τάξη
Απόγευμα Κυριακής ανεβαίνω τα σκαλοπάτια μιας παλιάς πολυκατοικίας στη περιοχή της Κυψέλης. Στα κουδούνι αναγράφονται ξένα ονόματα και στα σκαμμένα από τη χλωρίνη μάρμαρα κυριαρχούν σκαλισμένες καρδιές- έργα τέχνης από παιδικά χεράκια. Μου προτάσσει το δικό της. Λίγο πιο σκούρο από το δικό μου, το ίδιο απαλό μ’ εκείνο των δικών μου παιδιών. Έχει μεγάλα αμυγδαλωτά μάτια, μακριά σπαστά μαλλιά κι ένα χαμόγελο διστακτικά ευτυχισμένο: «Με λένε Μαρία, είμαι δώδεκα χρονών και κατάγομαι από την Αίγυπτο. Βέβαια αισθάνομαι και Ελληνίδα αφού γεννήθηκα εδώ. Όταν ήμουν μωρό δεν ήμουν τόσο μαύρη! Να σας δείξω φωτογραφίες, αν δεν με πιστεύετε. Θέλετε;» Δεν θέλω. Μου αρέσει το σοκολατένιο χρώμα της.
Στο δημόσιο
«Την πρώτη φορά που αισθάνθηκα διαφορετική ήταν στο νηπιαγωγείο Τότε, τα παιδιά με φώναζαν ‘‘μαύρη’’, με κορόιδευαν και γέλαγαν μαζί μου. Στην αρχή δεν το είχα πει σε κανέναν. Ούτε καν στη μαμά, για να μην τη στενοχωρήσω. Ύστερα από λίγο καιρό το είπα στη δασκάλα κι εκείνη τα μάλωσε. Αυτά όμως δεν καταλάβαιναν τίποτα και συνέχισαν να με αποκαλούν ‘‘μαύρη’’. Τότε κατάλαβα για πρώτη φορά πώς είναι η στενοχώρια. Κατάλαβα ακόμη πως γι’ αυτό το φέρσιμό τους δεν έφταιγαν τα ίδια αλλά οι οικογένειες μέσα στις οποίες μεγάλωναν. Κι έτσι τα συγχώρησα». Πόσα συγχωροχάρτια άραγε μοίρασε η Μαρία από τότε και πόσα έχει να μοιράσει ακόμα;
«Πολλά! Ακόμη και σήμερα σε κάποιους τσακωμούς που γίνονται στο σχολείο, η κακιά, η φταίχτρα και η άδικη είμαι πάντα εγώ. Ξέρετε, οι άνθρωποι δεν ανέχονται τη διαφορετικότητα. Αγαπούν το χρώμα που μοιάζει με το δικό τους, τις συνήθειες που ταυτίζονται με τον κόσμο τους. Αυτό που θα ήθελα είναι να ήμουν ξανθιά με μπλε μάτια και λευκό δέρμα σαν το δικό σας. Γιατί τότε όλοι θα μ’ αγαπούσαν περισσότερο». Το πόσο σκληρό είναι να ακούς από τα χείλη ενός δωδεκάχρονου παιδιού αυτήν την ευχή δεν περιγράφεται με λέξεις, ούτε εξαγνίζεται σε «συγγνώμες». Και για την ευχή της Δυτικής ξανθιάς Barbie με τα μπλε μάτια, που δεν θα «αποτυπωθεί» ποτέ στον καθρέφτη της Μαρίας, είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι. Συναυτουργοί σ’ ένα μεγάλο έγκλημα που έχει αποδέκτες του μικρά παιδιά.
«Όχι. Δεν έχω φίλες και φίλους με την πραγματική έννοια του όρου. Τα περισσότερα παιδιά είναι απλώς γνωστοί και συμμαθητές μου. Δεν κοιμάμαι στο σπίτι τους, δεν πηγαίνουμε μαζί διακοπές, δεν βγαίνουμε συχνά έξω. Η μοναδική φίλη μου ήταν μία κοπέλα από τη χώρα μου, αλλά δυστυχώς έφυγε. Όπως και να ’χει, οι Έλληνες μου αρέσουν πολύ και θα ήθελα να κάνω εδώ οικογένεια. Είστε άνθρωποι ελεύθεροι, γλεντζέδες και φιλότιμοι. Στην Αίγυπτο η γυναίκα δεν έχει ούτε υπόσταση ούτε ζωή. Το ιδανικό σενάριο για μένα είναι να παντρευτώ Έλληνα και να ζήσουμε με την οικογένειά μας σε μια χώρα όπου το χρώμα, η γλώσσα και η θρησκεία δεν θα παίζουν τον παραμικρό ρόλο. Σ’ έναν τόπο όπου το μόνο που θα μετράει θα είναι η ανθρωπιά, η αγάπη και η καλοσύνη…»
Στο ιδιωτικό
Κατηφορίζω προς Νέα Σμύρνη. Εκεί όπου με περιμένει ο μικρός Νικόλας από την Αλβανία. Στην όψη και μόνο της πολυκατοικίας όπου διαμένει αντιλαμβάνομαι ότι η οικογένειά του «έχει τον τρόπο της». Το διαμέρισμά τους είναι ευρύχωρο, τα μπαλκόνια πνιγμένα στα λουλούδια, το δωμάτιο του μικρού φορτωμένο με παιχνίδια, το ψυγείο γεμάτο. Κι όμως, ο εσωτερικός κόσμος του δεκαπεντάχρονου αυτού αγοριού φαντάζει το ίδιο απογοητευτικός μ’ εκείνον της Μαρίας: «Επειδή ο πατέρας μου είχε κάνει κάποιες οικονομίες από τότε που έφτιαχνε οικοδομές, πηγαίνω σ’ ένα πολύ καλό ιδιωτικό σχολείο. Εκεί, τα παιδιά δεν με φωνάζουν ποτέ με το όνομά μου αλλά ‘‘ο Αλβανός’’. Μία προσφώνηση που με έφερε πάρα πολλές φορές σε δύσκολη θέση. Αγρίεψα, τσακώθηκα, πλακώθηκα, αλλά τα πράγματα δεν άλλαξαν. Έτσι συνήθισα να ακούω στο ‘‘Αλβανός’’. Ο πατέρας μου λέει ότι είναι τιμή να με φωνάζουν έτσι, η μάνα μου όμως στενοχωριέται πολύ. Το χειρότερο ήταν πως όταν μία φορά πήγε στο σχολείο για να παραπονεθεί, η διευθύντρια της απάντησε να κάνει υπομονή διότι ήταν αρκετοί οι γονείς που της είχαν ζητήσει να με διώξουν από το σχολείο. Ξέρετε κάτι όμως; Μακάρι να με διώξουν από αυτό το παλιοσχολείο και να με πάνε σ’ ένα δημόσιο. Εκεί, θα υπάρχουν σίγουρα και άλλοι Αλβανοί. Εκεί δεν θα είμαι η αλβανική μύγα μέσα στο λευκό γάλα!»
Ο Νικόλας δεν έχει κανέναν φίλο στο σχολείο, δεν τον έχουν καλέσει ποτέ σε πάρτι, ούτε σε κάποιο ελληνικό σπίτι για φαγητό και παιχνίδι. Είναι ένα παιδάκι αποκομμένο από τους συνομηλίκους του, βαθιά μονα-χικό, ενίοτε και δυστυχισμένο, δημιούργημα μιας ιδιότυπης κοινωνίας που σε αποβάλλει μόνο και μόνο από την καταγωγή σου, ακόμη κι αν είσαι παιδί: «Το ότι οι γονείς μου έχουν κάποια χρήματα νομίζω πως με βάζει σε χειρότερη μοίρα από τους φτωχούς συμπατριώτες μου, γιατί το χρήμα σε κάνει να πιστεύεις ότι είσαι κάτι. Όταν οι άλλοι αδιαφορούν γι’ αυτό το κάτι γυρίζοντάς σου την πλάτη μόνο και μόνο επειδή είσαι Αλβανός, Ρώσος ή Ρουμάνος, τότε μέσα σου ξέ-ρεις καλά ότι θα είσαι για πάντα ένας ξένος. Ανεπιθύμητος, επικίνδυνος και απέραντα ύποπτος».
Οι αριθμοί
Σύμφωνα με την πρόσφατη έρευνα της TNS ICAP, στη συντριπτική μας πλειονότητα (93%) οι Έλληνες πιστεύουμε ότι είμαστε φιλόξενοι και ανεκτικοί ως προς τη διαφορετικότητα των ανθρώπων και αυτή η αντίληψη φαίνεται να ενδυναμώνεται σε σχέση με λίγα χρόνια πριν όπου το αντίστοιχο ποσοστό ήταν της τάξεως του 88%. Παρ’ όλα αυτά, οι 7 στους 10 (68%) πιστεύουμε ότι θα ήταν καλύτερο να μην έρχονται στην Ελλάδα οικονομικοί μετανάστες από χώρες λιγότερο αναπτυγμένες. Μία ξενοφοβική αντίληψη που ενισχύεται με την πάροδο του χρόνου καθώς το 2011 οι 6 στους 10 Έλληνες (59%) δηλώναμε ότι θα ήταν καλύτερο να μην έρχονται στη χώρα μας μετανάστες από λιγότερο αναπτυγμένες χώρες. Βέβαια, σπεύδουμε να συμφωνήσουμε (72%) ότι δεν υπάρχουν απολίτιστοι και πολιτισμένοι λαοί, υπάρχουν μόνο δι-αφορετικοί πολιτισμοί… μόνο που θα ήταν προτιμότερο να μένουν μακριά μας. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει ότι οι 6 στους 10 (63%) πιστεύουμε ότι το έθνος μας είναι ανώτερο σε πολλά σημεία σε σχέση με άλλα έθνη. Και όχι μόνο πιστεύουμε ότι είμαστε ανώτεροι από άλλα έθνη, αλλά το 65% δηλώνουμε ότι είμαστε διατεθειμένοι να υποστηρίξουμε τη χώρα μας ανεξάρτητα από το αν αυτό που κάνει είναι σωστό ή λάθος… Σαν κι αυτό που θέλει ξένα παιδιά μακριά από τα δικά μας…
Πηγή: qualitynet.gr
http://www.qualitynet.gr/displayITM1.asp?ITMID=68783&LANG=GR
Τεράστια συμμετοχή στο πρόγραμμα ανακύκλωσης τηγανόλαδου
11 Ιουνίου 2013
Την τρίτη του αποστολή στα ειδικά εργαστήρια του ΤΕΙ Δυτικής Μακεδονίας στην Κοζάνη, με μια νέα μεγάλη ποσότητα τηγανόλαδων στις αποσκευές του, πραγματοποίησε την Πέμπτη, ο δήμος Νεάπολης-Συκεών.
Προσθέτοντας ένα ακόμη κομμάτι στο μεγάλο παζλ της ανακύκλωσης και της ενεργειακής αξιοποίησης των μαγειρικών ελαίων, ο Δήμος παρέδωσε στο Εργαστήριο Θερμοδυναμικής του Τμήματος Μηχανολογίας του Τεχνολογικού Ιδρύματος 1.600 λίτρα τηγανόλαδων, που αποτελούν ένα τμήμα από τις νέες ποσότητες που έχουν συλλεχθεί από τα νοικοκυριά.
Την ίδια στιγμή, η αποστολή του δήμου θα παραλάβει περίπου 350 λίτρα βιοντίζελ από την ενεργειακή αξιοποίηση ποσοτήτων τηγανόλαδων που είχαν παραδοθεί το προηγούμενο διάστημα.
Η νέα ποσότητα του βιοκαυσίμου, το οποίο είναι φιλικό προς το περιβάλλον εξαιτίας των πολύ χαμηλών ρύπων που παράγονται κατά την καύση του σε σχέση με το συμβατικό πετρέλαιο, θα παραδοθεί στο 1ο Νηπιαγωγείο Πεύκων για τις ανάγκες θέρμανσης του κτιρίου, στο οποίο φιλοξενούνται 60 παιδιά.
Να σημειωθεί ότι η παραλαβή αυτής της νέας ποσότητας βιοκαυσίμου είναι η τρίτη στη σειρά, με τη συνολική παραγόμενη ποσότητα βιοντίζελ να αγγίζει τα 1.600 λίτρα, από τα οποία τα 750 λ. παραδόθηκαν στο 1ο Δημοτικό Σχολείο Αγ.Παύλου και τα 490 λ. στα ειδικά σχολεία των Πεύκων.
Θεαματική άνοδος των δεικτών
Αυτό, όμως, που αποσπά την προσοχή είναι η θεαματική άνοδος των δεικτών συλλογής τηγανόλαδων από τα νοικοκυριά του δήμου Νεάπολης-Συκεών, καθώς καθημερινά εντάσσονται στο κίνημα της ανακύκλωσης όλο και περισσότερα. Από τον Αύγουστο του 2010, που ξεκίνησε το πρόγραμμα της ανακύκλωσης των τηγανόλαδων στον πρώην δήμο Συκεών, μέχρι και το πρώτο δίμηνο του 2013 έχουν συλλεχθεί 3.460 λίτρα μαγειρικών ελαίων από τα συνολικά 1.343 νοικοκυριά.
Συγκεκριμένα, το 2012 έκλεισε με αύξηση 81,70% στον αριθμό των νέων νοικοκυριών που αγκάλιασαν την πρωτοβουλία, τα οποία από τα 399 που ήταν (τα νέα νοικοκυριά που εντάχθηκαν στο πρόγραμμα) το 2011, έφτασαν στα 725 το 2012 (326 περισσότερα).
Απρόβλεπτα εντυπωσιακή, όμως, καταγράφεται και η άνοδος της ποσότητας που συλλέχθηκε, σημειώνοντας αύξηση 200,76% (1.985 λίτρα το 2012 έναντι 660 του 2011), επιδόσεις που έχουν καταστήσει το δήμο Νεάπολης-Συκεών σημείο πανελλήνιας αναφοράς.
Έτσι, η αποτελεσματικότητα της εκστρατείας στη συλλογή των τηγανόλαδων έχει ως αποτέλεσμα η φήμη του δήμου Νεάπολης-Συκεών να εξαπλωθεί σε όλη την χώρα, με πολλούς δήμους και σχολεία να απευθύνονται στις υπηρεσίες του επιζητώντας την υποστήριξη και τη συνδρομή του Γραφείου Προγραμματισμού και Ανάπτυξης στις δικές τους προσπάθειες.
Μέχρι σήμερα δεκάδες είναι οι δήμοι και τα σχολεία από όλη τη χώρα που ήρθαν σε επαφή με τα εξειδικευμένα στελέχη του δήμου στην προσπάθειά τους να συλλέξουν τις απαραίτητες πληροφορίες για τη δημιουργία δικού τους κινήματος, έχοντας ως οδηγό την τεχνογνωσία του δήμου Νεάπολης-Συκεών.
Στους εκπροσώπους των φορέων αυτών τα στελέχη παρέχουν κάθε σχετική πληροφορία οργάνωσης και λειτουργίας του προγράμματος.
Πηγή: kala-nea.gr
