Στα μέσα του Νοέμβρη το ενδιαφέρον μας στράφηκε στις έννοιες της ελευθερίας, της δημοκρατίας και της δικτατορίας, λόγω της επερχόμενης επετείου του Πολυτεχνείου. Έννοιες αφηρημένες και “δύσκολες”, που όμως έγιναν κατανοητές από τα παιδιά μέσα από τα τραγούδια, τις ιστορίες, το κουκλοθέατρο, τη συζήτηση. Στο Δάσος οι ελέφαντες έγιναν αρχηγοί με τη βία, ένα Χελιδόνι δεν μπορούσε να πετάξει στον μαύρο ουρανό της χώρα μας, μια εγωίστρια Κολοκύθα αποφάσιζε αυταρχικά πόσο νερό θα έπαιρνε κάθε λαχανικό, ένας Μέρμηγκας εξουσίαζε τα μικρά μυρμηγκάκια… Τα παιδιά έγραψαν συνθήματα και κατασκεύασαν ραδιοφωνάκια με δική τους “φωνή”, για να μην ξεχνάμε ότι το ΨΩΜΙ, η ΠΑΙΔΕΙΑ και η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ αποτελούν βασικά δικαιώματά μας.

Ο βασικός σκοπός του προγράμματος ήταν η εισαγωγή των μαθητών στις σωστές διατροφικές συνήθειες και στη σημασία της άσκησης για την υγεία τους.

Μια σημαία ελληνική, μια φωτογραφία με έλληνες στρατιώτες και ένας χάρτης αποτελούν την αφόρμηση για να προβληματιστούν τα παιδιά.

Τα παιδιά λένε τις ιδέες τους, συζητούν μεταξύ τους και μέσα από την συζήτηση ακούγονται το 1940, οι Έλληνες, οι Ιταλοί, πόλεμος, το ΟΧΙ. Τα παιδιά μοιράζονται τις γνώσεις τους και ψάχνουμε νέες πληροφορίες!

Φτιάξαμε τον πίνακα του πολέμου και της ειρήνης και πλακάτ  με το OXI για να τιμήσουμε την 28 Οκτωβρίου που ο Έλληνας πρωθυπουργός Ιωάννης Μεταξάς είπε το «Όχι» σε τελεσίγραφο του Ιταλού πρωθυπουργού Μουσολίνι  για να μην επιτρέψει στις ιταλικές δυνάμεις να καταλάβουν στρατηγικές τοποθεσίες στην Ελλάδα.

Στις 11 του Σεπτέμβρη το Νηπιαγωγείο μας άνοιξε τις πόρτες του για να υποδεχτεί τους μικρούς του μαθητές. Ένα καινούριο ταξίδι μάθησης ξεκίνησε… κι ευχόμαστε από καρδιάς να είναι γεμάτο χαρά και φαντασία.

Οδεύοντας προς την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, με αφορμή την συγκινητική ιστορία για το κουτί του μικρού Σιλάν, δημιουργήσαμε μια γωνιά για τον πόλεμο και την ειρήνη.

Δυο παράξενα κουτιά ήρθαν στην τάξη μας. Για την ακρίβεια, το πρώτο ήταν ένα παλιό μικρό μπαούλο. Ένα κουτί με μυρωδιές, φωτογραφίες, ήχους και αντικείμενα μιας άλλης εποχής, που μας έδωσε το έναυσμα να ταξιδέψουμε σε εκείνον τον Οκτώβρη του 1940, αλλά και στα δύσκολα χρόνια που τον ακολούθησαν. Βρεθήκαμε νοερά στο “Ψηλό Βουνό” μαζί με τον ιδιοκτήτη του κουτιού, τον Πάνο, ψαρά από το Αιτωλικό, όταν το καθήκον τον κάλεσε να δώσει τη ζωή του για την πατρίδα μας. Τον βοηθήσαμε να περάσει τα εμπόδια και να στερεώσει την ελληνική σημαία στο ύψωμα.

Το δεύτερο κουτί ανήκε σε έναν Ιταλό μπαρμπέρη, τον Αντόνιο. Ανοίγοντάς το, μπήκαμε στον δικό του κόσμο, που αν και αντίπαλος, έμοιαζε τόσο πολύ με τον δικό μας. Το τραγούδι “Ο Ναπολιτάνος” μας προβλημάτισε και μας βοήθησε να σκεφτούμε πόσο καταστροφικός και άδικος μπορεί να είναι ο πόλεμος για όλους. Και το επιβεβαιώσαμε βλέποντας την ταινία “Ο πόλεμος δεν είναι παιχνίδι”.

Κι επειδή αγαπάμε την ειρήνη, με τη βοήθεια των φίλων μας Μικρών Εξερευνητών, κατασκευάσαμε μια “χαρούμενη βόμβα” με σόδα και ξύδι!

Κάπως έτσι αποχαιρετήσαμε το δεύτερο “παιδί” του φθινοπώρου και καλωσορίσαμε το τρίτο, τον Νοέμβριο!

Ο μήνας της ελιάς, των πολύχρωμων ξερών φύλλων, των μανιταριών… Ο μήνας της ψύχρας, της προετοιμασίας για τον χειμώνα, της επερχόμενης χειμερίας νάρκης.Τα φύλλα έχουν την τιμητική τους και μαζί με άλλους θησαυρούς του φθινοπώρου που συγκεντρώσαμε, δημιουργήσαμε μια υπέροχη γωνιά ενδιαφέροντος, που διαρκώς εμπλουτίζεται.

Άραγε τι συμβαίνει με τα φυτά της αυλής μας; Είναι αειθαλή ή φυλλοβόλα; Η “πράσινη νεράιδα” όπως είπαν τα παιδιά τη Χλωροφύλλη, θα συνεχίσει να φτιάχνει φαγητό για τα φύλλα τους ή θα πέσουν με το πρώτο αεράκι; Μια αυτοψία μας βοήθησε να αναγνωρίσουμε τα φυτά, να προβλέψουμε τη συνέχεια και να παρακολουθήσουμε την πορεία τους.

Πώς μπορεί να αποδώσει κανείς εικαστικά τόσα χρώματα και σχήματα…

Τα χρωματιστά πινέλα μας έπιασαν δουλειά και σκόρπισαν σε όλην την τάξη χρώματα κι εικόνες…