Το ‘τσαλάκωμα’ του εκπαιδευτικού
Πηγή: 4/θ Δημοτικό Σχολείο Φουρφουρά
Το ‘τσαλάκωμα’ του εκπαιδευτικού.
12 Ιουνίου 2013Ο κύκλος των χαμένων ποιητών
11 Ιουνίου 2013Ακαδημία Γουέλντον, σχολή για αγόρια, έτος 1959. Οι μαθητές γνωρίζονται με τον καινούριο καθηγητή τους, τον κύριο Kίτινγκ, και κάτι αρχίζει να συμβαίνει από την πρώτη κιόλας στιγμή. Ο κύριος Κίτινγκ δεν δείχνει καθόλου να ενστερνίζεται τις μεσοαστικές αντιλήψεις των γονιών τους. Το σχολείο όμως θέλει να «μοιάζει» με τις αντιλήψεις αυτές. Οι έφηβοι μαθητές πρέπει να διαπαιδαγωγούνται με τέτοιο πνεύμα ώστε, χωρίς αντιστάσεις, να γίνουν υποδειγματικοί πολίτες ακολουθώντας το αδιαπραγμάτευτο τετράπτυχο «Παράδοση, Τιμή, Πειθαρχία, Διάκριση».
Ο κύριος Κίτινγκ είναι όμως ένας ενσυνείδητος εμπρηστής συνειδήσεων. Και γνωρίζει λίαν καλώς ότι εκείνο που σε τελευταία ανάλυση μετράει για έναν δάσκαλο, είναι το «πόσες πυρκαγιές θα καταφέρει να ανάψει στα τριαντατόσα χρόνια που θα είναι εκπαιδευτικός». Αγνοώντας λοιπόν ολοκληρωτικά το μεγάλο τετράπτυχο θα αρχίσει από την πρώτη κιόλα γνωριμία μαζί τους να τους προτρέπει να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση, να τους παρακινεί να κάνουν αυτό που πιστεύουν, να τους ωθεί προς το να δημιουργούν αλλά και να αμφισβητούν την εκάστοτε ισχύουσα τάξη πραγμάτων.
Το βασικό του εργαλείο είναι η ποίηση. Και όχι μόνο η ποίηση που καταγράφεται με λέξεις στα έργα των δημιουργών αλλά και εκείνη που ενυπάρχει διάχυτη μέσα στον ιστό της καθημερινότητας, η άλλη εκείνη ποίηση που σαν καταφέρουμε να την ακούσουμε νιώθουμε να φλέγεται η λανθάνουσα επιθυμία μας για υπέρβαση και η ανάγκη μας να διασχίσουμε τα σύνορα της συμβατικότητας, φτερουγίζοντας προς άλλες περιοχές. Δεν είναι όμως μόνο η ποίηση το μοναδικό αντικλείδι του «Καπετάνιου» για το λουκέτο των εφηβικών συνειδήσεων. Είναι και η ανορθόδοξη διδακτική του αλλά και «κάτι» ακόμα που καθημερινά εκπέμπει, μια «ανθρωπομυρωδιά» την οποία αναβλύζουν τα κύτταρά του και μια αρμονία ανάμεσα στα λόγια του και την αντικομφορμιστική συμπεριφορά του.*
Έχοντας ως βάση αληθινές εμπειρίες από το σχολείο Montogomery Bell, ο σεναριογράφος Tom Schulman σκιαγράφησε τον κεντρικό χαρακτήρα του έργου του στα πρότυπτα του αντικομφορμιστή Φιλόλογου Sam Pickering (τον ρόλο ερμηνεύει ο Robin Williams). Η εμπειρία της συνεργασίας των ηθοποιών, ιδιαίτερα των νεότερων (Ethan Hawk, Robert Sean Leonard, κ.α.) με τον σκηνοθέτη της ταινίας Peter Weir μνημονεύεται ως μια «μαγική εμπειρία» που υπήρξε καθοριστική για τη μετέπειτα πορεία τους. Διανθισμένη με πολλά κομμάτια κλασικής μουσικής, η ταινία επίσης μνημονεύεται για το εξαίσιο soundtrack του Maurice Jarre. Πρωταγωνιστές του έργου είναι όμως και οι ποιητές.
Δε διαβάζουμε ποίηση επειδή είναι χαριτωμένη. Διαβάζουμε ποίηση επειδή ανήκουμε στην ανθρώπινη φυλή. Η Ιατρική, η Νομική είναι ευγενικοί στόχοι απαραίτητοι για τη ζωή. Αλλά η ποίηση, η ομορφιά, το ρομάντσο, η αγάπη… γι’αυτά ζούμε. Ο Γουίτμαν λέει:
«Ω, εγώ, ω ζωή των ερωτήσεων, χωρίς τελειωμό,
των ατέλειωτων τραίνων των άπιστων,
των πόλεων γεμάτων ανόητους.
Τι καλό έχουν αυτά, ω εγώ, ω ζωή;
Απάντηση.
Ότι είσαι εδώ, ότι η ζωή υπάρχει· και η ταυτότητα.
Ότι το παντοδύναμο παιχνίδι συνεχίζεται,
κι ίσως συνεισφέρεις μια στροφή».
Τα ποιήματα που διαβάζονται στην ταινία:
- She Walks In Beauty – Lord Byron
- The Ballad of William Bloat – Raymond Calvert
- The Prophet – Abraham Cowley
- To the Virgins, Make Much of Time – Robert Herrick
- The Road Not Taken – Robert Frost
- The Congo – Vachel Lindsay
- A Midsummer Night’s Dream – William Shakespeare
- Sonnet XVIII – William Shakespeare
- Περικοπή από το Ulysses – Alfred Lord Tennyson
- Περικοπή από το Walden – Henry David Thoreau
- O Captain My Captain – Walt Whitman
- O Me! O Life! – Walt Whitman
- Song of Myself XVI – Walt Whitman
- Song of Myself Section 52 – Walt Whitman
HELEN KELLER ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ
11 Ιουνίου 2013Η Helen Keller έμεινε στην ιστορία ως συγγραφέας και εκπαιδευτικός, μολονότι ήταν τυφλή και κωφή. Οι σπουδές και η κατάρτισή της αντιπροσωπεύουν ένα εκπληκτικό επίτευγμα στην εκπαίδευση ατόμων που παρουσιάζουν αυτού του είδους την αναπηρία γι αυτό και δίκαια ονομάσθηκε «Φαινόμενο Keller». Γεννήθηκε υγιής στις 27 Ιουνίου 1880 σε μια μικρή πόλη την Tuscumbia της Αλαμπάμα των ΗΠΑ, αλλά σε ηλικία 19 μηνών έχασε το φως και την ακοή της από μια σοβαρή ασθένεια και λίγο αργότερα και τη φωνή της. Έτσι αυτή η αρρώστια της σφράγισε τα μάτια και τα αυτιά για πάντα. Διαβάζοντας τη δραματική αυτοβιογραφία της Helen Keller, τα μηνύματα που λαμβάνουμε μας αγγίζουν στη ψυχή. Το αδιαπέραστο σκοτάδι και η απέραντη σιωπή φανερώνουν με ένα δραματικό και αναμφισβήτητο τρόπο δύο πράγματα : Την ακατάλυτη δύναμη του ανθρώπινης επιθυμίας και θέλησης και τα αποτελέσματα της εκπαίδευσης. Η Helen Keller απέδειξε πως η γλώσσα μπορεί να ελευθερώσει τους τυφλούς και τους κωφούς
Από τη πλευρά του πατέρα της καταγόταν από τον Γκασπάρ Κέλλερ που γεννήθηκε στην Ελβετία και αποίκησε στο Μαίρηλαντ. Πατέρας της ήταν ο Άρθουρ Κέλλερ που ήταν αξιωματικός του Ομοσπονδιακού στρατού και μητέρα της η Κέιτ Ανταμς που ήταν δεύτερη γυναίκα του Άρθουρ. Στην οικογένεια της είχε 2 μεγαλύτερα αδέλφια από τον πρώτο γάμο του πατέρα της και μια μικρότερη αδελφή τη Μίλτρεντ. Έξι χρονών την πήγαν στη Βαλτιμόρη σε ένα σπουδαίο Οφθαλμίατρο, ο οποίος δεν μπόρεσε δυστυχώς να επιτύχει κάτι. Υπέδειξε όμως και συνέστησε στο πατέρα της ότι θα μπορούσε να σπουδάσει κοντά στον Dr Μπελ που έμενε στην Ουάσιγκτον. Εν συνεχεία ο Μπελ συμβούλεψε τον πατέρα της να γράψει στον Αναγνωστόπουλο διευθυντή του ιδρύματος Πέρκινς της Βοστώνης και να του ζητήσει ένα δάσκαλο. Έτσι στις 3 Μαρτίου του 1887, όταν η Helen Keller ήταν σχεδόν 7 χρονών, ήρθε η Μις Annie Sullivan – απόφοιτος του ιδρύματος Πέρκινς, ή οποία ήταν παλαιότερα τυφλή και εν συνεχεία μερικώς θεραπεύθηκε. Η Annie τότε ήταν 20 χρόνων και αμέσως άρχισε να διδάσκει στη μικρή Helen τα ονόματα των διαφόρων αντικειμένων βάζοντας στις παλάμες της τα κατάλληλα κινητά γράμματα. Έτσι άρχισε η Keller να οδηγείτε από το σκοτάδι στο φως, από την μοναξιά και την απομόνωση στη φιλία, τη συντροφικότητα, τη γνώση και την αγάπη.
Πιο συγκεκριμένα, στο πρώτο βιβλίο της «Η ιστορία της ζωής μου» γράφει: «Η πραγματική μου ζωή άρχισε μια μέρα του Μαρτίου του 1887, όταν η Annie Sullivan, ήρθε για να γίνει δασκάλα μου……»
Φωτο: Η Keller με Annie Sullivan διακοπές στο Cape Cod τον Ιούλιο 1888
Το Μάιο του 1888 η Helen επισκέπτεται το περίφημο Ινστιτούτο – Ίδρυμα Πέρκινς για τυφλούς στη Βοστώνη και εκεί διδάσκεται το σύστημα γραφής των τυφλών Braille και την άνοιξη του 1890 έμαθε να μιλά παίρνοντας μαθήματα από την Μις Φούλερ. Μεγάλη αξία έχει για μας τους Έλληνες ότι ο Διευθυντής της σχολής τυφλών στη Βοστώνη ήταν Έλληνας καταγόμενος από το χωριό Πάπιγκο του νομού Ιωαννίνων στην Ήπειρο, ο Μιχάλης Ανάγνος ή Αναγνωστόπουλος ένας ικανός δάσκαλος, ο οποίος διέγνωσε τις ικανότητές της και αξίζει να τονιστεί ότι είναι ο δημιουργός του πρώτου νηπιαγωγείου τυφλών παιδιών στον κόσμο !!
Το 1892, σε ηλικία 12 χρόνων, έγραψε την πρώτη της ιστορία,το 1893 διάβασε την ιστορία της Ελλάδος, της Ρώμης και των Ηνωμένων Πολιτειών και ταξιδεύει με τη δασκάλα της στην Ουάσιγκτον και στη Πενσυλβάνια και γράφει το πρώτο της ποίημα όταν επισκέφθηκε τους καταρράκτες του Νιαγάρα.
Το 1894 γράφτηκε στη σχολή τυφλών Wright Humason της Νέας Υόρκης συνοδευόμενη πάντα από τη δασκάλα της, σημειώνοντας σπουδαίες επιδόσεις.Τον Οκτώβριο του 1896 γράφεται σε προκαταρκτικά τμήματα του Πανεπιστημίου του Καίμπριτζ που δεν είναι για τυφλά κορίτσια, μαζί με τη Sallivan, η οποία της μετέφερε τη διδασκαλία και ύστερα από τρία χρόνια το 1899 έδωσε τις εξετάσεις της με στοιχεία Αρχαίας Ελληνικής και ανώτερα Ελληνικά και επέτυχε.Το 1900 μετά από εισιτήριες εξετάσεις στις οποίες διακρίθηκε εισάγεται στο Radcliffe College στο οποίο σπουδάζει Φιλολογία, Φιλοσοφία και Μαθηματικά. και το 1904 πήρε το πτυχίο της με έπαινο.
Έτσι η τυφλή και κωφή Helen με ακατάβλητη θέληση και επιμονή απέκτησε ευρύτατη εγκυκλοπαιδική μόρφωση που μας προξενεί την περιέργεια και το θαυμασμό και έλαβε πανεπιστημιακά διπλώματα φιλοσοφίας, φιλολογίας και μαθηματικών. Επίσης έμαθε εκτός βεβαίως της Αγγλικής την Αρχαία Ελληνική, την Λατινική, την Γερμανική και την Γαλλική.
- Φωτο: Keller και Sullivan 1898
Έγραψε εκλεκτές εργασίες, μελέτες και πληθώρα άρθρων για την τυφλότητα, την κωφότητα, τα δικαιώματα των γυναικών και κοινωνικά θέματα εκτός βεβαίως από τα βιβλία που έγραψε και εξέδωσε :
Το 1903 δημοσιεύει την αυτοβιογραφία της «Η ιστορία της ζωής μου».
Το 1908 δημοσιεύει το έργο « Ο κόσμος που ζω».
Το 1913 δημοσιεύει το έργο «Έξω από το σκοτάδι»
Το 1927 δημοσιεύει το έργο «Η Θρησκεία μου» .
Το 1930 δημοσιεύει το έργο «Η μετέπειτα ζωή μου»
Το 1932 δημοσιεύει το έργο «Ειρήνη στα περιστατικά μας»
Το 1933 δημοσιεύει το έργο «Η Helen Keller στη Σκoτία»
Το 1936, το 1937 και το 1938 δημοσιεύει «Το ημερολόγιο της Helen Keller»
Το 1955 δημοσιεύει το έργο «Η δασκάλα»
Το 1932 απονέμεται στην Keller και στη βασική δασκάλα της, την Sallivan η μεγάλη τιμητική διάκριση του « Δόκτορος των Επιστημών».
Το 1936 πεθαίνει η αγαπημένη δασκάλα της Annie Sullivan και το χτύπημα είναι μεγάλο για την Keller.
Το 1955 δέχεται τιμητική διάκριση «Ως εξέχουσα προσωπικότητα» από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Αξίζει δε να τονιστεί ότι αυτή η διάκριση απενεμήθη για πρώτη φορά!
Η αποτύπωση της Helen Keller στο νόμισμα της πολιτείας της Alabama ήταν ακόμη μια αναγνώριση στο πρόσωπό της από τους συμπολίτες της.
Η Keller αφιέρωσε τη ζωή της στη δωρεάν βοήθεια των κωφών και των τυφλών. Ταξίδεψε και γύρισε όλο τον κόσμο και γίνεται ιεραπόστολος, ιδρύοντας παντού «Οργανισμούς για την προστασία των τυφλών» για να προωθήσει την εκπαίδευση των ατόμων που μειονεκτούν και προσέφερε μεγάλες υπηρεσίες στην πρόοδο και την προαγωγή των μεθόδων εκπαιδεύσεως των τυφλών και κωφαλάλων.
Το Νοέμβριο του 1946 επισκέφθηκε την Ελλάδα και έγινε δεκτή με πολλές τιμές και σεβασμό από την ελληνική κοινωνία, τον τύπο και την Κυβέρνηση. Αυτή η επίσκεψη συνετέλεσε στη δημιουργία του Φάρου Τυφλών Ελλάδος ο οποίος έχει προσφέρει πάρα πολλά στους τυφλούς στη δημιουργική επανένταξη τους στη κοινωνία. Γράφει για τη πατρίδα μας και τους προγόνους μας στην αυτοβιογραφία της . Αναφέρω μερικά αποσπάσματα από το βιβλίο της « Η Ιστορία της Ζωής μου» στο οποίο διαπιστώνουμε ότι η Helen λάτρευε την Ελλάδα και ότι είχε μεγάλο θαυμασμό και αγάπη για τη πατρίδα μας. « Η Ελλάδα, η αρχαία Ελλάδα, εξασκούσε μια μυστηριώδη γοητεία επάνω μου ….Η Ιλιάδα έκανε για μένα την Ελλάδα παράδεισο. .. Όταν διαβάζω κομμάτια της Ιλιάδας μια ψυχική δύναμη με ανεβάζει πάνω από τα μικρά και καθημερινά ….» ..και λίγο πιο κάτω συνεχίζει « Ένα μετάλλιο με τον Όμηρο κρέμεται στο γραφείο μου, αρκετά χαμηλά για να μπορώ να το πιάνω εύκολα και να αγγίζω με σεβασμό το όμορφο, λυπημένο πρόσωπό του….. Αυτά τα τυφλά μάτια ψάχνουν να βρουν το φως και τους γαλάζιους ουρανούς της αγαπημένης του Ελλάδας »
Ήταν η επίσημη ομιλήτρια στο 9ο Διεθνές Συνέδριο των Lions στο Cedar Point του Οχάιο των ΗΠΑ στις 30 Ιουνίου 1925, επί Διεθνούς Προέδρου Harry Newman, όπου εκφώνησε έκκληση προς τους Lions να γίνουν οι «Ιππότες των Τυφλών στην σταυροφορία ενάντια του σκότους». ……αποσπώντας έτσι την υπόσχεση τους ότι πάντα οι Lions θα είναι δίπλα στους τυφλούς βοηθώντας τους να αναβαθμίσουν την ποιότητα της ζωής τους. Η ευκαιρία που σας φέρνω, Lions είναι αυτή:
Υιοθετήστε και υποστηρίξτε τις προσπάθειες που κάνει το Αμερικανικό Ίδρυμα για τους Τυφλούς. Είμαι βεβαία πως θα βοηθήσετε να φέρω πιο κοντά την ημέρα που δεν θα υπάρχει τυφλότητα, αυτή που μπορεί να προληφθεί, που δεν θα υπάρχει ένα μικρό κωφό παιδί, ένα αγράμματο τυφλό παιδί, ένας άνδρας ή γυναίκα τυφλοί αβοήθητοι.
Απευθύνομαι σε σας Lions, που έχετε την όρασή σας, την ακοή σας, σε σας που είστε δυνατοί, γενναίοι και ευγενικοί. Κάντε τους εαυτούς σας «Ιππότες των Τυφλών» σ’ αυτή τη σταυροφορία ενάντια στο σκότος. Σας ευχαριστώ.
Από το 1968 που δημιουργήθηκε το L.C.I.F, οι Lions έχουν προσφέρει πολλά εκατομμύρια Δολάρια στο αγώνα εναντίον της τυφλότητας. Από το 1990 ο αγώνας εναντίον της τυφλότητας πήρε καθολική και παγκόσμια μορφή με την καθιέρωση του φιλόδοξου και μεγαλοφυούς προγράμματος που έγινε ποτέ – του Sight First.
Κανείς, ίσως ούτε η Helen Keller, δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι 65 χρόνια αργότερα θα καθιερωνόταν και θα εφαρμοζόταν παγκοσμίως από τους Lions το Sight First.
Η σπουδαιότητα, το μέγεθος και τα απίστευτα αποτελέσματα αυτού του προγράμματος αποτελούν άθλο και είναι η πιο μεγάλη οργανωμένη παγκόσμια προσπάθεια για ένα καλύτερο κόσμο.
Ο Ο.Η.Ε ανέθεσε στους Lions τη διαχείριση των 146.000.000 δολαρίων που συγκεντρώθηκαν από την «Εκστρατεία Πρωταρχικά η Όραση». Με ένα μέρος από τα 146 .000.000 $ που συγκεντρώθηκαν
Έχει αποκατασταθεί η όραση σε περισσότερους από 2.500.000 τυφλούς, έχουν δημιουργηθεί και λειτουργούν περισσότερες από 100 Οφθαλμολογικές κλινικές-Νοσοκομεία, έχουν γίνει 50 κινητές οφθαλμολογικές μονάδες, έχουν γίνει αρκετές Τράπεζες οφθαλμών, έχουν εξεταστεί οφθαλμολογικά πάνω από 11.000.000 άτομα, εκπαιδεύονται με μακροχρόνιες σπουδές 10.000 σπουδαστές για να προσφέρουν στον αγώνα κατά της τυφλότητας, έχουν χρηματοδοτηθεί ερευνητικά προγράμματα και ακόμη πολλά άλλα, με έναν απολογισμό απίστευτο και εντυπωσιακό.
Η Helen Keller πέθανε σε ηλικία 88 χρόνων στο Arcan Ridge της πολιτείας του Κονέκτικατ των ΗΠΑ, την 1η Ιουνίου του 1968
Ο Γερουσιαστής Lister Hill είπε στο επικήδειο γι αυτή:
«Θα ζει πάντα, είναι ένα από τα ελάχιστα αθάνατα ονόματα που δεν γεννήθηκαν για να πεθάνουν. Το πνεύμα της θα συνεχίσει να υπάρχει όσο ο άνθρωπος μπορεί να διαβάζει και πολλές ιστορίες θα λέγονται γι αυτή τη γυναίκα που έδειξε στο κόσμο ότι δεν υπάρχουν όρια στο κουράγιο και στη πίστη»
Στην «ιστορία της ανθρωπότητος» το 1994 ο Theodore Zeldin, γράφει : «Καμιά ιστορία του κόσμου δεν μπορεί να συμπληρώσει και δεν μπορεί να μελετήσει την Helen Keller, η οποία υπερνίκησε την τυφλότητα και την κωφότητα , την οποία πολέμησε νικηφόρα πολύ πιο σημαντικά από ότι ο Μέγας Αλέξανδρος, διότι είχε σιωπηλές και αθόρυβες εμπλοκές για κάθε άτομο»
Ο Mark Twain δήλωσε ότι οι δύο περισσότερο ενδιαφέροντες χαρακτήρες του αιώνα ήταν ο Μέγας Ναπολέων και η Helen Keller.
Κάθε 1 Ιουνίου τιμάται απo τους Lions η μνήμη της Helen Keller με εκδηλώσεις για υλική και ηθική συμπαράσταση των τυφλών και την πρώτη βδομάδα του Μαΐου πραγματοποιείται η εκδήλωση «Περπατώ για τους Τυφλούς»
Θεωρείται το σύμβολο του θριάμβου του ανθρώπινου πνεύματος πάνω στη σκληρότητα μιας απάνθρωπης μοίρας. Βεβαίως οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι ήταν ένα προικισμένο άτομο με γοητεία, προσωπικότητα και ακτινοβολία ….
Τελειώνοντας αξίζει να θυμηθούμε τι έλεγε η Helen
«Τα σπουδαιότερα και ομορφότερα πράγματα στο κόσμο δεν τα βλέπουμε με τα μάτια αλλά τα νιώθουμε μόνο με τη καρδιά» και να συμπληρώσουμε ότι ένα τεράστιο έργο έχουν προσφέρει οι Lions εναντίον της τυφλότητας και εξακολουθούν καθημερινά να προσφέρουν.
Πηγή: Πένυ Εμμανουήλ
http://www.emmanouil.com.gr/dermatology/articles/100-hellenkeller.html
Ένας άνθρωπος απλός και συνηθισμένος…. – του Χόρχε Μπουκάϊ
11 Ιουνίου 2013Ήταν μια φορά κι έναν καιρό ένας κύριος που ζούσε σύμφωνα με αυτό που ήταν: ένας άνθρωπος απλός και συνηθισμένος.
Μια ωραία πρωία, μυστηριωδώς, παρατήρησε ότι ο κόσμος άρχιζε να τον κολακεύει λέγοντάς του πόσο ψηλός ήταν:
“Τι ψηλός που είσαι!”
“Πόσο έχεις μεγαλώσει!”
“Ζηλεύω το ύψος σου…”
Στην αρχή αυτό τον εξέπληξε, οπότε, για μερικές μέρες, πρόσεξε ότι κοίταζε λοξά τον εαυτό του περνώντας από τις βιτρίνες των μαγαζιών και τους καθρέπτες των λεωφορείων.
Αλλά έβλεπε τον εαυτό του ίδιο – ούτε ψηλό ούτε πολύ κοντό….
Προσπάθησε να μη δώσει σημασία, αλλά όταν μερικές εβδομάδες αργότερα άρχισε να παρατηρεί ότι τρεις στους τέσσερις ανθρώπους τον κοίταζαν από χαμηλά, άρχισε να ενδιαφέρεται για το φαινόμενο.
Ο κύριος αγόρασε ένα μέτρο για να μετρηθεί. το έκανε μεθοδικά και σχολαστικά, και μετά από πολλές μετρήσεις και επαληθεύσεις, επιβεβαίωσε ότι το ύψος του ήταν το ίδιο όπως πάντα.
Οι άλλοι συνέχιζαν να τον θαυμάζουν:
“Τι ψηλός που είσα!”
“Πόσο έχεις μεγαλώσει!”
“Ζηλεύω το ύψος σου…”
Ο άντρας άρχισε να περνά πολλές ώρες μπροστά στον καθρέφτη κοιτάζοντας τον εαυτό του. Προσπαθούσε να επιβεβαιώσει αν πραγματικά ήταν πιο ψηλός από πριν.
Δεν υπήρχε τρόπος: αυτός έβλεπε τον εαυτό του φυσιολογικό: ούτε πολύ ψηλό ούτε πολύ κοντό.
Καθώς αυτό δεν τον ικανοποιούσε, αποφάσισε να σημειώσει το πιο ψηλό σημείο του κεφαλιού του με μια κιμωλία στον τοίχο (έτσι ώστε να έχει ένα αξιόπιστο σημείο αναφοράς σχετικά με την εξέλιξή του).
Ο κόσμος επέμενε να του λέει:
“Τι ψηλός που είσαι!”
“Πόσο έχεις μεγαλώσει!”
“Ζηλεύω το ύψος σου…”
….και έγερναν για να τον κοιτάξουν από χαμηλά.
Πέρασαν οι μέρες.
Ο άνθρωπος έβαλε και πάλι σημάδι στον τοίχο με κιμωλία αρκετές φορές, αλλά το σημάδι βρισκόταν πάντα στο ίδιο ύψος.
Ο άνθρωπος άρχισε να πιστεύει πως τον κορόιδευαν. Έτσι, κάθε φορά που κάποιος του μιλούσε για ύψος, αυτός άλλαζε θέμα, τον προσέβαλλε, ή απλά έφευγε χωρίς να πει λέξη.
Δε βοήθησε σε τίποτα…Το πράγμα συνεχιζόταν:
“Τι ψηλός που είσα!”
“Πόσο έχεις μεγαλώσει!”
“Ζηλεύω το ύψος σου…”
Ο άνθρωπος ήταν ορθολογιστής και σκέφτηκε ότι όλα αυτά θα έπρεπε να έχουν μια εξήγηση.
Του έδειχναν τόσο θαυμασμό κι αυτό ήταν τόσο όμορφο, ώστε ο άντρας επιθύμησε να ήταν αλήθεια….
Και μια μέρα σκέφτηκε ότι, ίσως, τα μάτια του να τον ξεγελούσαν.
΄Ισως αυτός να είχε μεγαλώσει σαν γίγαντας και, από κάποιο ξόρκι ή μάγια, να ήταν ο μόνος που δεν μπορούσε να το δει…
“Αυτό είναι! Αυτό θα πρέπει να συμβαίνει!”
Έχοντας αυτήν την ιδέα στο μυαλό του, ο κύριος άρχισε να βιώνει, από εκείνη τη στιγμή, μια ένδοξη εποχή.
Απολάμβανε τα σχόλια και τα βλέμματα των άλλων:
“Τι ψηλός που είσα!”
“Πόσο έχεις μεγαλώσει!”
“Ζηλεύω το ύψος σου…”
Είχε σταματήσει να αισθάνεται αυτό το σύμπλεγμα του ψεύτη που τόσο τον ενοχλούσε.
Μια μέρα, συνέβη ένα θαύμα.
Στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη και, πραγματικά, του φάνηκε ότι είχε ψηλώσει.
Όλα άρχιζαν να ξεκαθαρίζουν. Τα μάγια είχαν λυθεί. Τώρα μπορούσε κι αυτός να δει τον εαυτό του πιο ψηλό.
Συνήθισε να περπατά πιο στητός.
Περπατούσε ρίχνοντας το κεφάλι προς τα πίσω.
Χρησιμοποιούσε ρούχα που του έδιναν τύπο και αγόρασε διάφορα ζευγάρια παπούτσια με ψηλή σόλα.
Ο άντρας άρχισε να κοιτά τους άλλους αφ’ υψηλού.
Τα μηνύματα που δεχόταν από τον περίγυρο ήταν όλο κατάπληξη και θαυμασμό:
“Τι ψηλός που είσα!”
“Πόσο έχεις μεγαλώσει!”
“Ζηλεύω το ύψος σου…”
Ο κύριος πέρασε από την ικανοποίηση στην ματαιοδοξία κι από αυτήν στην υπεροψία, χωρίς να μεσολαβήσει τίποτε άλλο.
Δεν έμπαινε πια σε συζητήσεις με όποιον του έλεγε ότι είναι ψηλός. Επικροτούσε το σχόλιο και εφεύρισκε κάποια συμβουλή για το πως να ψηλώσει κάποιος γρήγορα.
Έτσι πέρασε ο καιρός, μέχρι που μια μέρα….Συναντήθηκε με τον νάνο. Ο ματαιόδοξος κύριος έσπευσε να σταθεί δίπλα του, ενώ φανταζόταν με ανυπομονησία τα σχόλιά του. Αισθανόταν πιο ψηλός από ποτέ….
Αλλά, προς έκπληξή του, ο νάνος παρέμενε σιωπηλός.
Ο ματαιόδοξος κύριος έβηξε, αλλά ο νάνος δεν φάνηκε να δίνει σημασία. Κι αν και τεντώθηκε και ξανατεντώθηκε μέχρι να κοντεύει να του βγει ο λαιμός, ο νάνος παρέμεινε απαθής.
Όταν πια δεν κρατιόταν άλλο, του ψιθύρισε:
“Δεν σε εκπλήσσει το ύψος μου; Δεν σου φαίνομαι γιγαντιαίος;”
Ο νάνος τον κοίταξε από πάνω ως κάτω, τον ξανακοίταξε, και είπε με σκεπτικισμό:
“Κοιτάξτε: από το ύψος μου όλοι είναι γίγαντες, και η αλήθεια είναι ότι από εδώ κάτω εσείς δεν μου φαίνεστε πιο γίγαντας από τους υπόλοιπους.”
Ο ματαιόδοξος κύριος τον κοίταξε περιφρονητικά και, αντί άλλου σχολίου, του φώναξε:
“Νάνε!”
Γύρισε σπίτι του, έτρεξε στον μεγάλο καθρέφτη του σαλονιού και στάθηκε μπροστά του…
Δεν βρήκε τον εαυτό του τόσο ψηλό όσο του είχε φανεί το πρωί.
Στάθηκε δίπλα στα σημάδια στον τοίχο.
Σημείωσε με μια κιμωλία το ύψος του, και το σημάδι…ήταν πάνω σε όλα τα προηγούμενα!
Πήρε το μέτρο και, τρέμοντας, μετρήθηκε, επιβεβαιώνοντας αυτό που ήδη ήξερε:
Δεν είχε ψηλώσει ούτε ένα χιλιοστό….
Ποτέ του δεν είχε ψηλώσει ούτε ένα χιλιοστό….
Για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, ξαναείδε τον εαυτό του σαν έναν άνθρωπο ίδιο με όλους τους άλλους.
Βίωσε και πάλι το ύψος του: ούτε ψηλός ούτε κοντός.
Τι θα έκανε όταν θα συναντιόταν με τους άλλους;
Τώρα, ήξερε ότι δεν ήταν πιο ψηλός από κανέναν.
Ο κύριος έκλαψε.
Χώθηκε στο κρεβάτι και πίστεψε πως δεν θα ξανάβγαινε ποτέ από το σπίτι.
Ντρεπόταν πολύ για το πραγματικό του ύψος.
Κοίταξε από το παράθυρο και είδε τους ανθρώπους της γειτονιάς του να περνούν μπροστά από το σπίτι του…
Όλοι του φαίνονταν τόσο ψηλοί!
Τρομαγμένος, έτρεξε ξανά μπροστά στον καθρέφτη του σαλονιού – αυτή τη φορά για να βεβαιωθεί ότι δεν είχε κοντύνει.
Όχι. Το ύψος του ήταν το ίδιο όπως πάντα…
Και τότε κατάλαβε…
Ο καθένας βλέπει τους υπόλοιπους κοιτάζοντάς τους από ψηλά ή από χαμηλά.
Ο καθένας βλέπει τους ψηλούς και τους κοντούς ανάλογα με τη δική του θέση στον κόσμο.
Ανάλογα με τα όριά του,
ανάλογα με τις συνήθειές του,
ανάλογα με την επιθυμία του,
ανάλογα με την ανάγκη του….
Ο άντρας χαμογέλασε και βγήκε στο δρόμο.
Αισθανόταν τόσο ανάλαφρος, που σχεδόν πετούσε.
Ο κύριος συναντήθηκε με εκατοντάδες ανθρώπους που τον βρήκαν γίγαντα και με άλλους που αδιαφόρησαν, μα κανένας απ΄όλους αυτούς δεν κατάφερε να τον ταράξει.
Τώρα, ήξερε ότι ήταν ένας ακόμα σαν όλους τους άλλους… Ένας ακόμα…. ΄Οπως όλοι….
ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΪ – JORGE BUCAY
Πηγή: Αντικλείδι
